به گزارش خبرنگار تئاتر صبا، مهرداد کایینی دانش آموخته نمایش طی یادداشتی نمایش «بک تو بلک» جدیدترین اثر سجاد افشاریان به عنوان بازیگر و کارگردان را اثری دانست که تجربه‌اش لذت بخش است.

متن این یادداشت به شرح زیر است:

«نمایش «بک تو بلک» یک‌ درام‌ رئال و هماهنگ از‌ نظر بازی، میزانسن، اکسسوار و تسلط بر یک مونولوگ قوی است که روایتگر تنهایی مفرط علی است که به‌ خاطر ثبت وویس‌هایی از وقایع امروز جامعه_ فقط‌ ضبط ‌وویس وقایع_ انگ سیاسی به او زده‌ شده است و حالا او را مجاب به انفرادی کرده‌اند که او فقط با خودش و خیال رحمت دوست صمیمی‌اش و سرمه همسر تازه پیوند خورده‌اش می‌تواند وقت بگذراند اما او قوی‌تر از آن چیزی‌ست که این‌ انفرادی بخواهد او را از پای درآورد چراکه به راحتی می‌تواند با خودش در این فضا کنار بیاید.

تئاتر بی‌چیز یا «یرژی گروتفسکی» سبکی از تئاتر است که به قرن ۱۹۷۰ میلادی برمی گردد. در این سبک از تئاتر بازیگرها با خودجوشی خیال پروانه یک کودک و پختگی یک بازیگر کارکشته را به کار می‌برند که به واسطه این سبک کف صحنه می‌تواند دریا شود، یک میز قایق شود و نرده‌های پشت یک صندلی تبدیل به سلول زندان شود و حتی خطی باریک در صحنه مرزی بر انفرادی یک زندان و این تبدیل‌ها خود بخشی از یک درام درونی است که سجاد افشاریان به خوبی به این درام‌ درونی رسیده است و به دلیل این توضیحات «بک تو بلک» پیرو تئاتر یرژی گروتفسکی است و تنها اکسسوارهای آن یک پاکت سیگار و فندک و صندلی است که‌ مخاطب در صحنه می‌بیند.

اما اگر از لحاظ فنی بخواهیم به نمایش نگاه کنیم ما در بازی سجاد افشاریان در نقش علی یک ظرافت و حفظ راکورد حسی با نفرات دوم و سوم که غایبان صحنه هستند را شاهد هستیم که این در «بک تو بلک» نشانگر هیچ چیزی نمی‌تواند باشد جز پخته بودن این بازیگر که طبق سابقه خوب و درخشان آن قابل ستایش است.

اما در بازی با اکسسوارهای اندک که یک پاکت سیگار و صندلی است‌ هم با بازی‌ای فوق‌العاده و سراسر کاریزما مواجه می‌شویم آنگونه که شما را محو تماشا و گهگاه شما را دعوت به تاریکی‌ خیالش می‌کند و حتی با خاکستر سیگارش هم لحظاتی به جا و درست در صحنه می‌آفریند و این به راحتی برای تماشاگر قابل تشخیص‌ است که او با سیگار و صندلی و حتی فندک و تاریکی‌ مفرط این انفرادی زندگی کرده است. او حتی در روشن کردن فندک هم منحصر به‌ فرد است‌ و‌ آبشن‌سازی درستی برای کاراکتر انجام داده است.

اما از آنجایی که کار مونولوگ و کارگردانی نمایش هم بر عهده سجاد افشاریان است می‌توان گریزی به متن او هم زد.

متن «بک تو بلک» یک مونولوگ‌ رئال بروز اجتماعی است از کرونا تا مثلا «روم زوم کنی بوم‌بوم کنه قلبم» تا بی آبی و اعتراضات چندی پیش خوزستان. این مونولوگ‌ به روز که گهگاه از مخاطب در عین جدیت خنده می‌گیرد و هم در تاریکی مطلق صحنه مخاطب را دعوت به تفکر می‌کند و در آخر اجرا با تاریکی مطلق ۱۰دقیقه‌ای به ما نشان‌ می‌دهد که‌ ما حتی حاضر نیستیم چنددقیقه با خودمان تنها باشیم چون‌ از انفرادی با خودمان رنج می‌کشیم و حوصله‌مان سر می‌رود دقیقا همان اعجاز این متن و نمایش‌ است.

در انتها نمی‌شود از مسعود رنجبر شیرازی قدردانی به عمل نیاورد که مجری و طراح نور و صدای تئاتر است و به شکلی حرفه‌ای با بردن علی در تاریکی مطلق در صحنه، نور و صدایی باکیفیت را در اختیار مخاطب قرار می‌دهد.»

انتهای پیام/