به گزارش خبرنگار صبا، سمیرا افتخاری، روزنامه‌نگار فرهنگی در یادداشتی نوشت: سینمای جنگ همیشه یکی از گونه‌هایی بوده که ارتباط عمیقی با مخاطب برقرار می‌کند؛ گونه‌ای که حتی با گذشت سال‌ها جذابیتش را از دست نمی‌دهد، چراکه تماشاگر را درگیر سرنوشت قهرمانانی می‌کند که گاهی پایانشان را می‌دانیم، اما همچنان مشتاق دنبال‌کردن قصه‌شان هستیم. در ایران نیز سینمای دفاع مقدس از سال‌های ابتدایی جنگ در دهه شصت تا امروز مسیری طولانی و متحول را پشت سر گذاشته؛ از قهرمانان فرشته‌گونِ آن دوران تا روایت‌های واقع‌گرایانه‌تر دهه‌های بعد که کم‌کم به زندگی مردم عادی و تأثیرات جنگ در جامعه نزدیک شدند.
امروز که می‌توان گفت ایران طی حدود پنجاه سال با سه جنگ مواجه بوده، نسل‌های مختلف از دهه پنجاهی‌ها تا نوجوانان دهه نودی و ۱۴۰۰ با تجربه‌ای از جنگ بزرگ شده‌اند. همین تجربه‌ها زمینه‌ای است برای ظهور فیلمسازانی که روایتگر روزهای سخت و قهرمانان نادیده این سرزمین خواهند بود.
در چنین بستری، محمدحسین مهدویان با سریال «اهل ایران» قدمی متفاوت برداشته است؛ اثری که نه‌تنها درباره جنگ، بلکه در دل جنگ شکل گرفته و تولید این مجموعه را آغاز کرده است؛ کاری کم‌سابقه که امکان ثبت تاریخ را «در لحظه» فراهم کرده است. مهدویان با همراهی ۱۲ کارگردان دیگر، ۱۴ روایت مستقل و در عین حال به‌هم‌پیوسته از زندگی مردم ساخته؛ روایت‌هایی که مستقیماً از دل وضعیت واقعی و با صدای حقیقی بمباران‌ها بیرون آمده‌اند.
چهار قسمتی که تاکنون از پلتفرم شیدا پخش شده‌اند، تصویری تازه از سینمای جنگ ارائه می‌دهند؛ روایت‌هایی اجتماعی از آدم‌های معمولی که جهانشان ناگهان با جنگ گره خورده است. در قسمت سوم و چهارم، قهرمانان مردمی معرفی می‌شوند که ترس را با پوست و استخوان لمس کرده‌اند. داستان «قصه جنگ» به کارگردانی سجاد پهلوان‌زاده، روایتی عاطفی از مادری است که می‌کوشد در اوج خطر، کودک خردسالش را آرام نگه دارد؛ مادری که چشم‌انتظار همسر امدادگرش است و اضطرابش به‌زیبایی و بی‌واسطه به مخاطب منتقل می‌شود.

در «مهمان ویژه» ساخته مهدی شامحمدی، شاهد داستان جوانی هستیم که با وجود مشکلات بسیار، همچنان در جست‌وجوی راه درست است؛ جوانی که جنگ نه تنها از او فاصله نمی‌گیرد، بلکه مسیر زندگی‌اش را ناگزیر تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. این قصه‌ها امروزی‌اند، ملموس‌اند و تماشاگر به‌سادگی با آن‌ها همذات‌پنداری می‌کند.
یکی از نقاط قوت مجموعه، عدم استفاده از بازیگران چهره است؛ تصمیمی که به واقع‌گرایی اثر افزوده و کمک کرده مخاطب به جای توجه به نام‌ها، با شخصیت‌ها و دردهایشان همراه شود. هرچند شاید ابتدا نبود چهره‌های شناخته‌شده مخاطب را مردد کند، اما پیشرفت قصه‌ها به‌قدری پرقدرت است که این حس به‌سرعت جای خود را به همراهی عاطفی می‌دهد.
سازمان سینمایی سوره پیش‌تر نیز در تولید آثار جنگی پیشگام بوده و این‌بار هم با همراهی مهدویان که تجربه ساخت آثاری برمبنای واقعیت و داستان را در کارنامه دارد تلاشی تازه را آغاز کرده است. «اهل ایران» گامی مهم به سوی نوعی از سینمای جنگ است که نه از سنگر و جبهه، بلکه از دل خانه‌ها، خیابان‌ها و روابط انسانی بیرون می‌آید؛ سینمایی که قهرمانانش مردم‌اند. همین نگاه انسانی و نزدیک به واقعیت، این روایت‌ها را واجد پتانسیلی می‌کند که در آینده بتوانند روی پرده نقره‌ای نیز دیده شوند