سالانه حدود صد فیلم سینمایی در کشور تولید می‌شود که به‌طور متوسط و
با توسل به همه ظرفیت سالن‌های کشور و به ضرب طرح هنر و تجربه حداکثر هفتاد فیلم اکران
می‌شوند که برخی از آن‌ها هم اکران محدود دارند. این یعنی که در ظرف ده سال، سیصد فیلم
اکران‌نشده باقی می‌ماند که درنهایت راهی شبکه نمایش خانگی می‌شود.

همه این‌ها نشان می‌دهد که سینماها در بالاترین حد استفاده از زمان اکران
و حتی با استفاده از طرح‌های اکران شبانه و خاص و نظایر این‌ها توانایی نمایش همه فیلم‌ها
را ندارند. بنابراین یا باید تولید را به میزان ظرفیت نمایش رساند که پاک کردن صورت
مسئله است و یا باید فکری برای گسترش سالن‌‌ها کرد که هزینه زیادی می‌طلبد.

راه سوم اما از همه بهتر است و استفاده دولت از مراکز فرهنگی‌هنری صاحب
سالن است که مغفول واقع شده‌اند و در این میان فرهنگسراهای زیادی وجود دارند که سالن‌های
مناسب و گاه پرظرفیتی برای اکران دائم فیلم‌ها دارند. نمایش گهگاه فیلم‌ها در این مراکز
همیشه با استقبال مردم مواجه شده و حتی جلسات نقد مشتاقان بیشتری نسبت به جشنواره‌‌های
سینمایی مختلف دارند.

از سویی مراکزی چون کانون پرورش فکری، وزارت آموزش و پرورش و خیلی دیگر از ارگان‌ها ظرفیت‌‌ها و سالن‌هایی در
این زمینه دارند که استفاده‌‌های دیگری از آن‌ها می‌شود و گاهی تمام طول سال غیر از
چند روز خاص خاک می‌خورند. برای این سالن‌‌ها به‌دلیل این‌که بخشی از یک مجموعه هستند
هزینه‌های مختلفی می‌شود بدون آن که از آن‌ها بهره ببرند که با نمایش فیلم‌ها هم هزینه‌‌ها
جبران خواهند شد و هم بخشی از مشکل اکران سینما حل خواهد شد. علاوه بر این‌که گستردگی
و دسترسی به سالن‌ها بالاتر می‌رود و خود مشوق کشاندن مردم به سینماها برای دیدن فیلم
است و همین موضوع خود به اقتصاد سینما کمک خواهد کرد.

در ادامه این کار می‌توان از سالن‌‌های کوچک‌تر برای نمایش فیلم‌های کوتاه
و برگزاری جلسات نقد و بررسی و حتی نمایش تئاتر استفاده کرد و در کنار موارد مطروحه
باعث اعتلای فرهنگ و هنر و مخاطب‌پذیری بیشتر در این زمینه شد.