میکرودراما دیگر صرفاً ویدئوهای کوتاه اینستاگرامی نیست؛ یک قالب سریالسازی است که با قاب عمودی، قسمتهای کوتاه، روایت دنبالهدار و پایانهای تعلیقبرانگیز، در حال تبدیل شدن به یکی از جریانهای مهم صنعت سرگرمی جهان است. از چین و پلتفرمهایی مانند ReelShort و DramaBox تا ورود جدی هالیوود، این قالب حالا به ایران نیز رسیده است؛ جایی که «ریلیمو» تلاش میکند آن را از تولیدات پراکنده شبکههای اجتماعی به یک مسیر حرفهایتر برای کشف استعداد و تولید سریال تبدیل کند. در سوی دیگر، ظهور پلتفرمهایی مانند «سریو» پرسش مهمتری را پیش میکشد: آیا نظام تنظیمگری ایران برای این گونه تازه از سریالسازی آماده است؟
سینمای زیرزمینی حاصل فشارهای بیجا در ممیزی است و به نظرم پروانه ساخت خاصیتش را از دست داده است. این بخشی از دیدگاه سامان سالور، تهیهکننده، فیلمساز و از فعالان سینمای مستقل و انجمن تهیهکنندگان، درباره پدیدهای است که طی سالهای اخیر بیش از گذشته در سینمای ایران مورد توجه قرار گرفته است.
شصتوپنجمین نشست شورای نظارت بر اسباببازی با تأکید بر ضرورت آموزش تخصصی، استانداردسازی، تعریف مشترک صنایع خلاق و تقویت همکاری میان تشکلها و دستگاههای مرتبط برگزار شد.
پس از انتشار قطعه «توهم توطئه» توسط داریوش اقبالی و واکنشهای گستردهای که این اثر به دنبال داشت، سیدعطاءالله مهاجرانی ـ وزیر اسبق فرهنگ و ارشاد اسلامی ـ در این راستا متنی را منتشر کرد.
کامران شهلایی، نمایشنامهنویس و کارگردان تئاتر، با اشاره به اینکه فضای تئاتر ملزم است که دموکراتیک باشد، به صبا گفت:نمیتوان ورود چهرهها و سلبریتیها را به صحنه محدود کرد، ما نمیتوانیم بگوییم چه کسی در تئاتر باشد و چه کسی نباشد؛ اگر یک بازیگر چهره توانایی حضور در تئاتر را دارد و یا علاقهمند است وارد این حوزه شود و کسی هم حاضر است برایش سرمایهگذاری کند، چرا نباید این اتفاق بیفتد؟
