
آیدا خدادوست/ صبا، جشنواره «ریلیمو» به ابتکار پلتفرم فیلیمو با تمرکز بر تولید مجموعههای داستانی کوتاه در قاب عمودی برگزار شده است؛ رویدادی که در نخستین دوره خود، علاوه بر کشف استعدادهای تازه، تلاش دارد شکل متفاوتی از فیلمسازی و سریالسازی را در فضای تصویری ایران تجربه کند. اما ورود جدی قاب عمودی به عرصهای که سالها بر مبنای قواعد کلاسیک فیلمسازی تعریف شده، یک پرسش اساسی را پیش میکشد: آیا چنین جشنوارهای صرفاً به رسمیت شناختن الگوی مصرف محتوای شبکههای اجتماعی است یا میتواند به شکلگیری زبان تازهای در سینما و تولیدات نمایشی منجر شود؟
از سوی دیگر، محدودیت زمانی اپیزودها، اهمیت هوک و جذب سریع مخاطب و تأثیر معیارهایی مانند دیدهشدن و وایرال شدن، نگرانیهایی درباره غلبه «ویو» بر ارزشهای سینمایی ایجاد کرده است. حامد رهنما، دبیر جشنواره ریلیمو، در گفتوگو با صبا از شکلگیری ایده این جشنواره، تجربه برگزاری کارگاههای آموزشی، تفاوتهای فیلمنامه و کارگردانی در قاب عمودی، نسبت ریلیمو با نسل جدید مخاطبان، جایگاه هوش مصنوعی، اقتصاد تولیدات عمودی و برنامههای این جشنواره برای دورههای آینده گفت.
در ادامه متن کامل این گفتوگو را میخوانید:
ریلیمو از چه مسئلهای در فضای تولید و مصرف محتوای تصویری شکل گرفت؟
فضای قاب عمودی و ورتیکال چند سالی است که در دنیا مورد توجه قرار گرفته و کارگردانها در سطوح مختلف شروع به تولید محتوا در این قالب کردهاند. ابتدای این ماجرا به کشور چین برمیگردد. بعد از کرونا، پلتفرمهای مختلف در چین شروع به ساخت ویدئوهایی در قاب عمودی کردند؛ از سریالها گرفته تا فیلمهای کوتاه. آنها دیدند که مدل استفاده مخاطب از تلفن همراه تغییر کرده و مخاطب میتواند محتوای قابل اعتنایی را از صفحه موبایل تماشا کند. بهتدریج این مدل جا افتاد و به قالبی تبدیل شد که در کشورهای مختلف، میکرودراما در قاب عمودی و ورتیکال در آن تولید میشود. امروز که صحبت میکنیم، چند پلتفرم جدی در دنیا سه تا چهار سال است که در این حوزه فعالیت میکنند، اما در ایران به شکل رسمی چنین اتفاقی نیفتاده بود. البته در سالهای گذشته تولیدات عمودی را در اینستاگرام یا فضاهای مختلف میدیدیم، اما مسئله این بود که بسیاری از کسانی که در این حوزه تولید محتوا میکردند، لزوماً کارگردان نبودند و شاید در دانشگاه یا فضای رسمی فیلمسازی آموزش ندیده بودند. به همین دلیل، در سالهای گذشته آثاری را میدیدیم که بیشتر فضای سرگرمکننده داشتند و الزاماً نمیشد درباره آنها به عنوان فیلم کوتاه یا سریال صحبت کرد. از طرف دیگر، موبایل به ابزاری تبدیل شده که خانوادهها و مخاطبان از طریق آن در زمانها و مکانهای مختلف محتوا میبینند. در گذشته، برای دیدن فیلم به یک صفحه بزرگ در منزل یا سینما مراجعه میکردیم، اما امروز میتوانیم در فرصتهای مختلف با موبایل فیلم ببینیم. به همین دلیل، خط تولید محتوای عمودی و ورتیکال به بازار اضافه شده و طبیعی است که پلتفرمها، مجموعههای مختلف و خود کارگردانها به سمت تولید محتوا در این فضا بروند. فیلیمو برای فعال کردن این خط تولید دو مسیر داشت؛ میتوانست مانند بخشهای دیگر پلتفرم، سفارش تولید بدهد و کارگردانها در قاب عمودی فیلم یا سریال تولید کنند و آن را روی پلتفرم قرار دهند. اما تصمیم گرفتیم این مسیر به یک جشنواره تبدیل شود. تجربه خود من از جشنوارههای فیلم کوتاه و خیلی کوتاه در گذشته این بود که بعد از رسیدن آثار، میدیدیم کارگردانهایی در روستاها، شهرهای مختلف یا حتی تهران وجود دارند که بسیار خوشفکر هستند و اجرای خوبی دارند؛ از کارگردانی و فیلمنامه گرفته تا بازی بازیگران و تدوین. اما به دلایل مختلف نتوانستهاند وارد فضای صداوسیما، پلتفرمها یا رسانههای جدی شوند و کارشان دیده شود. به همین دلیل تصمیم گرفتیم فعالیت تولید محتوای عمودی در فیلیمو به جشنوارهای با عنوان «ریلیمو» تبدیل شود.

