به گزارش صبا، شان پن که یک فعال سیاسی و اجتماعی است، پس از «میلک» (Milk) و «رودخانه میستیک» (Mystic River) در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۹، با نقش «سرهنگ استیون جی. لاک‌جا» در فیلم «نبرد پشت نبرد» (One Battle After Another) برای سومین بار برنده اسکار شد. او چند روز بعد فاش کرد که در زمان برگزاری اسکار با «ولودیمیر زلنسکی» رئیس جمهور اوکراین دیدار داشته اما پس از آنکه تصمیم گرفته در این مراسم حضور پیدا نکند، این سفر را با شب برگزاری اسکار تعمداً همزمان کرده است.

او می‌گوید برای محافظت از «سلامت روان» خود در اسکار حضور نداشته است: «بهترین دستاوردش آسودگی بود. می‌دانستم که دیگر قرار نیست چنین کارهایی بکنم، امسال یک بار دیگر این کار را کرده بودم. به مراسم گلدن گلوب رفتم؛ پیش از این هیچ‌وقت نرفته بودم. و آن‌جا بود که تصمیم گرفتم: «نمی‌توانم این کار را بکنم.» اسکار همیشه برای من نماینده عذاب اجتماعی بوده.»

پن این قانون اجتماعی را برای گزارشگر توضیح می‌دهد که اگر جمعی به ۹ نفر برسد نتیجه‌اش فقط «اضطراب و وحشت» می‌شود: «در هیچ جمع طراحی‌شده‌ای که بیش از هشت نفر در آن باشند نمی‌روم. اگر دو ساعت را به هشت قسمت تقسیم کنید، به هر نفر ۱۵ دقیقه می‌رسد.»

او در میان خنده حضار می‌گوید هرگز قرار نیست حتی با بزرگترین هوادارانش در چنین رویدادهایی عکس سلفی بگیرد: «مردم هیچ‌وقت نباید با هیچ‌کس سلفی بگیرند. برای شما ضرر دارد؛ برای همه ضرر دارد. سوهان روح است.»

پن در ادامه توضیح می‌دهد که خلق و خوی او در سال‌های اخیر «ملو» شده است: «چهار سال است که با هیچ‌کس داد و بیداد به راه نینداخته‌ام. هیچ‌وقت نشده که صدای بلند کسی را بشنوم و دو ثانیه بعد از آنجا نروم.»

پن در بیش از یک دهه گذشته بخش زیادی از وقت و انرژی خود را صرف امور بشردوستانه از جمله سازمان «کور» (CORE) کرده که هدفش احیای جوامع بین‌المللی و مشخصاً اوکراین جنگ‌زده است. او در این جلسه می‌گوید مردم اوکراین تفاوتی با مردم آمریکا ندارند و آنچه در آن کشور در حال رخ دادن است غیرقابل‌تصور و ویرانگر است اما باور دارد که روسیه در نهایت شکست می‌خورد.

پن در پایان می‌گوید مراسم طولانی اسکار را از اوکراین تماشا کرده چرا که زمان برگزاری آن به وقت این کشور از ساعت ۲ تا ۵ صبح بوده است:‌ «برای اولین بار از مراسم اهدای جوایز آکادمی لذت بردم. عالی بود.»