به گزارش صبا، نیلوفر نادری طهرانی کارگردان انیمیشن کوتاه «کربت» درباره ایده اولیه این مستند گفت: ایده ساخت انیمیشن کُربَت در دوران اوج همه‌گیری کرونا به ذهنم رسید؛ زمانی که مرگ و فقدان عزیزان در زندگی همه ما پررنگ شده بود. آن دوران باعث شد بیش از همیشه با مسئله سوگ و نپذیرفتن فقدان روبه‌رو شوم. برایم سؤال مهمی بود که انسان چگونه می‌تواند در کنار این غم بزرگ همچنان به زندگی ادامه دهد. با مطالعه درباره فرآیند سوگ و همچنین تجربه شخصی مواجهه با فقدان، کم‌کم به داستان مردی رسیدم که باید یاد بگیرد با اندوهش روبه‌رو شود و راهی برای ادامه زندگی پیدا کند. همین مسیر الهام‌بخش شکل‌گیری روایت نهایی این انیمیشن شد.

وی درخصوص چالش‌های مسیرساخت این مستند تشریح کرد: یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های تولید «کُربَت» این بود که پروژه دانشجویی بود و باید در زمان مشخصی تکمیل می‌شد. هم‌زمان، دوران کرونا بود و من به اعضای تیم دسترسی حضوری نداشتم؛ هرکدام در شهرهای متفاوت بودند و حتی یک جلسه حضوری هم امکان‌پذیر نبود. از طرف دیگر، با چند کاراکتر، فضاهای متنوع و تکنیک دوبعدی فریم‌به‌فریم، کار بسیار زمان‌بر و پرجزئیات بود و نیاز به تعداد بالایی نیرو داشت. همچنین این اولین تجربه من به‌عنوان فیلمساز بود و بسیاری از مراحل با آزمون و خطا و البته با راهنمایی اساتید عزیزم پیش رفت. با این حال، با همکاری تیم و بزرگ‌تر کردن آن، خوشبختانه پروژه به خوبی پیش رفت و از تک‌تک اعضای تیم سپاسگزارم؛ بدون تلاش و تعهد آن‌ها ساخت این انیمیشن امکان‌پذیر نبود.

کارگردان انیمیشن «کربت» درباره بازخورد مخاطبان بیان کرد: بازخورد مخاطبان نسبت به کُربَت بسیار مثبت بود، به‌خصوص در صحنه پایانی که بخش احساسی داستان اتفاق می‌افتد و ناپدید شدن همیشگی مادر را نشان می‌دهد. در آن لحظه، می‌دیدم که هر کسی خودش را با دختربچه یا پدر نزدیک حس می‌کرد و واکنش‌هایشان واقعاً تأثیر فیلم را نشان می‌داد. خوشحال شدم که حتی بدون دیالوگ، فیلم توانست احساسات مخاطبان را لمس کند.

این کارگردان در پاسخ به سوالی درباره حضور در مسابقه جشنواره دانشجویی «انیم آرتِه» برزیل توضیح داد: برای من حضور در بخش مسابقه جشنواره دانشجویی «انیم آرتِه» برزیل فرصتی است تا انیمیشن «کُربَت»، که با موضوعی جهانی یعنی غم و مواجهه با فقدان روایت می‌شود و بدون استفاده از دیالوگ است، در کنار آثار بین‌المللی دیده شود. این جشنواره نشان می‌دهد که زبان تصویر به‌تنهایی می‌تواند ارتباطی جهانی ایجاد کند و محدود به زبان یا فرهنگ خاصی نیست. فکر می‌کنم این حضور می‌تواند راه را برای همکاری‌های بین‌المللی و همچنین دریافت بازخوردهای تخصصی هموار کند؛ تجربه‌ای که به من کمک خواهد کرد در مسیر حرفه‌ای آینده‌ام با دیدی بازتر حرکت کنم.

نادری طهرانی درباره احساس شخصی‌اش تصریح کرد: وقتی خبر انتخاب شدن «کُربَت» را شنیدم، متوجه شدم مسیر شخصی‌ام در انیمیشن ارزشمند است. این فیلم درباره مردی است که با غم مرگ همسرش دست و پنجه نرم می‌کند و باید یاد بگیرد چگونه با اندوهش کنار بیاید. انتخاب شدن این داستان در یک جشنواره بین‌المللی برای من معنای خاصی دارد؛ اینکه بیانی به ظاهر شخصی، می‌تواند برای آدم‌هایی در نقطه‌ای دیگر از دنیا هم معنا داشته باشد. این تجربه به من انگیزه می‌دهد تا در آثار آینده‌ام با شجاعت بیشتری سراغ موضوعات انسانی بروم و آن‌ها را با زبانی جهانی روایت کنم.»

وی درباره تفاوت جشنواره‌های بین المللی با جشنواره داخلی بیان کرد: به نظرم مهم‌ترین تفاوت تنوع روایت‌ها و زاویه دیدهاست. وقتی فیلمی مثل «کُربَت» را کنار آثار دیگر از فرهنگ‌های گوناگون می‌بینم، متوجه می‌شوم که هرکدام از ما غم، شادی یا روابط انسانی را به شکلی متفاوت اما قابل درک برای همه روایت می‌کنیم. این تنوع نه‌تنها سطح کیفی آثار را بالاتر می‌برد، بلکه فرصتی ایجاد می‌کند تا نگاه خودم را هم بازتر کنم. از نظر شبکه‌سازی هم جشنواره‌های بین‌المللی بستر ارتباط با هنرمندان و نهادهایی هستند که تجربه‌های مختلفی دارند. برای من این ارتباط‌ها الهام‌بخش‌اند، چون نشان می‌دهند چگونه می‌توان موضوعات بومی را به شکلی جهانی مطرح و در عین حال اصالت آن‌ها را حفظ  کرد.

نادری طهرانی در پایان در توصیه‌ای به نسل جوانی که علاقه‌مند با ساخت انیمیشن هستند، گفت: من هنوز درابتدای مسیر یادگیری هستم و خودم را در جایگاهی نمی‌بینم که بخواهم به دیگران مشاوره بدهم. اما اگر بخواهم مسیری برای
نسل جوان‌تر و علاقه‌مند به انیمیشن‌سازی ترسیم کنم، می‌گویم که انیمیشن فرآیندی بسیار زمان‌بر و پرزحمت است و اگر کسی بخواهد وارد این مسیر شود، باید صبور باشد و تا انتهای کار انگیزه‌اش را حفظ کند. به‌نظرم همین صبر و انگیزه است که باعث می‌شود نتیجه نهایی ارزش تمام سختی‌ها را داشته باشد.

انیمیشن «کربت» به کارگردانی نیلوفر نادری طهران و با همکاری مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی ساخته شده است.

این مستند به بخش مسابقه جشنواره «انیم‌آرته» برزیل راه یافته است.