به گزارش خبرنگار صبا، ایوب آقاخانی، نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر و سینما، به مناسبت درگذشت استاد بهرام بیضایی، یادداشتی در فقدان بیضایی نوشت و به صبا داد، متنی تأمل‌برانگیز از فقدان معلمی که به باور او، در روزگاری آشفته و بی‌قطب‌نما، هنوز چراغ راه فرهنگ و هنر ایران است؛ چراغی که اکنون نه بر صحنه و پرده، که در کتاب‌ها و نوشته‌هایش روشن مانده است.

چقدر خوب که در کتابخانه‌هایمان هستی

نمی دانم در این روزگارِ بی تو در برابر مهاجمان ریز و درشت و قداره بندان فرهنگ که ایرانی و فارسی و آدابش را نشانه گرفته اند و شقه می‌کنند و افتخارشان این است که ضربتشان خونی نداشته و عضله را به چند قسمت مساوی تقسیم کرده، در زمانی که بی عصمتانی بی ریشه و سُفلگانِ وب گردِ موج سوار به راحتی و با نامِ به ظاهر موجه «شوخی»، کبیرترین گنج این فرهنگ یعنی شاهنامه ی فردوسی و حکیم نگارنده اش را ناسزاکُش می کنند و بعد لبخند می زنند و به پر و پاچه و سر و سینه شان می نازند، در جهانی که واژه بازان و ادب پردازان به گناهِ نابخشودنیِ «تفرعن» و «نمایشی بودن» تارانده می شوند و انزوا می گزینند، در روزگاری که نه پرده ی نقره ای مان فرهیخته است و نه صحنه ی آبی مان دغدغه مند، بدون تو چه باید بکنم استاد؟! کاش همچون روزگارِ برپایی کلاسهامان حدود سی سال پیش، با همان اخم معلمی که جذاب بود و ستودنی، تکیه داده به همان پشتی که با خود از خانه می آوردی تا کمر رنجورت ساعتهای کلاس را تاب بیاورند، جواب این سوال مرا هم می دادی و می رفتی… اینک نیستی و من و ما بدون «بهرام بیضایی» فرهنگ و هنرمان، بدون ید بیضایش چه باید بکنیم و چشم به کدام قبله بدوزیم که در این روزگار غریب انگار که در جهای قطب نماها و قبله نماها همه از کار افتاده اند و ما بی چراغی گم گشته ی یک جاده ی سنگلاخِ بی بار و بَر شده ایم؟ راهی نیست… کاری نمی شود کرد؛ جز جستن چراغ از میان اوراق پر شمار نبشته هایت که کمر کتابخانه مان را خم کرده و هنوز امید را چون قطره ی نوری در چشمخانه ی ما می نشاند… و اینگونه می توان گفت: «در این روزگارِ سخت که نیستی، چقدر خوب که اینگونه در کتابخانه هایمان هستی… و خواهی ماند.»

ایوب آقاخانی
شاگرد ابدی ات