فیلمنامه جزو اساسی ترین بخش های تولید فیلم های سینمایی و مجموعه های تلویزیونی است. در کشورهای صاحب سینما و تلویزیون، به فیلمنامه اهمیت بسیاری می دهند، زیرا می دانند بدون فیلمنامه خوب هیچ اثر شاخصی روی پرده سینما نرفته و در قاب تلویزیون نیزنمی گنجد.
در ایران، متاسفانه در تمام برهه ها ضعف فیلمنامه وجود داشته، دارد و به احتمال زیاد خواهد داشت! هیچ نهاد و فردی نیز برای بهبود کیفیت فیلمنامه فیلم های سینمایی و تلویزیونی گام مهمی برنداشته است، اگر غیر از این بود وضعیت فیلمنامه ها مطمئنا بهتر از این می شد.
یکی از ایراد های فیلمنامه های ایرانی وجود «زمانِ مُرده» است، «زمانِ مُرده»، موقعی روی می دهد که در صحنه ها هیچ اتفاق نمایشی دیده نمی شود.وجود این زمان های مرده و بدون اتفاق ، نشان دهنده ضعف فیلمنامه است. این تنها یک نمونه از ضعف فیلمنامه های ایرانی است.
برای آگاه شدن از ضعف فیلمنامه در سریال های تلویزیونی و پیدا کردن راهکاری برای برطرف کردن آن با فیلمنامه نویسان این عرصه گفت و گوهایی را انجام داده ایم که می خوانید:
حامد عنقا درباره اینکه چرا در سریال های تلویزیونی «زمانِ مُرده» زیاد است به صبا، گفت: ۱۸ سال پیش سریالی از تلویزیون خارج شد و شرایط تبدیل به اوضاعی شد که در حال حاضر داریم. آن موقع به دفاتر تهیه کننده های خارج از تلویزیون سریال سفارش می دادند. سال های گذشته تهیه کنندگان افراد رسمی سازمان بودند که در صدا و سیما کار می کردند. الان سفارشات در دفاتر مختلف صورت می گیرد. محاسبه دقیقه ای از آن زمان شروع شد. می گفتند به سریال ها آب می بندند، دوربین در لانگ شات، کسی از انتهای کوچه می آید تا به فورگراند برسد و یک جمله بگوید، تنها برای اینکه پول بیشتری بگیرند. امروز به نوع دیگری این اتفاق افتاده، یعنی شاید به شکل دقیقه ای. موضوع پول تهیه کننده نباشد، ولی واقعیت این است آدم هایی سریال کار می کنند که نهایت پتانسیل شان مناسب برای یک فیلم ۹۰ دقیقه ای است،پتانسیل شخصی، توانایی، سواد و خلاقیت ذهنی شان . بعد مسائل مالی و اصرار به اینکه تعداد زیادی کار در کارنامه کاری شان داشته باشند. نمی دانم چه اشکالی دارد که یک فیلمنامه نویس سالی یک کار داشته باشد. خودِ من سال هاست که سالی یک کار می نویسم. همان یک کار هم خدا را شکر مورد اقبال مردم هم قرار می گیرد. مسائل مالی هم مطرح است.
شما نگاه کنید یک زمانی فیلمنامه نویس ها و کارگردانان تلویزیون چه کسانی بودند و در زمان حاضر چه کسانی هستند! این حرف به این معنا نیست که نسل عوض نمی شود، بلکه منظورم این است که آنها با چه صلاحیت و استعداد و پشتوانه ای بودند و امروز با چه صلاحیت و پشتوانه ای!
نویسنده «پیکسل» درباره محدودیت هایی که نویسندگان به آن اشاره می کنند، توضیح داد: محدودیت یک دروغ شاخدار است! ممکن است شما امروز یک نویسنده و کارگردانی را با ذهنیت، نگاه و جهان بینی متفاوتی از یک کشور دیگر بیاورید و بگویید برای صدا و سیمای جهموری اسلامی ایران یک فیلم و یا یک سریال بساز. او ممکن است دچار مشکلات و محدودیت ها شود ،چون دنیا و نگاهش فرق می کند. فکر می کنم  بچه هایی که سال هاست در سینما و تلویزیون کار می کنند، در این جامعه زندگی می کنند، هر روز روزنامه و سایت می خوانند، گفتن اینکه محدودیت داریم از آن عذرهای بدتر از گناه است. کما اینکه من تجربه سریال «انقلاب زیبا» را داشتم که همه متفق القول بودند که ما مطالبی را آنجا گفتیم و صحنه هایی را نشان دادیم که قبل ها در تلویزیون تجربه نشده بود، مخصوصا در بخش خشونت. حتی یک فریم از آن کار در نیامد. خیلی از این محدودیت های فیلمنامه ساخته ذهن ماست.