به گزارش صبا، به نقل از روابط عمومی پروژه، فروش ۸۰ میلیونی اکران «قرار» که تنها در دو روز گذشته از اکران فیلم‌های کوتاه از سوی انجمن سینمای جوانان ایران اعلام شد، شاید در معادلات اقتصادی سینمای ایران رقم بزرگی نباشد، اما اهمیت آن در عدد و رقم نیست؛ در پیامی است که با خود دارد. این فروش نشان می‌دهد برخلاف تصور رایج، فیلم کوتاه هنوز مخاطب دارد، هنوز می‌تواند تماشاگر را به سالن سینما بکشاند و مهم‌تر از همه، هنوز ظرفیت‌های کشف‌نشده فراوانی پیش روی خود می‌بیند.

«قرار» یک ویژگی مهم دارد؛ مخاطب با خرید یک بلیت، سه تجربه کاملاً متفاوت سینمایی را از سر می‌گذراند. «های کپی» با جسارت به سراغ آینده می‌رود و جهانی را ترسیم می‌کند که شاید چند سال دیگر به واقعیت زندگی ما تبدیل شود؛ جهانی که در آن ارتباطات انسانی زیر سایه فناوری و هوش مصنوعی دستخوش تغییر می‌شود. «تخطی» یکی از بنیادی‌ترین مفاهیم اجتماعی یعنی قانون را به پرسش می‌کشد و از زاویه‌ای متفاوت به آن نگاه می‌کند. «سرود کلنل» نیز با رویکردی فرمی و تاریخی، یادآور این نکته است که هنوز می‌توان درباره شخصیت‌های تاریخی ایران با زبانی سینمایی، خلاقانه و دور از کلیشه سخن گفت.

شاید مهم‌ترین تفاوت سینمای کوتاه با بخش بزرگی از سینمای بلند امروز همین باشد؛ جسارت. بسیاری از ایده‌هایی که امروز در فیلم‌های کوتاه می‌بینیم، اساساً امکان تولید در سینمای بلند را پیدا نمی‌کنند. نه به این دلیل که ارزش ندارند، بلکه چون سرمایه، گیشه و ملاحظات تجاری، ریسک‌پذیری را کاهش داده‌اند.

سینمای کوتاه هنوز آن‌قدر از بیزینس فاصله دارد که بتواند خطر کند، تجربه کند و سؤال بپرسد. هنوز مجبور نیست برای فروش بیشتر به هر سلیقه‌ای باج بدهد یا برای جلب توجه، به فرمول‌های امتحان‌پس‌داده پناه ببرد. شاید به همین دلیل است که این روزها بخش مهمی از خلاقیت سینمای ایران را باید نه روی پرده فیلم‌های پرهزینه، بلکه در سالن‌های نمایش فیلم کوتاه جست‌وجو کرد. «قرار» بیش از یک اکران موفق، نشانه‌ای است از اینکه نبض ایده‌های تازه هنوز در سینمای کوتاه می‌تپد.