امیر افشارفتوحی/دبیر روزنامه صبا: پاتوق هنرمندان در موزه سینما، واقع در باغ فردوس، به مدت دوازده شب برپا شد؛ دوازده شبی که در آن هنر، احساس و حضور مردم در کنار هم فضایی متفاوت و به‌ یادماندنی ساخت. این برنامه در روزهایی برگزار شد که جامعه سرشار از همدلی و همراهی بود و حضور گرم هنرمندان کنار مردم، جلوه‌ای روشن از این نزدیکی و پیوند جمعی را به نمایش می‌گذاشت. اجراهای هنری، سرودها، حضور چهره‌ها و فضای صمیمی میان مردم و هنرمندان، این برنامه را به رویدادی تاثیرگذار تبدیل کرد.
یکی از بخش‌های مهم و عمیقاً تأثیرگذار این رویداد، ورودی باغ فردوس بود؛ جایی که دکوری نمادین از کلاس درس مدرسه طیبه شجره میناب بازسازی شده بود. این فضا به یاد ۱۶۸ دانش‌آموز این دبستان که در اثر حمله موشکی جنایتکاران آمریکایی/ صهیونی به شهادت رسیدند، طراحی شده بود. یادمانی ساده اما پر از معنا که بسیاری از بازدیدکنندگان را در همان لحظات نخست ورود تحت تأثیر قرار می‌داد. نیمکت‌ها، تخته‌سیاه و فضای بازآفرینی‌ شده کلاس، هر یک نشانی از قصه‌های ناتمام آن فرشتگان معصوم و مظلوم بود.
دیدن این کلاس، اشک را بر چشمان حاضران جاری می‌ساخت و خشم مقدسی را در دل‌ها زنده می‌کرد، خشم از دشمنی که گل‌های پرپر شده ایران را نشانه رفته بود و حس همدردی عمیقی با خانواده‌هایی که داغدار عزیزانشان شدند. این دکور، نه فقط یک صحنه، که تجسمی از درد، ایثار و استقامت بود که مردم را در لحظه ورود، به عمق تاریخ معاصر پیوند می‌زد.
اما با ورود به محوطه موزه سینما، فضا تغییر می‌کرد، فضایی که با پخش سرود ملی و سرودهای مهییج درباره وطن، حضور هنرمندان و اجرای برنامه‌های زنده، حال و هوایی پر از شور و وحدت ایجاد می‌کرد.
در طول این دوازده شب، چهره‌های شناخته‌ شده حوزه‌های مختلف هنری و فرهنگی در مراسم حاضر شدند؛ برخی به اجرای زنده پرداختند، برخی بیانیه همدلی خود را خواندند و برخی، تنها با لبخند و حضور گرمشان، دل مردم را روشن کردند. گفت‌وگوهای کوتاه میان هنرمندان و مردم، عکس‌های یادگاری و فضای صمیمی حاصل از این هم‌نشینی، یکی از جلوه‌های ناب تعامل هنرمند با مردم و جامعه بود.
این دوازده شب تجربه‌ای فراتر از یک رویداد هنری بود، شبیه سفری به درون احساس جمعی ملت، سفری که با اشک و لبخند، با افتخار و عشق، با صدای سرودهایی که هنوز در گوش می‌پیچد، همراه بود و قطعا باغ فردوس و موزه سینما این رویداد را به‌ عنوان شب‌هایی که مردم و هنرمندان، در کنار هم، ایران را دوباره فریاد زدند در حافظه خود ثبت خواهد کرد.
و البته در این بین نقش برگزارکنندگان در شکل‌گیری این هماهنگی و انسجام، انکارناپذیر است که با برنامه‌ریزی دقیق و اجرای منظم، فضایی ساختند که توانست احساسات مردم را برانگیزد و رویدادی تاثیرگذار و ارزشمند را رقم بزند.
برای حاضران، این دوازده شب تنها یک برنامه فرهنگی نبود، تجربه‌ای بود سرشار از احترام، یادآوری، احساس مشترک و لحظه‌هایی که تا مدت‌ها در خاطر باقی خواهد ماند.