پس ریلیمو صرفاً یک جشنواره برای تولید محتوای عمودی نیست و مسئله کشف استعداد هم در شکلگیری آن مؤثر بوده است؟
کشف استعداد در این میان مطرح است، اما این جمله آنقدر تکرار شده که شاید کلیشهای به نظر برسد. با این حال، واقعاً قرار است فیلمها این کار را انجام دهند. ما در تیرماه فراخوان جشنواره ریلیمو را اعلام کردیم. در فراخوان، دو تا شش اپیزود برای کارگردانها مشخص شده و موضوع آزاد است. مدت هر اپیزود نیز بین ۶۰ تا ۱۰۰ ثانیه تعیین شده و شرایط فنی و مقررات جشنواره نیز در فراخوان مشخص شده است. مهلت ارسال آثار تا پایان مهرماه است. بعد از اعلام فراخوان متوجه شدیم این موضوع جدید است و بسیاری از فیلمنامهنویسها، کارگردانها، تدوینگران و فیلمبرداران درباره نحوه تولید در قاب عمودی سؤالهای زیادی دارند. در دانشگاهها و کلاسهای فیلمسازی، کمتر درباره این قاب آموزش دیدهایم. به همین دلیل، کارگاههایی را در تهران و شهرهای دیگر برگزار کردیم و تلاش کردیم استادانی را انتخاب کنیم که یا در حال ساخت فیلم عمودی هستند یا شناخت جدی نسبت به این حوزه دارند. برای خود من بسیار جالب بود که استاد کلاری در کارگاه فیلمبرداری خانه هنرمندان، نزدیک به دو ساعت درباره نکات مختلفی که برای بچهها سؤال بود صحبت کردند.
ریلیمو قرار است بیشتر جشنوارهای برای کشف استعداد باشد یا آزمایشی برای شکل تازهای از فیلمسازی و سریالسازی؟
این فضا در دنیا کار شده و ما آثار جدی در آن میبینیم. حتماً بخش جدیای از محتوای تصویری و خوراک رسانهای که مردم در دنیا در آینده میبینند، در فضای عمودی خواهد بود. بنابراین، چه دوست داشته باشیم و چه نداشته باشیم، این فضا وجود خواهد داشت. فیلیمو میتوانست تصمیم بگیرد سفارش تولید بدهد و کارگردانها برای ما کار بسازند، اما جشنواره را برگزار کردیم. یکی از اهداف مهم ما این است که بعد از اختتامیه دوره اول ریلیمو، به تعدادی از استعدادهای مستعد در حوزههای مختلف برسیم. یکی از مهمترین بخشهای میکرودراما فیلمنامه است. در کارگاهها هم تلاش کردیم این موضوع را آموزش دهیم. حتی کسانی که در کارگاهها حضور نداشتند میتوانند از محتوای آنها استفاده کنند، چون کارگاههای اول و دوم بهطور کامل در سایت ریلیمو بارگذاری شده است. بنابراین یکی از مهمترین اتفاقات جشنواره ریلیمو، کشف استعدادها در بخشهای مختلف ساخت فیلم در قاب عمودی است.
