امروز دوشنبه, ۲۷ مهر , ۱۴۰۵ ساعت ۱۰:۵۹:۲۰
ناصر ارباب/صبا، محمدرضا غریب‌زاده، دبیر نخستین جشنواره بین‌المللی تئاتر دوستی ملل در گفت‌وگو با صبا، با اشاره به پشتوانه اجرایی این رویداد بیان کرد: «دلایل زیادی وجود داشت که ما به سمت برگزاری این جشنواره برویم؛ پس از برگزاری ۲۱ جشنواره موفق و همکاری با ۴ هزار پروژه از سینما گرفته تا تلویزیون و پلتفرم‌ها، به این نتیجه رسیدیم که اکنون زمان آن فرا رسیده است تا فضایی پرنشاط و فرصتی تازه برای هنرمندان حرفه‌ای و نیمه‌حرفه‌ای ایجاد کنیم.»
او افزود: «بهترین اتفاق این است که جهانی را خلق کنیم که در آن همدلی، رفاقت، صلح، دوستی، کار گروهی، تعامل و تبادل نظر در کنار خلق اثر هنری جریان داشته باشد؛ بنابراین بهترین بستر، برگزاری یک جشنواره بود. جشنواره بین‌المللی تئاتر دوستی ملل بدون شعار و بی‌ادعا آغاز شد و پیش رفت و هیچ‌گونه حمایتی از آن نشد.»
غریب‌زاده درباره شاخص‌های انتخاب آثار در بخش بین‌الملل این رویداد تصریح کرد: «در بخش بین‌الملل تلاش کردیم آثاری را انتخاب کنیم که به موضوعات انسانی و مفاهیم زیستی انسان در جهان معاصر بپردازند و تمرکز خود را بر قرابت فرهنگی میان ملل مختلف معطوف سازیم.»
او ادامه داد: «بنابراین با توجه به رویکرد و شعار جشنواره، کوشیدیم آثار منتخب علاوه بر برخورداری از پارامترها و معیارهای استاندارد بین‌المللی تئاتر، بازتابی از ترکیب کشورها، قومیت‌ها، فرهنگ‌ها و نژادهای گوناگون باشند.»
دبیر جشنواره بین‌المللی تئاتر دوستی ملل درباره معیارهای پذیرش آثار در بخش ملی نیز گفت: «در بخش آثار ملی تلاش کردیم پذیرای کارهایی باشیم که از نظر استاندارد و مؤلفه‌های تئاتر مدرن، پیش‌رو باشند، انعکاس‌دهنده جامعه و مردم کشورمان باشند و از همه مهم‌تر، دغدغه نسل‌های مختلف را مطرح کرده و راه یا مسیری روشن پیش پای مخاطب بگذارند؛ از این رو، آثار منتخب را بر اساس تعادل میان کمیت و کیفیت برگزیدیم.»
غریب‌زاده درباره روند گزینش هیئت داوران این دوره نیز گفت: «داوران جشنواره را بر اساس عملکرد، تخصص و جهان‌بینی‌شان انتخاب کردیم. داوران حاضر در جشنواره هم از نظر علمی و هم عملی افرادی متخصص و حرفه‌ای هستند؛ یعنی هم دوره‌های آکادمیک و آموزشگاهی را گذرانده و مدارج عالی آموزشی را کسب کرده‌اند و هم در عرصه عملی هنر، چهره‌هایی درخشان و برجسته‌اند.»
او بزرگ‌ترین چالش برگزاری این رویداد را موانع ساختاری و بی‌مهری‌ها توصیف کرد و افزود: «بزرگ‌ترین چالش ما عدم حمایت نهادهای دولتی و نیمه‌دولتی، سنگ‌اندازی برخی افراد منتسب به هنر، کمبود اقلام تبلیغاتی و از همه مهم‌تر نداشتن بودجه و امکانات لازم بود. با وجود این، ما با عشق، همدلی و رفاقت جشنواره را پیش بردیم؛ چرا که همدلی و عشق، ارکان مهمی هستند که همیشه باقی خواهند ماند.»
این هنرمند در تشریح چشم‌انداز و اهداف کلان این جشنواره تأکید کرد: «نخستین جشنواره بین‌المللی تئاتر دوستی ملل، گامی نخست برای یک اتفاق بزرگ فرهنگی است. ما در حال ایجاد بستری هستیم که در آینده آبستن رویدادهای بزرگ فرهنگی و هنری در کشور خواهد بود.»
دبیر جشنواره افزود: «اصولاً کشور هنرخیزی مانند ایران نمی‌تواند وابسته به جشنواره‌های محدود سالانه یا دو سالانه با حضور گروه افراد خاص باشد؛ ما نیازمند ایجاد موقعیت‌ها و فرصت‌هایی برای جوانان، کودکان، نوجوانان و حتی بزرگسالان هستیم.»
او با گلایه از عدم همراهی نهادهای مسئول تصریح کرد: «چه بهتر که نهادهای خصوصی مانند مؤسسه جادوی هنر پانیذ یا آکادمی بازیگری پانیذ متولی این امر شوند، چرا که بر اساس چشم‌انداز توسعه فرهنگی کشور نیز چنین وظیفه‌ای تعریف شده است. ما در مسیری گام برداشته‌ایم که دیگر نهادهای دولتی و نیمه‌دولتی موظف به انجام آن بودند اما کوتاهی کردند.»
غریب‌زاده در پایان تصریح کرد: «متاسفانه امروز که ما این بار هنری را به دوش کشیده‌ایم، نهادهای مربوطه به هر دلیلی روی خوشی نشان نمی‌دهند؛ حمایت‌های مادی پیشکش، حتی حمایت‌های معنوی نیز دریغ می‌شود و این مسئله بسیار دردناک است.»