به گزارش‌ خبرنگار نمایش خانگی‌ صبا، واقعه طبس و ریختن معدن بر سر هم‌وطنانمان آن‌قدر دردناک و ناراحت‌کننده است که با هیچ کلمه‌ای قابل توصیف نیست و از آن دردناک‌تر خانواده‌هایی بودند که صبح پدر را بدرقه نمودند به این امید که شب هنگام خسته از کار طاقت فرسای معدن به خانه برمی‌گردد ولی هرگز چنین نشد.

در بین سینماگران که هدف هنرشان نشان دادن معضلات اجتماعی برای اصلاح آن است دست و پنجه نرم کردن با معدن کار دشواری است و معمولاً سعی می‌کنند به خانواده معدنچیان بپردازند تا خود معدن که در این بین جان فورد در سال ۱۹۴۱ با ساخت فیلم «چه سرسبز بود دره من» روابط خانوادگی را به نمایش می‌گذارد که همه پسران در کنار پدر در معدنی در یکی از روستاهای ولز کار می‌کنند.

از نماهای بسیار جذاب و به یاد ماندنی این اثر که در همان سال پس از رقابت شدید با همشهری کین ساخته اورسون ولز توانست برنده اسکار شود می توان به نمای برگشت به خانه اعضای خانواده که در کنار سایر همشهریان خود با خواندن آوازی شاد به خانه برمی‌گردند اشاره کرد و مادری که جلوی درب با پیش بندی سفید نشسته بر روی چهارپایه چوبی دستمزد آن‌ها را می گیرد تا امورات زندگی را مدیریت نماید و پدری که سر میز شام برای تمام اعضای خانواده با چهره‌ای گشاده و همراه با عشق غذا سرو می‌کند و لذت این دور هم بودن را می توان در تک تک اعضای خانواده دید.

اما این داستان لحظات غم‌بار کم ندارد، از بیکار شدن معدنچیان و کم شدن حقوق افراد شاغل در معدن و رفتن پسران خانواده برای شروعی دوباره تا زمانی که معدن فرو می‌ریزد و پدر و برادر بزرگتر زیر آوار می‌مانند و جنازه آن‌ها توسط سایرین به بیرون آورده می‌شود که در آنجا هم علت فرو ریختن معدن عدم تهیه وسایل برای استحکام آن توسط مالک است همانند همین اتفاقی که در طبس روی داد؛ همه و همه را هیو که آخرین فرزند خانواده «مورکن»ها که در آن زمان نوجوانی بیش نبوده و امروز بعد از چند دهه کار در معدن و در میانه پنجاه ‌سالگی عمرش این داستان را در حالی که دارد وسایل‌اش را در شال مادرش جمع می‌کند تا از دهکده زیبای خود برود بازگو می‌کند.

می‌توانید این فیلم زیبا را در اکثر پلتفرم‌های داخلی پخش فیلم با دوبله فارسی ببینید و با حال و هوای این روزهای معدن کاران و خانواده آن‌ها بیشتر آشنا شوید.

مهدی صالحی