حال ممکن است این سوال برای شما پیش بیاید که راه حل رفع این مشکل چیست؟ جواب به این سوال مشخص است: کاهش تصدی گری دولت. دولت باید دست از سر فرهنگ بردارد. بساط این مجوز دادن‌ها و اجازه گرفتن‌ها باید جمع شود. کارگردانان سینمای ایران یقیناً به خطوط قرمزی که در جامعه وجود دارد واقف هستند. خودشان می‌دانند چه سوژه‌هایی قابلیت کار کردن دارند، بنابراین باید به آن‌ها اعتماد کرد و آزادی داد تا با مسئولیت خودشان هر فیلمی که دوست دارند بسازند. نهایتش اگر مشکلی هم پیش بیاید شاکیان آن فیلم می‌توانند به راحتی شکایت خود را ثبت کنند. وجود این فرآیند مجوز دادن تنها باعث بروز رانت می‌شود. عده‌ای که به لحاظ عقیدتی و ایدئولوژیک به ساختار سیاسی فعلی نزدیک هستند مجوز می‌گیرند و چهره‌های حقیقتاً مستقلی مانند ناصر تقوایی از دایره فیلمسازی بیرون می‌مانند. آدام اسمیت سال‌ها پیش گفته بود دولت تاجر خوبی نیست و حالا باید بگوییم دولت فیلمساز خوبی هم نیست و اصلاً صلاحیت لازم را ندارد تا تشخیص دهد که چه کسی حق دارد فیلم بسازد و چه کسی حق ندارد فیلم بسازد. شاید حق با تقوایی باشد که صراحتاً گفت نباید در این سینما کار کرد تا شاید همه چیز فرو بریزد و از دل این فرو ریختن سینمای جدیدی خلق شود که ارزش دفاع کردن داشته باشد.

نشراول: سلام سینما