به گزارش صبا، این عنوان تازه‌ی استودیوی Techland تلاش کرده تا دوباره وحشت واقعی شب‌های دنیای زامبی‌زده را به بازیکنان برگرداند. در حالی که در نسخه‌ی قبلی، منتقدان از کم‌رنگ بودن عنصر ترس در تاریکی شب گله داشتند، «هیولا» (The Beast) همه‌چیز را به سطحی شدیدتر رسانده است. نور محدود چراغ‌قوه، زامبی‌های سریع و قدرتمند و تاریکی مطلق، شب‌ها را به کابوسی واقعی تبدیل می‌کند. به‌طوریکه حتی دویدن روی پشت‌بام‌ها هم به لرزیدن محتاطانه در دل سیاهی بدل می‌شود.

با این حال، مبارزات روز همچنان به همان فرمول آشنای نبردهای تن‌به‌تن وفادار مانده است. چوب‌ها و سلاح‌های سرد حس ضربه‌زدن خوبی دارند، اما در ساعات ابتدایی بازی کمی کند و سنگین به نظر می‌رسند. باس‌های اولیه هم پیچیدگی خاصی ندارند و بیشتر بر تکرار حملات ساده تکیه می‌کنند. نکته‌ی جذاب، ورود به «حالت هیولا» است؛ جایی که قهرمان داستان برای مدتی کوتاه به یک موجود برزخی تبدیل می‌شود و زامبی‌ها را از هم متلاشی می‌کند. هرچند مدت این حالت کوتاه است و برای فعال‌کردنش نیاز به ضربات متعدد دارید.

از نظر فنی، اجرای بازی روی Steam Deck OLED بسیار روان گزارش شده و حتی در حالت Performance بارها به بالای ۶۰ فریم در ثانیه رسیده است. تنها نکته‌ی منفی، ظاهرشدن پنجره‌ی همگام‌سازی اپیک‌گیمز در آغاز است که البته با یک فشار دکمه‌ی B ناپدید می‌شود و مزاحمت خاصی ایجاد نمی‌کند.

Dying Light: The Beast یک کمپین بیش از ۲۰ ساعته دارد و بازیکنان را به دل تجربه‌ای تاریک‌تر و پراضطراب‌تر از همیشه پرتاب می‌کند. هرچند بخش‌هایی از مبارزه می‌تواند تکراری یا کمی کند باشد، اما حس ترس شبانه و فضای پرتنش بازی به خوبی مأموریت اصلی سازندگان را منتقل کرده است: بازگرداندن وحشت به قلب شب.