وقتی هر اپیزود به حدود یک دقیقه محدود میشود، چه چیزی از تعریف کلاسیک سریال باقی میماند؟ آیا با یک زبان روایی تازه مواجهیم؟
کاملاً. همه چیز در سریال عمودی متفاوت است؛ از بازی و دیالوگنویسی گرفته تا معرفی کاراکترها و شرح داستان. در فضای کلاسیک، وقتی یک سریال را میبینید، کارگردان زمان دارد؛ مثلاً ۳۰، ۴۰ یا ۵۰ دقیقه برای یک قسمت دارد تا داستان را تعریف کند و شخصیتها را معرفی کند. اما در فضای میکرودراما این اتفاق نمیافتد. به همین دلیل، تعلیق و قلاب فیلمنامه در میکرودراما اهمیت بسیار زیادی دارد. شما در چند ثانیه اول باید به مخاطب بگویید که باید این اپیزود را ببیند و در انتهای اپیزود اول نیز فیلمنامه و کارگردانی باید به شکلی باشد که مخاطب را برای دیدن قسمتهای بعدی نگه دارد. این کاملاً با چیزی که در فضای کلاسیک آموزش دیدهایم متفاوت است؛ جایی که زمان میتواند به معرفی شخصیتها، دیالوگنویسی و پیشبرد داستان کمک کند. در میکرودراما چنین فرصتی وجود ندارد. این یک زبان جدید و متفاوت است. طراحی صحنه، بازی، دیالوگنویسی، تدوین و موسیقی همگی متفاوت هستند. ساختار کلی فیلمنامه، طراحی صحنه، بازی و تدوین رعایت میشود، اما سرعت آن بهشدت بیشتر از فضای بلند است.
اما تأکید بر هوک و جذب مخاطب در چند ثانیه اول، این نگرانی را ایجاد نمیکند که فیلمسازان به سمت شوک، اتفاقات پیاپی و قلابهای سطحی بروند و قصه را قربانی جذب مخاطب کنند؟
اگر منظورتان این است که آیا جشنواره به این سمت میرود، پاسخ من خیر است. با توجه به اینکه این دوره نخست جشنواره است و فراخوان نیز در مدت محدودی اعلام شده، طبیعی است که بسیاری از کارگردانها در روزهای پایانی آثار خود را ارسال کنند. اما روز گذشته که در دبیرخانه بودم و بعضی از آثاری را که رسیده بود دیدم، کاملاً مشخص بود که فیلمسازان حرفهای، بهخصوص در حوزه فیلم کوتاه، این مسئله را حرفهایتر بررسی کردهاند. اینطور نیست که آثاری که تا امروز به دست ما رسیدهاند شبیه کارهای اینستاگرامی باشند. بعضی از آنها واقعاً شبیه فیلم کوتاه هستند. حتی یکی از سریالهایی که دیدم، سه یا چهار اپیزود آن را دنبال کردم و جذابیتش به اندازهای بود که دوست داشتم قسمت بعدی را ببینم. بنابراین در بعضی آثار، آن فضای اینستاگرامی و اصطلاحاً زرد را نمیبینیم. البته درست است که چون این حوزه جدید است، احتمالاً رسیدن به فضای حرفهای که بتوانیم یک اثر را به عنوان یک سریال جدی در قاب عمودی تعریف کنیم، زمان میبرد.

اگر اثری از نظر داستانی و سینمایی قوی باشد اما ظرفیت وایرال شدن نداشته باشد، در برابر اثری که از نظر هنری معمولیتر است اما مخاطب بیشتری جذب میکند، چه جایگاهی دارد؟ آیا وایرال شدن در داوری امتیاز محسوب میشود؟
حتماً یکی از مواردی که امتیاز دارد، دیده شدن است. اما انتخاب هیئت انتخاب و بعد هیئت داوری به شکلی طراحی شده که بخشهای مختلف این سریالها بررسی شود. یکی از امتیازها دیده شدن و وایرال شدن است، اما اینطور نیست که مبنای ما تجربهای باشد که مخاطب در این سالها در اینستاگرام داشته و بر اساس آن آثار انتخاب شوند. ذات میکرودراما و فضای عمودی، دیده شدن است. مخاطب باید از اپیزود اول به اپیزود دوم برود و این زمانی اتفاق میافتد که فیلمنامه، تدوین و پایانبندی بتوانند مخاطب را حفظ کنند. اما به هیئت انتخاب و داوری نگفتهایم که مبنای ما اینستاگرام است و آثاری را انتخاب کنید که شبیه چیزهایی باشند که مردم در اینستاگرام دیدهاند.
