یادداشت مهمان/سید سجاد قافله‌باشی، تهیه‌کننده سریال «هزارتو»: تصویر همواره به دنبال سوژه‌هایی بوده که در ظاهر دور از دسترس‌اند اما در متن زندگی جریان دارند. امنیت یکی از همین واقعیت‌هاست؛ مفهومی که تا زمانی که برقرار است کمتر به آن فکر می‌کنیم، اما نبودش می‌تواند همه‌چیز را دگرگون کند. شاید به همین دلیل هم باشد که این مفهوم، با وجود اهمیت بنیادینش، کمتر در روایت‌های نمایشی به شکل جدی مورد توجه قرار گرفته است.

زندگی روزمره ما بر بستری از ثبات شکل گرفته است؛ ثباتی که به ما اجازه می‌دهد بدون دغدغه در شهر حرکت کنیم، کار کنیم و زندگی عادی خود را پیش ببریم. اما این آرامش نتیجه مجموعه‌ای از تلاش‌های پنهان است که بخش بزرگی از آن هرگز در معرض دید عمومی قرار نمی‌گیرد. بسیاری از تهدیدها در لایه‌هایی شکل می‌گیرند که نه دیده می‌شوند و نه امکان روایت مستقیم درباره آن‌ها وجود دارد.

از همین‌جا است که کار روایتگر دشوار می‌شود. سینما اگر بخواهد به این حوزه نزدیک شود، ناچار است میان واقعیت‌های پنهان و امکان روایت درام تعادلی ظریف ایجاد کند. پرداختن به جهان نیروهایی که مأموریت‌شان در سکوت تعریف می‌شود، نیازمند نگاهی است که هم به واقعیت وفادار بماند و هم بتواند برای مخاطب قابل لمس باشد.

سریال «هزارتو» با چنین رویکردی شکل گرفت؛ تلاشی برای نزدیک شدن به جهانی پیچیده که در آن امنیت، حاصل تصمیم‌ها و تلاش‌هایی است که اغلب دور از نگاه عمومی رخ می‌دهد. همان‌طور که نام این مجموعه نیز اشاره می‌کند، جهان امنیت و تهدید شبیه یک هزارتو است؛ شبکه‌ای از مسیرهای پیچیده که عبور از آن‌ها نیازمند دقت، تجربه و مسئولیت‌پذیری است.

شاید یکی از وظایف مهم سینما و رسانه همین باشد؛ اینکه به سراغ لایه‌هایی از واقعیت برود که کمتر دیده می‌شوند اما نقشی تعیین‌کننده در زندگی جمعی ما دارند. روایت چنین جهان‌هایی، تلاشی است برای یادآوری این نکته ساده: آرامشی که هر روز در آن زندگی می‌کنیم، حاصل مراقبتی است که اغلب در سکوت اتفاق می‌افتد.