
به گزارش خبرنگار صبا، نوید محمدزاده ۲۶ مرداد با انتشار ویدیویی بر حمایت خود از فلسطین تأکید کرد و پس از آن با موجی از حملات در فضای مجازی مواجه شد. تنها دو هفته بعد، ۹ شهریور، روابط عمومی «آرش» خبر کنار گذاشتن او را منتشر کرد؛ خبری که در آن «عدم رغبت تماشاگران» را صراحتاً بهعنوان یکی از دلایل تصمیم گروه عنوان کرده بود.
اما در اطلاعیه بعدی، گروه ضمن رد ارتباط این تصمیم با موضع محمدزاده درباره فلسطین، دیگر اشارهای به عدم رغبت مخاطبان نکرد. همین تغییر روایت، پرسش اصلی ماجراست: اگر استقبال مخاطب در تصمیم گروه مؤثر بوده، چرا در توضیح دوم حذف شده است؟ و اگر دلیل، صرفاً مسائل حرفهای و قراردادی بوده، چرا یک اختلاف درونگروهی به شکلی رسانهای و با طرح عباراتی درباره مقبولیت بازیگر اعلام شد؟
اختلاف میان عوامل یک پروژه نمایشی اتفاقی غیرعادی نیست؛ اما رسانهای کردن آن، بهویژه درباره بازیگری که پیشتر هدف هجمههای مجازی قرار گرفته، میتواند ناخواسته به رفتارهای توهینآمیز برخی «مخاطبنماها» مشروعیت ببخشد. دیدگاه شخصی یک هنرمند درباره یک مسئله انسانی نیز نباید بهخودیخود وارد مناسبات حرفهای او شود. اختلاف درون یک گروه تئاتری اتفاقی غیرعادی نیست؛ رسانهای کردن آن با چنین ادبیاتی اما اتفاقی کمسابقه است. بهویژه درباره بازیگری که پیش از این هدف هجمههای گسترده قرار گرفته است. چنین اطلاعرسانیای، حتی اگر گروه آن را سیاسی نداند، میتواند چراغ سبزی برای مخاطبنماهایی باشد که بیاحترامی و فشار بر هنرمند را به مطالبه فرهنگی تبدیل کردهاند.
در این میان، دیدگاه شخصی یک بازیگر درباره فلسطین یا هر مسئله انسانی دیگری نباید بهخودیخود به ابزار حذف حرفهای او تبدیل شود. همزمانی این ماجرا با درخواست صدها هنرمند از جشنواره ونیز برای حمایت از فلسطین و حساسیتهای ایجادشده پیرامون طرح مسائل غزه، یک تناقض جدی در نسبت میان هنر، آزادی بیان و حقوق انسانی ایجاد میکند.
حالا این پرسش باقی است که آیا «آرش» صرفاً با یک اختلاف حرفهای مواجه بوده یا در شرایط حاشیههای پیشین درباره قیمت بلیت و بازار یک پروژه پرهزینه، حذف چهره اصلی نمایش بهعنوان راهی برای مدیریت حواشی انتخاب شده است؟ هزینهای که گروه آن را بر دوش چهره اصلی پروژه گذاشت.