محسن سلیمانی فارسانی، مدیرعامل انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس،در یادداشت اختصاصی به صبا با نگاهی عمیق به نقش هنرمندان در دوران جنگ، بر مسئولیت اجتماعی و تعهد فرهنگی آنان تأکید کرد.
ناصر ارباب/صبا؛ در شرایطی که کشور درگیر تهاجمی آشکار شده و تمامی قشرهای جامعه در حال ایستادگی در سنگرهای مختلف هستند، «هنر» نیز به عنوان یک میدان نبرد فرهنگی، بیش از پیش زیر ذرهبین است. اما هنرمندان ایران در این روزهای سخت چه میکنند؟ و چه باید بکنند؟
محسن سلیمانی فارسانی مدیرعامل انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس؛ در یادداشتی که به صبا داده است به جنگ رمضان و حضور پرقدرت هنرمندان، نقش هنرمندان معاصر را در شرایط جنگی تبارز میکند و به سوالاتی کلیدی درباره جایگاه و عملکرد آنان در این دوران میپردازد. این یادداشت، پیامی روشن دارد: هنرمند باید در لحظات حساس تاریخ، جایگاه خود را بشناسد و با مردم، بهویژه مخاطب ایرانی، وفادار بماند.در متن این یادداشت آمده است:بسم الله الرحمن الرحیم
شرایط خاص برای اهالی هنر
در شرایط خاص، شرایط اجتماعی،فرهنگی و سیاسی شکلی ویژه به خود میگیرد. در شرایط خاص همه اتفاقات زودگذر است اما پس از گذر از آن شرایط فرصت آرام هم فرا میرسد ، فرصت مرور، چه شد، چه کردیم، کجا بودیم، بله کجا بودیم!آنچه در شرایط خاص جنگی در اذهان عموم شکل میگیرد، کجا ایستادن آدم هاست آدم ها با تخصص ها و نقش های اجتماعیشان.آننانوا را یادمان میآید که نان را در این شرایط صلواتی میپخت،آن زنان محله که لباس و پرچم تهیه میکردند و آن مداح که با اشعار حماسیاش موجی میساخت که کمتر از موجهای موشکی نبود و مردم با شور میگفتند که بزن داری خوب میزنی و….. .
نقش نیروهای مسلح که خاص تر از هر نقشی بود، جوانانی که پای لانچر ایستادند تا دهان دشمن یاغی و قلدر را گل بگیرند و آن جوانی که پای لانچر دست هایش و پاهایش قطع شده بود و تصویر خاکسپاری بخشی از خود را تماشا میکرد. اهالی هلال احمر که کودکان شهید را از زیر آوار بیرون میکشاندند.همه این هایی که گفته شد اندک اشاره ای بود به همین جنگ رمضان.
اما نقش هنرمندان در این شرایط خاص و گذر چیست،کجاست،چه میکنند و چه کردند!ملت اهل هنر ایران،همواره به فرهنگ و هنر اشتیاق خاص دارند و به اهالی آن هم بیشتر. هنرها در همه گرایشها موجب تعالی روح و جلا میشوند اگر هنرش و هنرمندش در طرف درست تاریخ باشد. محسن چاووشی کارش را درست انجام داد و دین خود را ادا کرد برای وطنش و دختران مینابش و همچنان در صحنه است،
یا آن هنرمندان تجسمی که در قالب های مختلف هنری در میدان بودند و هستند همچون شعرا و ادیبان و هنرمندان اهل دل و وطن. اما اهالی هنرمند هنرهای نمایشی که شامل سینما ،تئاتر و تلویزیون است بیشتر از سایر هنرها دیده میشوند، بیشتر مشتاق دارند و حرف و گفتار و سبک زندگیشان به صورت ویژه زیر ذرهبین مردم است. بسیاری از آن ها که سری در میان سرهای چهره داشتند هرچند دیر و گاهاً متزلزل اما اظهار نظر کردندو احساسات خود را از این تجاوزها بیان داشتند که البته همه این کنش ها و واکنش ها در فرصت پس از پیروزی حق بر باطل مورد تحلیل مردمی قرار خواهند گرفت.
هنوز این تهاجم و این دفاع جانانه بخشی از زندگی مردم است و طبیعتاً این فرصت های ماندگار در پیش روی اهالی هنر است و انتظار قاطبهی مردم آن است که هنرمندان نقش خود را به درستی بازی کنند و بدانند که ایران بزرگ و متمدن از این بحرانها، بارها و بارها عبور کرده است، خون داده است اما به حول قوه الهی سربلند عبور کرده است.مردم با حضورشان در صحنه و میدان به هنرمندان هم پیام میدهند که ، یادتان نرود در آینده نزدیک و در صبح پیروزی باز هم این مخاطب ایرانی است که به شما هویت ،شأنیت و اعتبار میدهد و برای رسیدن به چنین جایگاهی باید برای دیدن دوباره شما در قاب تلویزیون و پرده سینما حرفتان را باور کنند و با نقشهایتان همذاتپنداری کنند شاید باز هم همین دستگاه های متولی فرهنگ و هنر پول خوبی برای ایفای نقش پیشنهاد دهند و شما شاید نقش یک سردار یا دانشمند هسته ای یا نقش همین علی لاریجانی شهید یا پدر آن دختر دانشآموز مینابی را بازی کنید!! فکر میکنید در باورپذیری شما و آن نقش چند فرسنگ فاصله است .پس تلاش کنید که برای مردمتان عزیز باشید و عزیز بمانید و برای عزیز شدن نباید تن به حقارت داد که پشیمانی سودی ندارد./ انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس
Loading...