به گزارش خبرنگار خبرگزاری صبا، وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی کشورمان از ابتدای کارش تا به امروز فراز و نشیب‌های زیادی را تجربه کرده و به نوعی آب‌دیده شده است.

هم‌اکنون ما با وزارتخانه‌ای مواجه هستیم که مسئولانش تلاش می‌کنند با توجه به نیازهای جامعه بهترین تصمیم‌ها را بگیرند اما به راستی چند درصد این تصمیمات اجرایی می‌شوند و به هدف می‌رسند؟

امیدعلی صادقی کارشناس عالی میراث فرهنگی و معاون اسبق اداره کل حفظ و احیای بناها، بافت‌ها و محوطه‌های تاریخی در گفت‌وگو با خبرنگار صبا گفت: ممکن است که هر تفکری خوب باشد اما رسیدن به هدف نهایی آن به نوع ارائه فکر بستگی دارد، موفق یا موفق نبودن هر طرح به زمان، مکان و چگونگی اجرای آن بستگی دارد مثلا ممکن است طرحی در زمان نامناسب و مکانی مناسب اجرایی شود که آن طرح حتما ناموفق خواهد بود.

وی افزود: گاهی یک طرح در زمان مشخص اجرایی می‌شود اما چون مکان و زمان اجرا مناسب نبوده است به هدف خود نمی‌رسد و موفق نمی‌شود اما قرن‌ها، دهه‌ها و سال‌ها بعد مشخص می‌شود که آن تفکر، تفکر درستی بوده که در مکان و زمانی مناسب اجرایی نشده است.

این کارشناس عالی میراث فرهنگی بیان کرد: ایده‌ها و تفکرات درستی که در چهارچوب مناسب تعریف شده باشند، هیچ‌وقت از بین نمی‌روند البته ممکن است که تغییر کنند؛ اولین قانون میراث فرهنگی با هدف حفظ آثار تاریخی در سال ۱۳۰۹ تعریف و تصویب شد و هیچ‌وقت از بین نمی‌رود البته به مرور زمان تکامل یافته است.

صادقی گفت: الان وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با انجام کارهای کارشناسانه و تحقیقی روی مشکلی با عنوان سرویس بهداشتی متمرکز شده است که فقط معضل امروز نیست و سالیان، سال است که با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم.

وی ادامه داد: یادم است که زمانی سازمان‌های میراث فرهنگی و جهانگردی زیر نظر وزارت ارشاد بود، همان زمان مردم می‌گفتند سرویس بهداشتی در تخت جمشید وجود ندارد و مسئولان به این نتیجه رسیدند که در محوطه بیرونی آن مجموعه تاریخی، سرویس بهداشتی بسازند. مسئولان سرویس بهداشتی را در محوطه بیرونی تخت جمشید ساختند اما پس از انجام این کار، معضل جدیدی با عنوان کثیف شدن سرویس‌های بهداشتی تعریف و مطرح شد.

معاون اسبق اداره کل حفظ و احیای بناها، بافت‌ها و محوطه‌های تاریخی بیان کرد: سرویس‌های بهداشتی که در محوطه بیرونی تخت جمشید ساخته شده بودند، کثیف شدند چون برخی راننده‌های تریلی با پای روغنی به سرویس بهداشتی می‌رفتند و  دست‌های روغنی‌شان را در آن جا می‌شستند؛ این نشان می‌داد که یک ایده خوب در مکان و موقعیت نادرستی اجرا شده است.

صادقی افزود: مسئولان تصمیم گرفتند برای حل معضل کثیف شدن سرویس بهداشتی‌ها، آن‌ها را به محوطه داخلی تخت جمشید منتقل کنند اما این تصمیم معضل دیگری را ایجاد کرد؛ بعد از تعطیل شدن مجموعه تخت جمشید، مردمی که تازه به آنجا می‌رسیدند، مشکل سرویس بهداشتی داشتند.

وی بیان کرد: به یاد دارم که در برهه‌ای از زمان اعلام شد که باید در کنار همه پمپ‌بنزین‌ها، سرویس بهداشتی ساخته شود؛ هزینه بالای نگهداری سرویس بهداشتی‌های کنار پمپ بنزین‌ها باعث نبود رسیدگی به آن‌ها شد و کم کم غیر قابل استفاده و پس از مدتی تخریب یا تعطیل شدند.

این کارشناس عالی میراث فرهنگی گفت: یادم می‌آید که مسئول وقت سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در برهه‌ای از زمان تصمیم گرفت که سرویس‌ بهداشتی‌های متعددی را در سطح ایران بسازد و بودجه کلانی را به این مسئله اختصاص داد. سرویس بهداشتی‌های زیادی ساخته شدند اما برخی از آن‌ها آب و برق نداشتند چون در موقعیت و مکان درستی ساخته نشده بودند، بنابراین وسایل برخی از آن‌ها سرقت شد و تعدادی دیگر نیز، کم کم به خرابه تبدیل شدند که نمونه آن در جاده تهران به مشهد قابل مشاهده است.

صادقی ادامه داد: مسئولان به این فکر افتادند که در کنار سرویس بهداشتی‌های باقی‌مانده یک مغازه و نمازخانه بسازند تا فردی که مدیریت مغازه و نمازخانه را برعهده می‌گیرد، به سرویس بهداشتی‌ها هم رسیدگی کند اما برخی از مصادیق این طرح نیز با توجه به استقبال عمومی مردم به شکست انجامید.

وی در پایان خاطرنشان کرد: کار ساماندهی سرویس‌های بهداشتی کار ارزشمند و بزرگی است ولی مسئولان قبل از انجام آن کار باید از لحاظ اجرایی و فنی، شرایط را کارشناسی کنند و مطالعه‌ای روی نقاط قوت و ضعف تجربیات گذشته داشته باشند تا از تکرار برخی معضلات به وجود آمده، جلوگیری شود ولی متاسفانه باید بگویم که ما به کارشناسی بها نمی‌دهیم. بررسی معضلات و مشکلات قبلی، چراغ راه آینده خواهد بود و درصد رسیدن به نتیجه مطلوب را افزایش خواهد داد.