حتی آثاری از این جنس هم به دبیرخانه رسیده که همان نمونههایی هستند که در سالهای گذشته در اینستاگرام دیدهایم. اما هدف ما این نیست.
یکی از نگرانیهای اصلی درباره این نوع تولیدات این است که «ویو» جای ارزشهای سینمایی را بگیرد. آیا این نگرانی را جدی میدانید؟
این نگرانی طبیعی است، چون ما هنوز کارهای خوب زیادی در این حوزه ندیدهایم. این قالب تازه است و شاید یک یا دو سال است که جدیتر آن را میبینیم. برای همین، وقتی چیزی را ندیدهایم، ممکن است همان چیزی که میشناسیم را معیار قرار دهیم. یکی از دلایلی که کارگاهها را بسیار جدی برگزار کردیم همین بود؛ اینکه مواردی که شما میگویید رعایت شود و فیلمسازان بتوانند این قالب را حرفهایتر بشناسند.
نسل Z معمولاً مخاطبی معرفی میشود که حوصله تماشای محتوای طولانی ندارد. این گزاره را چقدر دقیق میدانید؟ آیا مخاطب تغییر کرده یا شبکههای اجتماعی او را به تماشای محتوای کوتاه عادت دادهاند؟
همه اینها در کنار هم اتفاق افتاده است. زمانی که فردی متولد دهه ۶۰ میخواست به یک محتوایی دست پیدا کند، زمان زیادی لازم بود. باید کتاب را تهیه میکرد، منابع را پیدا میکرد و برای دسترسی به اطلاعات زمان میگذاشت.
بهمرور سرعت دسترسی به محتوا بهشدت افزایش پیدا کرد. بیست، سی یا چهل سال پیش اگر کسی میخواست فیلمی ببیند، باید زمانی صرف میکرد تا به منبع و ابزار مناسب دسترسی پیدا کند. اما این روند بهسرعت تغییر کرده است. مدل سبک زندگی ما تغییر کرده و سرعت در آن اهمیت زیادی پیدا کرده است. دسترسی ما به محتوا نیز بسیار بیشتر شده است. در فیلم دیدن هم همین اتفاق افتاده است. نوجوان و جوان امروز محتوا را سریع انتخاب میکند و باید نکته را سریع دریافت کند؛ چه در متن، چه موسیقی و چه فیلم. ما نمیتوانیم جلوی این اتفاق را بگیریم و اصلاً نباید بگوییم که الزاماً اتفاق بدی است. این تغییر، نکات منفی دارد اما نکات مثبت زیادی هم دارد. مثلاً ابزارهای هوش مصنوعی وارد کسبوکارها شدهاند. نمیتوان گفت این اتفاق کاملاً خوب یا کاملاً بد است. نکات مثبت و منفی دارد، اما در نهایت یک ابزار جدید است که میتواند به انسان کمک کند. بنابراین اگر به سبک زندگی امروز نگاه کنیم، سرعت بسیار زیاد شده و طبیعتاً این موضوع بر نحوه تماشای فیلم نیز تأثیر گذاشته است.
ریلیمو میخواهد مخاطب اینستاگرامی را به سمت تماشای حرفهای سریال ببرد یا قرار است خودش را با عادتهای فعلی مخاطب تطبیق دهد؟
ترکیبی از هر دو است. اگر میخواستیم همان چیزی را که مخاطب امروز میبیند دوباره تکرار کنیم، اصلاً نیازی به برگزاری جشنواره نبود. مخاطب همین حالا در یک قاب و قالب مشخص، خوراک تصویری دریافت میکند. تلاش ما این است که تا جایی که میتوانیم آن را حرفهایتر کنیم.
هوش مصنوعی در آثاری که به ریلیمو رسیده چه جایگاهی دارد؟
در فراخوان دوم، دو بخش داریم؛ بخش اصلی و بخش هوش مصنوعی. فضای داوری و انتخاب بخش هوش مصنوعی کاملاً جداست. چون تولید این آثار با بخش اصلی تفاوت دارد، برای آن فضای جداگانهای در نظر گرفتهایم و جوایز آن نیز متفاوت است. در فراخوان، جزئیات این بخش اعلام شده است. تا این لحظه نیز چند اثر به دست ما رسیده که به نظرم آثار بسیار خوبی بودهاند. به نظر من بخش هوش مصنوعی ریلیمو هم میتواند آثار قابل توجهی داشته باشد.

