به گزارش صبا، دبیر مراسم حافظ در پاسخ به نقد آقای گبرلو درباره جایزه حافظ نوشت: لازم می‌دانم از منظری سخن بگویم که بیش از هر چیز ریشه در نگاه و منش علی معلم دارد؛ نگاهی که متأسفانه در این قبیل تحلیل‌ها نادیده گرفته می‌شود.

مراسم حافظ از ابتدا قرار نبود نسخه‌ای موازی یا رقیب جشن ها یا جشنواره‌های رسمی باشد. علی معلم به‌خوبی می‌دانست که سینمای ایران فقط با داوری‌های تخصصیِ بسته و حلقه‌های تکرارشونده زنده نمی‌ماند. او به جریان، مخاطب، و نسل تازه باور داشت. برای او «اعتبار» فقط از دل سابقه و نام‌های تثبیت‌شده بیرون نمی‌آمد، بلکه از امکان دیده‌شدن استعدادهای نو زاده می‌شد.

اتهام «غلط مضاعف» زمانی معنا دارد که معیار قضاوت، صرفاً ذائقه یک طیف خاص باشد. در حالی که مراسم حافظ آگاهانه مسیری دیگر را انتخاب کرد: مسیری که در آن جوان‌ها، صداهای تازه و تجربه‌های نو حق حضور داشته باشند؛ حتی اگر هنوز به کمال فرمی یا مقبولیت نخبگانی نرسیده باشند. علی معلم معتقد بود اگر نسل تازه را فقط با مترهای سخت‌گیرانه و محافظه‌کارانه بسنجیم، پیش از آن‌که رشد کنند، حذفشان کرده‌ایم.

برخلاف این ادعا که مراسم حافظ «کیفیت هنری را کنار گذاشته»، باید گفت این جایزه تعریف دیگری از کیفیت داشت؛ کیفیتی که فقط در پیچیدگی فرمال یا تأیید داوران خلاصه نمی‌شد، بلکه در تأثیرگذاری، ارتباط با مخاطب و جسارت نسل جدید معنا پیدا می‌کرد. این دقیقاً همان نقطه‌ای است باید ایستاد

علی معلم بارها نشان داد که به جوان‌ها اعتماد عملی دارد، نه شعاری. او تریبون داد، دیده‌شدن را ممکن کرد و از این‌که نام‌های تازه کنار چهره‌های قدیمی بنشینند، هراسی نداشت. مراسم حافظ ادامه همین تفکر است؛ نه خطا، نه تساهل، بلکه انتخاب آگاهانه یک مسیر متفاوت.

اگر امروز این مسیر خوشایند برخی نیست، مسئله نه «غلط مضاعف»، بلکه اختلاف در نگاه به آینده سینمای ایران است. آینده‌ای که علی معلم باور داشت بدون جوان‌ها، اساساً آینده‌ای ندارد.