به گزارش صبا، محمدصالح حجت‌الاسلامی منتقد هنری درباره نمایشگاه «لایه‌های خاموش» که در گالری فرهنگسرای اندیشه برگزار شد، نوشت: «نمایشگاه نقاشی و نقاشی‌خط‌های شادی رستمی با عنوان «لایه‌های خاموش»، تصویری تازه از نقاشی‌خط معاصر ایران را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. این مجموعه در نگاه اول شاید ساده به نظر برسد اما وقتی دقیق‌تر به آثار نگاه می‌کنیم، لایه‌های متنوعی از رنگ، خط و تکنیک‌های مختلف دیده می‌شود که نشان‌دهنده‌ پشتکار و دقت هنرمند است.

رستمی در این مجموعه به‌دنبال آن است که خط فارسی را از قالب سنتی و محدود خوشنویسی بیرون بیاورد و در کنار رنگ و بافت‌های نقاشی، زبانی تازه بسازد. حروف در کارهای او دیگر فقط وسیله‌ نوشتن یا انتقال معنا نیستند، بلکه مثل رنگ و خط قلم، بخشی از تصویر می‌شوند. گاهی این حروف روی بوم درهم تنیده می‌شوند، گاهی محو می‌شوند و گاهی در ترکیب با رنگ‌های پرقدرت مثل قرمز یا آبی، نوعی حس ملی و ریشه‌دار به کار می‌دهند. همین پیوند میان سنت خط فارسی و نقاشی مدرن، آثار را به نوعی یادآور هویت ایرانی و عشق به وطن می‌کند.

یکی از ویژگی‌های مهم این نمایشگاه، ترکیب «سادگی» با «تکنیک» است. در نگاه اول شاید همه‌چیز بی‌پیرایه به نظر برسد اما در پشت این سادگی، استفاده از شیوه‌های متنوع نقاشی، لایه‌گذاری رنگ، کنترل ترکیب‌بندی و بازی با نور و سایه دیده می‌شود. همین استفاده‌ چندلایه از تکنیک‌هاست که به آثار عمق می‌دهد و باعث می‌شود هر بار که بیننده دوباره به آن نگاه کند، نکته‌ تازه‌ای کشف کند.

اما چیزی که نمایشگاه «لایه‌های خاموش» را فراتر از یک تجربه‌ صرفاً هنری قرار می‌دهد، داستان پشت آن است. شادی رستمی فقط یک هنرمند نیست؛ او مادری است با سه فرزند که در کنار مسئولیت‌های خانوادگی، هیچ‌وقت علاقه‌اش به هنر را کنار نگذاشته است. او با شرکت در ورکشاپ‌های مختلف، یادگیری مداوم و تمرین بی‌وقفه، توانسته از یک نقاش آماتور به هنرمندی تبدیل شود که امروز آثارش روی دیوار گالری دیده می‌شوند. این مسیر نشان می‌دهد که پشت هر تابلو، نه‌تنها رنگ و خط، بلکه سال‌ها تلاش، صبر و عشق پنهان است.

در کارهای رستمی، می‌توان پیوند عمیقی با ایران و فرهنگ ایرانی را حس کرد. او از خط فارسی نه‌فقط به‌عنوان عنصر تزئینی، بلکه به‌عنوان نشانه‌ای از هویت ملی استفاده می‌کند. در دنیایی که بسیاری از هنرمندان معاصر به‌دنبال الگوهای غربی می‌روند، رستمی سعی کرده ریشه‌های خود را فراموش نکند و همچنان با اتکا به زبان بصری ایرانی، اثری جهانی خلق کند.

نمایشگاه «لایه‌های خاموش» در عین حال یادآور این نکته است که هنر، متعلق به هنرمندان حرفه‌ای یا تحصیل‌کرده‌های آکادمیک نیست؛ هر کسی با پشتکار، عشق و پیگیری می‌تواند وارد این مسیر شود. شادی رستمی نمونه‌ای روشن از این موضوع است. او نشان داده که می‌توان هم مادر بود، هم شهروندی مسئول و هم هنرمندی که آثارش بازتابی از عشق به فرهنگ و وطن است.

در نهایت، «لایه‌های خاموش» مجموعه‌ای است که با وجود سادگی، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. از تکنیک‌های رنگی و ترکیب‌بندی گرفته تا پیام هویتی و ایران‌دوستانه، این نمایشگاه اثبات می‌کند که هنر واقعی در پیوند میان زندگی، تلاش و عشق شکل می‌گیرد. شادی رستمی با آثارش نشان داده است که حتی در سکوت و خاموشی حروف، می‌توان صدایی پرقدرت برای فرهنگ ایرانی شنید.