در حوزه مالکیت فکری و مالک اثر، بهویژه در تولیدات مبتنی بر هوش مصنوعی، چه سازوکاری در نظر گرفتهاید؟
ما در این زمینه تقریباً مانند جشنواره فیلم کوتاه عمل کردهایم. در فیلم کوتاه یک نفر مالک فیلم است. در فرمی که طراحی کردهایم نیز صاحب اثر یک نفر است. در بعضی جشنوارهها این فرد به عنوان تهیهکننده معرفی میشود و در بعضی دیگر به عنوان کارگردان. ما در ریلیمو، کارگردان را به عنوان صاحب اثر معرفی کردهایم.
یکی از دغدغههای فیلمسازان، اقتصاد تولید سریال عمودی است. آیا تولید این آثار واقعاً ارزانتر از سریالهای معمولی است یا هزینهها صرفاً به بخشهای دیگری منتقل میشود؟
کاملاً شبیه فیلم کوتاه است. با دوستانی که در حال تولید آثار عمودی هستند، گفتوگو کردهام. بعد از اعلام فراخوان ریلیمو، مجموعههای دیگری هم وارد این حوزه شدند؛ البته آنها به شکل جشنواره فعالیت نمیکنند و بعضاً سفارش تولید دارند. هزینه تولید آثار عمودی لزوماً کمتر نیست. وقتی خروجی مثلاً برای چند اپیزود به ۱۰، ۱۵ یا ۲۰ دقیقه میرسد، دقیقاً مانند یک فیلم کوتاه ۲۰ دقیقهای است؛ تصویربردار، بازیگر، تدوینگر، طراح صحنه و سایر عوامل باید حضور داشته باشند.
آیا در آینده این مدل را در تولید مستقل میبینید یا پلتفرمهای بزرگ به سرمایهگذاری مستقیم روی سریالهای عمودی وارد خواهند شد؟
این اتفاق در حال رخ دادن است. نمیدانم شما چند پلتفرم را دیدهاید، اما مجموعههای مختلف به شکل جدیتری وارد این حوزه شدهاند. در ماه گذشته خبرهایی خواندم که دو یا سه مجموعه جدی، علاوه بر مجموعههای قبلی، در این حوزه فعالیت میکنند. ما هم برنامهریزیهای جدی برای سال دوم داریم. بعد از اختتامیه دوره اول، برنامه و مسیری را که برای دوره بعدی ریلیمو در نظر گرفتهایم اعلام خواهیم کرد که بسیار جدیتر و وسیعتر خواهد بود. حتماً بعد از اختتامیه، کارگاههای آموزشی را ادامه میدهیم و با گروههایی که خروجی دوره اول ریلیمو بودهاند، در قالب یک باشگاه یا مجموعه در ارتباط خواهیم بود و امیدواریم این ارتباط به تولید اثر منجر شود. همچنین موضوع اقتصاد تولیدات عمودی نیز در دوره دوم به آموزشهای کارگردانها اضافه خواهد شد که جزئیات آن در اختتامیه دوره اول، در آذرماه، اعلام میشود.
آیا ریلیمو میتواند همان نقشی را برای نسل جدید فیلمسازان ایفا کند که جشنوارههای فیلم کوتاه، از جمله جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران، برای ورود فیلمسازان به سینمای حرفهای ایفا کردهاند؟
امیدواریم این اتفاق بیفتد. این شاید ادعای بزرگی باشد، اما زمانی که فراخوان ریلیمو را مینوشتیم و درباره برگزاری آن صحبت میکردیم، هدفمان این بود که تا حد امکان برای کارگردانهای جوان و کسانی که در حوزههای مختلف سینما فعالیت کردهاند، مدلی طراحی کنیم که بتواند مرجعیت پیدا کند. البته نمیگویم قرار است در جایگاه جشنوارههای دولتی قرار بگیریم، اما تلاش ما این است که خلأ موجود در حوزه آموزش و حمایت از تولید آثار در قالب عمودی را تا حد توان پر کنیم.
