ناصر ارباب/ صبا، داود نامور، مدیر عمارت نوفل‌لوشاتو که بیش از یک دهه سابقه مدیریت حرفه‌ای سالن تئاتر را دارد، با انتقاد شدید از بی‌توجهی مسئولین به تئاتر خصوصی گفت: «فرقی نمی‌کند جنگ باشد، کرونا باشد، اعتراضات خیابانی یا هر چیز دیگر؛ ما هیچ وقت از مسئولین حمایت درستی ندیدیم، حتی یک احوالپرسی ساده.»

به گفته او، بخش خصوصی نه‌تنها موفق‌تر است، بلکه آمار اجراها نیز «نود به ده» به نفع بخش خصوصی است، اما بودجه‌های فرهنگی عمدتاً صرف جشنواره‌ها، کارمندان و کارشناسان دولتی می‌شود.

هشدار: مسئولین نگران جیب خودشان هستند

نامور با لحنی صریح افزود: «مسئولین نگران حقوق خودشان هستند، نه فکر هنرمندانند و نه فکر سالن‌های خصوصی. من انتظار کمک مالی ندارم، اما حداقل انتظار داریم با ما کاری نداشته باشند و از اسم ما برای گرفتن بودجه استفاده نکنند.»

او تأکید کرد که در ۱۵ سال گذشته، با تغییر چندین مدیرکل هنرهای نمایشی، هیچ‌کدام نتوانسته‌اند به اندازه یک دوره کوتاه از بخش خصوصی حمایت کنند.

از جنگ تا نوفل‌لوشاتو؛ بدون هیچ کمکی از دولت

مدیر عمارت نوفل‌لوشاتو گفت: «ما تا ۲۰ فروردین درگیر جنگ بودیم، اما از همان زمان با بچه‌ها صحبت کردیم که اجراها را شروع کنیم. پول سالن را کمتر گرفتیم، گاهی اصلاً نگرفتیم. از اردیبهشت اجراهایمان را شروع کردیم، اما هیچ نهادی حتی حال ما را نپرسیده است.»

پیشنهاد تند: هشتاد درصد بودجه باید به بخش خصوصی برود

نامور با اشاره به آمار اجراها گفت: «اگر روزانه صد تا اجرا داریم، نود تای آن در بخش خصوصی است. پس باید هشتاد درصد بودجه فرهنگی صرف حمایت از همین بخش شود، نه جشنواره‌های دولتی و … مسئولین جرات نمی‌کنند بخش خصوصی را بپذیرند و مدام از آن می‌ترسند.»

خانه تئاتر و اداره کل هنرهای نمایشی؛ ناامیدی از ساختار فعلی

او با انتقاد از کوچک‌شدن اداره کل هنرهای نمایشی تا حد «دفتر تئاتر» و عدم شفافیت بودجه‌ها گفت: «سال‌هاست جدول بودجه و حمایت‌ها را شفاف نمی‌دهند. معلوم نیست چه کسی پول می‌برد. خودی‌ها حمایت می‌شوند، بقیه نه. خانه تئاتر هم با آمدن علی گیلوری تغییراتی کرده، اما توان حمایت از بخش خصوصی را ندارد و درگیر مسائل داخلی خودش است.»

تحصیلات کم‌سود برای مدیران، نه بودجه

مدیر عمارت نوفل‌لوشاتو در پایان گفت: «هیچ وقت درخواست پول نداشتم. حداقل کاری که دولت می‌تواند بکند، دادن تسهیلات کم‌بهره یا بدون بهره به مدیران سالن‌های خصوصی و گروه‌های اجرایی است. دولت غرامت جنگی دارد، می‌تواند از آن استفاده کند. اما گوش شنوایی نیست.»

او با ابراز نگرانی از آینده تئاتر خصوصی ایران تأکید کرد: «امیدوارم روزی برسد که همین دفتر تئاتر هم جمع شود و فقط یک نهاد کارشناسی مجوز بدهد و دیگر بالاسر ما نباشند. بگذارید خودمان زندگی‌مان را بکنیم.»