به گزارش صبا، به نقل از ورایتی، با انتشار احتمال فروش کمپانی برادران وارنر، زنگ خطر برای آینده داستان‌سرایی در هالیوود به صدا درآمده است. در همین زمینه، پیتر دبروژ، منتقد معتبر سینما، یادداشتی منتشر کرده و در آن مروری بر مسیر پیش‌روی سینمای مؤلف داشته است.

او نوشته است: «ابتدا آمازون، ام‌جی‌ام (مترو گلدوین مایر) را بلعید و استودیویی که زمانی به خود می‌بالید بیشترین ستاره‌های جهان را دارد، در دل شرکتی که کتاب‌فروشی‌ها را نابود کرد، آب شد. سپس ادغام دیزنی–فاکس اتفاق افتاد که بر اثر آن یکی از پرکارترین استودیوهای صنعت فیلم و سینما که همه چیز از جنگ ستارگان گرفته تا آوای موسیقی را به ما بخشیده بود، به یک اتاق اضافی در خانه موش‌ها بدل شد.»

به نوشته دبروژ، اکنون به نظر می‌رسد نوبت بعدی در این زنجیره، کمپانی برادران وارنر باشد؛ شرکتی که «لوگوی سپر شکل آن هم نمی‌تواند مانع خرید این مؤسسه ۱۰۲ ساله هالیوود، چه توسط دیوید الیسونِ پولدار (که تازه پارامونت را خریده) و چه توسط خریدار بزرگ‌تری از او شود.»

آنچه از دست می‌رود

منتقد ورایتی می‌پرسد: «اگر کسی برادران وارنر را بخرد، چه چیزی از دست خواهد رفت؟» او تأکید می‌کند که هرچند همه چیز به خریدار بستگی دارد، اما حتی احتمال چنین معامله‌ای نشان می‌دهد موقعیت قابل‌اعتمادترین قصه‌گوهای هالیوود تا چه اندازه متزلزل است.

او در ادامه نوشته است:
«در حالی این را می‌نویسم که در هواپیمایی نشسته‌ام که صفحه نمایش جلوی من، زیر لوگوهای دیزنی پلاس، اچ‌بی‌او مکس و پارامونت پلاس، “بهترین محتوای استریم” را به رخ می‌کشد. اگر الیسون به آرزویش برسد، آیا این به معنای آن است که دو سرویس استریم آخر با هم ادغام می‌شوند؟ مثل “اچ‌بی‌او پارامکس”؟ در این معادله، هولو چه کسی خواهد بود و آیا مثل فاکس، ساخت فیلم‌های درجه‌دو به پایان عمر خود می‌رسد؟»

نگاهی به تاریخچه وارنر

این نخستین بار نیست که استودیوی سازنده آثاری چون کازابلانکا، بانی و کلاید، رفقای خوب، نابخشوده و درخشش، دست‌به‌دست می‌شود. برادران وارنر نخستین بار در سال ۱۹۶۹ خریداری شد و پس از آن میلیون‌ها دلار از پروژه‌ها و دارایی‌های «مشکل‌دار» آن از بین رفت. سپس در ادغام با تایم وارنر رشد کرد و با خرید بخش عمده‌ای از تولیدات ام‌جی‌ام – از جمله بر باد رفته و جادوگر شهر اُز – در سال ۱۹۹۶، مجموعه «ترنر برادکستینگ» را نیز در اختیار گرفت.

ادغام با AOL در سال ۲۰۰۱ نیز فصل تازه‌ای در تاریخ این کمپانی بود. دبروژ یادآور می‌شود:
«من اوایل دهه ۲۰۰۰ برای AOL کار می‌کردم و ناگهان همکاری با استودیویی که تعهدش به مجموعه هری پاتر و ارباب حلقه‌ها ساخت فرنچایز را متحول کرد، باورنکردنی بود. در بخش دیگر این کمپانی، اچ‌بی‌او با ساخت سریال‌هایی چون سوپرانوها تلویزیون را متحول می‌کرد.»

وارنر؛ پناهگاه سینمای مؤلف

دبروژ معتقد است پس از گذشت حدود یک ربع قرن، برادران وارنر همچنان استودیویی است که حاضر است بزرگ‌ترین ریسک‌ها را برای کارگردان‌های مؤلف بپذیرد. او می‌نویسد:
«کدام کمپانی دیگری حاضر بود روی فیلم حماسی خون‌آشامی گناهکاران رایان کوگلر که سراسر سیاه و سفید و قرمز است، قمار کند؟ یا ۱۳۰ میلیون دلار برای پل توماس اندرسون خرج کند تا از رمانی از توماس پینچون اقتباس کند؟ یا به دیدگاه گرتا گرویگ برای ساخت باربی اعتماد کند؟»

او یادآور می‌شود که وارنر به کارگردان‌هایی چون کلینت ایستوود، کریستوفر نولان و واچوفسکی‌ها فرصت‌های بی‌نظیری داده و حتی در تغییرات گسترده دنیای دی‌سی و خلق شخصیت‌های محبوب انیمیشنی چون لونی تونز نقش کلیدی داشته است.

چالش‌های مدل تجاری و آینده نامعلوم

منتقد ورایتی همچنین از نگرانی خود درباره آینده آثار سینمایی در مدل پخش آنلاین می‌گوید:
«مدتی نگران بودم که نکند استودیو میکی ۱۷ بونگ جون‌هو را مستقیماً به پخش آنلاین بفرستد. به یاد دارید که وارنر درباره تل‌ماسه این کار را کرد، اما پارامونت برای تاپ گان: ماوریک یک سال اضافی صبر کرد. وارنر فیلم‌ها را برای بزرگ‌ترین پرده‌ها می‌سازد، اما این مدل تجاری پرهزینه است و در زمانی که رفتار مخاطبان غیرقابل پیش‌بینی شده، آسیب‌پذیر به نظر می‌رسد.»

او با اشاره به موفقیت فیلم‌هایی مانند سلاح‌ها و گناهکاران می‌گوید: «اگر قرار باشد این استودیو اسکار بگیرد، این فیلم‌ها نخستین شانس آن پس از آرگو خواهند بود.»

پایان احتمالی یک هویت سینمایی

به باور دبروژ، وارنر در سال‌های اخیر بیش از هر استودیوی دیگری برای کارگردان‌های مؤلف ارزش قائل بوده است:
«اجازه دادن به واچوفسکی‌ها برای ساخت رستاخیزهای ماتریکس، یا اعتماد به تاد فیلیپس برای ساخت جوکر: جنون دو نفره، و همچنین حمایت از باربی نمونه‌هایی از این سیاست هستند.»

او در پایان می‌نویسد: «با فروش احتمالی این استودیو، ممکن است هویت آن به‌طور غافلگیرکننده‌ای واژگون شود. سال‌ها تصور می‌شد وارنر دیسکاوری برای شکست خوردن خیلی بزرگ است، اما شاید تجزیه و فروش آن تنها راه زنده نگه داشتنش باشد. این یک سؤال ۴۳ میلیارد دلاری است!»

نشر اول مهر (به نقل از ورایتی)