امروز چهارشنبه, ۲۲ مهر , ۱۴۰۵ ساعت ۱۱:۲۷:۲۵
یادداشت مهمان/ صبا، پگاه زارعی خبرنگار تلویزیون نوشت: ،برنامه امیرحسین قیاسی بیش از هر چیز ادامه همان مسیری است که او پیش‌تر نیز در برنامه‌های گفت‌وگومحور خود تجربه کرده بود. جنس گفت‌وگوها، شیوه اجرا و حتی طراحی صحنه، برای مخاطبی که آثار قبلی او را دنبال کرده، چندان غافلگیرکننده نیست. به همین دلیل گاهی این پرسش مطرح می‌شود که اگر عنوان جام جهانی از روی برنامه برداشته شود، چه میزان از هویت آن تغییر می‌کند؟ آیا این برنامه اساساً برای یک رویداد چهارساله طراحی شده یا می‌توانست در هر زمان دیگری نیز با همین فرم روی آنتن برود؟
برنامه سیدابوطالب حسینی نیز هویت خود را بر شوخی و بداهه بنا کرده است. این انتخاب ریتم برنامه را تند و پرانرژی کرده اما در مقابل، بخشی از شوخی‌ها به سمت مرزهایی می‌رود که ممکن است برای همه مخاطبان، به‌ویژه در تماشای خانوادگی، یکسان پذیرفتنی نباشد. در نتیجه، مخاطب برنامه بیش از آنکه با حال‌وهوای فوتبال همراه شود، با همان فضای آشنای آثار پیشین حسینی مواجه است.
اما «درجام» بیش از آنکه بخواهد روی شوخی‌های تند یا برند یک مجری شناخته‌شده تکیه کند، تلاش کرده هویت خود را از دل فضای جام جهانی استخراج کند. این تفاوت را می‌توان هم در انتخاب مهمان‌ها دید و هم در طراحی صحنه.
در انتخاب مهمانان، برنامه سراغ چهره‌هایی رفته که کمتر در برنامه‌های مشابه حضور داشته‌اند؛ از فعالان حوزه فوتبال مانند رضا فیض‌بخش تا بازیگرانی چون آیدا ماهیانی، نگار نیکدل، یسنا میرطهماسب و الناز حبیبی. نتیجه این انتخاب، گفت‌وگوهایی است که دست‌کم برای مخاطب، کمتر تکرار همان روایت‌های همیشگی به نظر می‌رسد.
طراحی دکور نیز یکی از بخش‌هایی است که بیشترین ارتباط را با حال‌وهوای جام جهانی برقرار می‌کند. استفاده از گرافیتی، رنگ‌های پرانرژی، نشانه‌های هواداری و صندلی‌هایی که فضای سکوهای ورزشگاه را تداعی می‌کنند، باعث شده استودیو صرفاً محل انجام یک گفت‌وگو نباشد و بیشتر یادآور فضای یک رویداد فوتبالی باشد؛ موضوعی که در برخی دیگر از برنامه‌های همزمان کمتر دیده می‌شود.
یکی دیگر از تفاوت‌های «درجام»، استفاده از مریم ماهور در جایگاه مجری یکی از بخش‌های برنامه است. در سال‌هایی که حضور زنان در رسانه‌های ورزشی، به‌ویژه در فضاهای مرتبط با استادیوم و فوتبال، همواره با محدودیت‌هایی همراه بوده، سپردن بخشی از اجرای یک برنامه فوتبالی به یک مجری زن، تصمیمی قابل توجه به نظر می‌رسد. این انتخاب، دست‌کم از نظر فرم اجرا، برنامه را از بسیاری از نمونه‌های مشابه متمایز کرده است.
در انتخاب مجری اصلی نیز «درجام» برخلاف برخی رقبا به سراغ چهره‌ای رفته که پیش‌تر تجربه تثبیت‌شده‌ای در اجرای چنین برنامه‌هایی نداشته است. این انتخاب طبیعتاً ریسک‌هایی دارد، اما در عین حال به برنامه فرصت داده لحن و هویت مستقلی برای خود شکل دهد؛ هویتی که کمتر وامدار تجربه‌های قبلی مجری است.
در نهایت، شاید تفاوت اصلی این برنامه‌ها در پاسخ به یک سؤال خلاصه شود؛ آیا برنامه‌ای که به بهانه جام جهانی ساخته می‌شود باید صرفاً یک گفت‌وگوی سرگرم‌کننده باشد یا لازم است از نظر فضا، طراحی، مهمان و اجرا نیز حال‌وهوای این رویداد را با خود حمل کند؟ پاسخ هر پلتفرم به این سؤال متفاوت بوده و همین تفاوت، رقابت برنامه‌های جام جهانی را به یکی از جالب‌ترین رقابت‌های این روزهای نمایش خانگی تبدیل کرده است.