اگر ریلیمو قرار باشد قواعد تازهای برای سریالسازی تعریف کند، به نظر شما کدام بخش از قواعد فعلی سریالسازی ناکارآمد است که این قالب میتواند آن را اصلاح کند؟
اگر بخواهم درباره فضای عمودی صحبت کنم، باید بگویم ما در دو سال گذشته سریالهای اینستاگرامی زیادی را با تیم دبیرخانه دیدیم. فکر میکنم بیش از هزار قسمت را نشستیم و تماشا کردیم و روند حرفهایتر شدن بچهها در ساخت را دیدیم؛ از تصویربرداری و تدوین گرفته تا بازیها. اما یک نکته جدی درباره آنچه مردم تاکنون در قاب عمودی دیدهاند وجود دارد و آن، ضعف شدید در فیلمنامه است. حتی اگر بخش فنی یک اثر درست باشد، موضوعی که در فیلمنامه این آثار میبینیم این است که بعضاً یک کپی ضعیف از کارهایی هستند که مثلاً درامباکس یا مایدراما در کشورهای دیگر انجام دادهاند و نسخه ضعیفتری از آن در اینجا پیاده شده است. چیزی که ما الان سعی داریم کمک کنیم اصلاح شود، فیلمنامه است. در قاب عمودی، بچهها در حوزه فیلمنامه ضعف جدی دارند و امیدوارم ریلیمو بتواند تا حد توان این مسئله را اصلاح کند.
چطور میخواهید از تبدیل شدن سریال عمودی به یک فرمول تکراری جلوگیری کنید؟ آیا برای این مسئله برنامهای دارید؟
در کارگاهی که برگزار کردیم، آقای خاکباز و آقای مقدمدوست در دو کارگاه درباره فیلمنامه و موضوع با بچهها صحبت کردند. قبل از کارگاهها نیز درباره این موضوع مفصل صحبت کردیم. الان چیزی که در سریالهای عمودی شاهدش هستیم این است که چند موضوع مشخص را بهشدت دنبال میکنند و یکی از موضوعات جدی، خیانت است. در کارگاهها، آقای مقدمدوست و آقای خاکباز توضیح دادند که در فضای کوتاه هم میتوان درباره موضوعات دیگری کار کرد. چند مثال هم مطرح شد و همانجا دیدیم که میتوان در فضای عمودی سراغ موضوعات متنوعتری رفت. تمام تلاش ما این است که در آموزشهایی که به بچهها میدهیم، این نگاه را تقویت کنیم. یکی از مهمترین جوایزی که برای بچهها در نظر گرفتهایم، نمایش آثار مورد تایید هیئت انتخاب، در پلتفرم فیلیمو است. یکی از مسائلی که فیلمسازان فیلم کوتاه سالها مطرح کردهاند این است که اثر خوب تولید میکنیم اما دیده نمیشود. در ریلیمو این اتفاق میتواند رخ دهد. امیدوارم آثاری که از جشنواره بیرون میآیند و بعد از جشنواره در پلتفرم بارگذاری میشوند، نشان دهند که میتوان بدون تکرار یک موضوع خاص، درباره موضوعات متنوع فیلم ساخت.
درباره میزان استقبال از جشنواره چطور؟ آیا با استقبال مورد انتظار مواجه شدهاید؟
استقبال به شدت خوب بوده است. با توجه به اینکه بیش از ۲۰ روز تا پایان مهلت ارسال آثار باقی مانده، همین امروز گزارشی که دبیرخانه برای من فرستاد نشان میداد تعداد زیادی از فیلمسازان تماس گرفتهاند و درخواست کردهاند زمان ارسال آثار تمدید شود. تعداد کسانی که ثبتنام اولیه انجام دادهاند نیز نشان میدهد استقبال شده است.
و به عنوان سؤال پایانی؛ اگر فیلمسازی امروز بخواهد برای ریلیمو یا اساساً برای تولید یک اثر عمودی فیلم بسازد، مهمترین توصیه شما چیست؟
مهمترین نکته این است که فکر نکنند قواعد فیلمسازی افقی، عیناً در قاب عمودی اتفاق میافتد. برای اینکه یک میکرودراما در فضای ورتیکال و عمودی ساخته شود، باید قواعد طراحی صحنه، فیلمنامهنویسی و فیلمبرداری در قاب عمودی را ابتدا آموزش ببینند و بعد سراغ ساخت اثر بروند.