به گزارش خبرنگار سینما صبا ، در این روزها که فیلم «رمانتیسم عماد و طوبا» که در نخستین روزهای اکران آنلاین خود به سر می برد،فیلمی که نسبتا بازتاب کننده ی یک زندگی واقعی است.

این فیلم دومین ساخته سینمایی «کاوه صباغ زاده» است و پیش از آن ، فیلم سینمایی «ایتالیا ایتالیا» را در کارنامه‌اش دارد. کارگردانی که گویی در تلاش است که زندگی واقعی را بازتاب دهد و از بیان کلیشه ایِ زندگی در سینمای ایران که عموما صفر و  صدی است جلوگیری کند و نشان بدهد که شیرینی یا تلخی زندگی چیزی درهم است و جدا و تک سویه نیست. علاوه بر این موضوع بازتاب زندگی اهالی فرهنگ نیز دغدغه کارگردان است که در هر دو اثر سینمایی‌اش (ایتالیا، ایتالیا و رمانتیسم عماد و طوبا) دیده می‌شود و شاید قصد دارد که بیانگر این حرف باشد که زندگی افراد این صنف هم تماما شیرین و بدون چالش نیست!

در این فیلم ، نخستین چیزی که شاید دلیلی برای آن نتوان پیدا کرد، وجود راوی خارج از روایت است و در دورانی که عمده آثار دراماتیک از راوی مستقل و جداگونه فاصله گرفته‌اند؛ رفتن به سراغ این شیوه روایت‌گری نیازمند دلیلی محکم است. و سوالاتی از این قبیل که بی‌پاسخ می‌ماند؛ این فیلم گویا ، حرف دل کارگردان است اما حرف دلی که گاهی اوقات از قاعده خارج می‌شود یا پلان‌هایی که القا کننده فضای غیر رئال است، در صورتی که قالب فیلم تماما رئال است، و این نوع پلان‌های فانتزی جز قطع کردن ارتباط مخاطب با جهان قصه، ثمره دیگری ندارد.

در شیوه روایی فیلمنامه با مورد عجیبی رو به رو نیستیم و سیر روایت کاملا خطی است و فیلمنامه به طور کلی فیلمنامه‌ای بی ادعاست و نکته جذاب آن در پایان‌بندی، اشاره به مفهوم فلسفی «بازگشت به خویشتن» است.

در بعد بازیگری با یک «حسام محمودی» نسبتا خوب و «الناز حبیبی» خیلی خیلی معمولی رو به رو هستیم که جاهایی از پس بروز عواطف مورد نیاز قصه بر نمی‌آید، مخاطب را ناامید می‌کند و آن نقطه عطفی که در بازی این بازیگر انتظارش را می‌کشیم، اتفاق نمی‌افتد. نقشی که بسیار جای کار دارد و پرداخت بسیار بهتری برای آن می‌شد متصور بود.

در نهایت با دیدن این فیلم می توان امیدوار به بلوغ بیشتر در آثار بعدی «کاوه صباغ زاده» باشیم،کارگردانی که روزمرگی را خوب تصویر می‌کند.

علی حیدری