
به گزارش خبرنگار صبا، سینما تنها تصویری از آنچه امروز در جامعه میگذرد نیست؛ میتواند تصویری از آنچه قرار است فردا باشد نیز پیش روی مخاطب بگذارد. در شرایطی که سینمای ایران با مسائل مختلفی از جمله فاصله با مخاطب، تکرار برخی سوژهها و محدودیتهای موجود در مسیر تولید و روایت مواجه است، این پرسش اهمیت بیشتری پیدا میکند که سینماگر تا چه اندازه باید و میتواند آینده را در قاب تصویر روایت کند.
محمود گبرلو، روزنامهنگار و منتقد سینما، در یادداشتی به مناسبت روز ملی سینما، از ضرورت شکلگیری سینمایی سخن گفته است که ضمن بازتاب مشکلات و نقد شرایط موجود، به مخاطب امید و امکان عبور از بحرانها را نیز نشان دهد. او در این یادداشت، تحقق چنین روایتی را مستلزم همزمانیِ جسارت هنرمند برای دیدن و روایت کردن راهکارها و فراهم شدن فضای مناسب برای خلاقیت و بیان دیدگاههای انتقادی میداند.در متن این یادداشت آمده است:
سینمای ایران روایتِگر فردا !؟
«عبارتِ سینمای ایران راویِتگر فردا برایِ کسانی که در عصرِ تصویر زندگی میکنند، یک مسئولیتِ اخلاقی است. وقتی دوربین در دستِ هنرمند است، او صرفاً یک گزارشگرِ رخدادهایِ پیشِ رو نیست، بلکه معمارِ تصویری است که نسلهایِ آینده از امروزِ ایران خواهند داشت.اما آیا سینمایِ ایران، بار فردایِ این سرزمین را بر دوش میکشد؟
مخاطبِ امروزِ بیش از آنکه بازنماییِ دردهایِ روزمره نیاز داشته باشد، به تصویری از راهکارها نیازمند است. اگر سینما تنها به انعکاسِ خشم، ناامیدی و بنبستهایِ جاری محدود شود، در واقع خود بخشی از آن بنبست شده است. رسالتِ هنر این نیست که تنها آینهیِ تمامنمایِ تلخیها باشد؛ رسالتِ هنر، دمیدنِ روحِ تغییر در کالبدِ جامعه است. اما آیا فیلمهای ما، جرقه ایست برایِ عبور از بحران، یا تنها سوخترسانِ شعلههایِ یأس؟.
مردم به دنبالِ سینمایی هستند که دردِ آنها را بفهمد، اما امیدِ آنها را نکشد! وقتی سینما با لحنی متکبرانه یا دور از واقعیتِ ملموسِ مردم سخن بگوید، مخاطب آن را پس میزند.
بسیاری در چرخهیِ تکرارِ سوژههایِ کلیشهای گرفتار شدهاند. ساختنِ فیلمی که موردِ پسندِ سلیقهیِ روز باشد، هنرِ بزرگی نیست؛ هنرِ بزرگ، خلقِ اثری است که سلیقهیِ عمومی را یک گام به جلو ببرد. بنابر این از سینماگرِ ایرانی انتظار میرود صرفاً تماشاگر را با سرگرمیهایِ بیهدف، سرگرم نکند
طبیعتاً گلایه از شرایطِ امروز، حقِ هر انسانی است، و برایِ اینکه هنرمند بتواند چنین روایتِ پخته و امیدوارانهای از فردا داشته باشد، باید فضا داشته باشد. نمیشود از هنرمند توقع داشت که راویِتگر فردا باشد، اما همزمان او را در قفسِ بایدها و نبایدهایِ تنگ حبس کرد.
پس مدیرانِ هم باید بدانند سینما با بخشنامه و ترس از حاشیه جان نمیگیرد. اگر سینماگر دائم نگرانِ واکنشهایِ زودگذر باشد، ناچار میشودخودسانسوری کند و اثری تولید کند که هیچکس را نمیرنجاند، اما هیچکس را هم به فکر وا نمیدارد. سعهصدرِ مجموع حاکمیت در شنیدنِ حرفهایِ انتقادی و اعتمادِ به دلسوزیِ هنرمندان، بزرگترین سرمایهیِ سینماست. بیایید به جایِ پلیس بودن برایِ سینما، حامیِ خلاقیت باشید. وقتی هنرمند احساسِ امنیت کند، خودش بهترین روایتگرِ دغدغههایِ ملی خواهد بود.
فردایِ این سرزمین، در اتاقهایِ دربسته ساخته نمیشود. فردا را باید رویِ پردهیِ سینما دید و از طریقِ آن، برایش تلاش کرد. برای رسیدن به این فردایِ روشن، هم هنرمند باید جسارتِ «دیدنِ راهکار» را داشته باشد و هم مدیر باید جسارتِ باز کردنِ فضا را !!»