به گزارش خبرنگار تلویزیون جهان صبا، سریال «زنان آبی‌پوش» Women in Blue2024 محصول کشور مکزیک به تازگی در ۱۰ قسمت از شبکه اپل تی‌وی پلاس به اتمام رسید.

این مجموعه خوش‌ساخت در ژانر جنایی،‌ درام، هیجان‌انگیز و معمایی تولید و پخش شد و از آنجا که بر اساس رخدادهای واقعی ساخته شده، نسبت به دیگر سریال‌های کارگردان‌های لاتینی‌تبار جالب و متمایز است.
باربارا موری، خیمنا سارینیانا، ناتالیاتلز، آموریتا راسگادو، میگوئل رودارته، لئوناردو اسباراگلیا و کریستین تاوان از بازیگرانی هستند که در این سریال به ایفای نقش پرداخته‌اند و فرناندو روزار و آلفونسوپیندا اولوآ مشترکا این سریال را کارگردانی کرده‌اند.
داستان فصل اول این سریال پر جنب و‌جوش که در کشور مکزیک رخ داده در مورد ۴ زن است که در سال ۱۹۷۱ به اولین نیروی پلیس زن ملحق شده‌اند و با سنت‌های محافظه‌کارانه زمان خود مبارزه می‌کنندط اما در این میان متوجه می‌شوند که اساس شکل‌گیری گروه آنها ترفندی برای منحرف‌کردن جریان رسانه‌ها از یک قاتل زنجیره‌ای است.
«زنان آبی‌پوش» ترکیبی از وحشت، تاریکی، پیشرفت و همبستگی فمنیستی هیجان‌انگیزی است که بر خلاف سریال.های آمریکایی، آرام پیش می‌رود و دلیل آن، این‌ است که سازندگان یک بخش جذاب از تاریخ اجتماعی کشورشان را با جزییات در قالب یک مجموعه تلویزیونی ارائه کرده‌اند. هر چند که داستان معمای پیدا کردن قاتل زنجیره‌ای کلیشه‌ای به‌نظر برسد.
یکی از نقاط قوت سریال این است که تنها بر پیدا‌کردن قاتل تمرکز ندارد بلکه بخشی از مجموعه به داستان زندگی کاراکترها می‌پردازد. زنانی که با سنت‌های محافظه‌کارانه زمان خود مبارزه می‌کنند.
این چهار شخصیت، چهار کهن الگوی زن را پوشش می‌دهند؛ ماریا، مادری پر زرق و برق که بین خانواده و شوهر خیانتکارش معلق مانده و می.خواهد سهم خود را از این زندگی پس بگیرد. گابینا، دختر جوانی که پدر و برادرانش پلیس هستند و او از کودکی با این حیطه آشنا بوده و مهارت‌هایی را از آنها یاد گرفته است. آنجلس، دختری آرام و مذهبی که پدر و مادرش را در یک سرقت از بانک از دست داده و به همراه مادر بزرگش زندگی می‌کند. والنتینا،خواهر ماریا و دختری سرکش و فعالی سر سخت که برای برابری جنسیتی می‌جنگد.
اما چیزی که این چهار زن نمی‌دانند، آن است که‌حضور آنها صرفا یک شیرین کاری روابط عمومی از شکست پلیس در ردپای قاتل طراحی شده است. زن ستیزی از سوی مردان در این مجموعه به اوج خود رسیده است. شیوه مردسالارانه و پدرسالارانه در اکثر سکانس‌ها دیده می‌شود. سرخوردگی ناشی از رفتار نابهنجار در آن دوران به این چهار زن این جسارت را می‌دهد تا احساس حیات کنند و بگویند ما حقیقت داریم و همین زنان هستند که سرنخ‌هایی از قاتل را پیدا می‌کنند، کار خود را جدی می‌گیرند و به مبارزه با مردان می‌پردازند.
یک قاتل روانی که با کشتن بیش از ده زن، ملقب به undresser شد، خودش به تنهایی می‌توانست سوژه اصلی یک داستان (به دلیل تروماهایی که در دوران کودکی تجربه کرده) باشد اما کارگردانی با زیرکی و با گنجاندن نیروی پلیس زن که بر اساس واقعیت است، اثر را هیجان‌انگیز تر کرده است.
البته این سریال خالی از اشکالات روایی و فنی نیست. درست است که مبارزه زنان از تم‌های اصلی سریال است اما این که زنان خیلی راحت بدون‌توجه به سن و سال، سوابق و سو‌پیشینه، تنها با چند تمرین ساده به نیروی پلیس می‌پیوندند و خود آنها دست تنها بدون داشتن اسلحه، قاتل را پیدا می‌کنند به نوعی شوخی با شعور مخاطب است. اغلب صحنه‌ها کش‌دار، کند و حوصله‌سر بر است. فیلمبرداری و‌ تدوین چندان حرفه‌ای نیست و در برخی سکانس‌ها، کارگردانی لنگ می‌زند و مخاطب را از مسیر اصلی روایت منحرف می‌کند. با این حال «زنان آبی‌پوش» نسبت به بقیه سریال‌های مکزیکی قابل قبول و خوش ساخت است.
فرزانه متین