به گزارش خبرنگار صبا، حسینن تراب نژاد، نویسنده و فیلمنامه‌نویس در پی شهادت رهبر انقلاب و حمله تروریستی رژیم سفاک صهیونیستی و آمریکا به ایران یادداشت اخیر خود را جهت انتشار در اختیار خبرگزاری صبا قرار داده که در ادامه میخوانید.

بسم ­ا…

این دیگر فیلم و رؤیا نیست، زاییده­‌ی تخیل اتاق­های فکر جمهوری اسلامی نیست که بخواهند کسی را فریب بدهند. او در دفتر کارش بود، حی و حاضر، بدون هیچ جلوه‌­های ویژه‌­ای و پرده‌­ی سبزی. خود خودش آنجا بود تا ما بتوانیم زندگی کنیم. دخترکان دبستانی هم در مدرسه­‌شان. آن‌ها درس می‌خواندند و او پیگیر امور ایران در یکی از حساس ترین شرایط. هیچ­کدام در آن روز و ساعت غایب نبودند!

و این حضور، نتیجه‌­اش شد دراماتیک­‌ترین پایان برای زندگی دنیایی یک مرد ۸۷ ساله. شهادت، هم­زمان با دخترکان دبستانی هم­ میهنش!

در خبرها اعلام شد مسن­‌ترین شهید این چند روز، هفتاد و پنج سال داشته. شاید خبرنویس­‌ها هم باور نمی­کنند که یک مرد هشتاد و هفت ساله، هم می‌­تواند زندگی­‌اش را جوری چیده باشد که به دست شقی­‌ترین افراد روی زمین، شهید شود. یا شاید هنوز باور نمی­کنند رهبر ما ۸۷ سال داشت. کسی که بار یک مملکت را با دشمنان فراوان و تحریم­‌های فراوان­ تر در طی سی و هفت سال بر دوش کشید و هم­چنان یک تنه نقشه­‌های لشکر شیطانی­‌شان را با یک سخنرانی نقش بر آب می­کرد. در سخت­ترین شرایط کاری را انجام می­داد، حرفی را بر زبان می­آورد که شاید مدت­ها بعد، متوجه می­شدیم درست­‌ترین کار و صحبت ممکن بود. و هم­زمان آماج تهمت­‌ها و نارواها قرار می­گرفت.

چه کسی را در زمانه­‌ی معاصر می­شناسیم که حتی با شهادتش درست‌­ترین کار ممکن را برای وطنش، برای دینش انجام داده باشد؟ رهبر ما با شهادتش، اتحادی دوباره ایجاد کرد. نه تنها بین ایرانیان، بلکه بین مسلمانان جهان.

حالا بگذار احمق­هایی که از ایرانی بودن فقط زبانشان فارسی­‌ست، بعد از ۴۷ سال هم­چنان بگویند جمهوری اسلامی بقایش، به دشمن­ تراشی‌­ست. احمق­ها ببینند که دخترکان و پسرکان هم­وطن در کلاس درس ترور می­شوند، دختران ایرانی در زمین ورزش ترور می­شوند، و باز حرف خودشان را تکرار کنند.