مهدیه مالکی/صبا: حسین باشه‌آهنگر، دستیار کارگردان، در گفت‌‌‌وگو با صبا درباره نقش نهادهای امدادی و هنرمندان در تقویت حس همبستگی اجتماعی گفت: حداقل کاری که این همکاری‌ها می‌تواند انجام دهد این است که افراد احساس تنهایی نکنند. اکنون نزدیک به ۴۰ روز از شروع این شرایط می‌گذرد و فضای روانی بسیار سنگینی برای بسیاری از عزیزان ما ایجاد شده است. به همین دلیل، کمترین کاری که می‌توان انجام داد این است که مانند آنچه این روزها در خانه سینما شکل گرفته، کنار هم باشیم.

وی افزود: همین گردهمایی‌ها باعث می‌شود افراد احساس کنند تنها نیستند. فکر می‌کنم این فرصت خوبی است تا «ژن ایرانی» و روحیه همبستگی و همراهی در جامعه را نشان دهیم.

باشه‌آهنگر در پاسخ به این پرسش که آیا مخاطب امروز بیش از گذشته از هنرمندان انتظار موضع‌گیری دارد، بیان کرد: حقیقتاً نمی‌دانم گرفتن موضع کار درستی است یا نه، اما موضع شخصی من مشخص است. من حتماً برای مملکتم و خاکم هر کاری که لازم باشد انجام می‌دهم؛ همان‌طور که پدرانمان در نسل‌های قبل چنین کردند. احساس می‌کنم دینی بر گردن ما وجود دارد که فراتر از فعالیت در سینما، تلویزیون و تئاتر است.

او ادامه داد: به هر حال کشور ما مورد تعرض قرار گرفته و هر کسی که دلش برای مملکتش می‌تپد، طبیعتاً باید به میدان بیاید و کمک کند.

این کارگردان در پاسخ به اینکه در این روزها بیش از همه چه احساسی را تجربه کرده است، گفت: دو احساس را بیش از هر چیز تجربه کرده‌ام؛ خشم و مظلومیت کشورم.

وی در ادامه با اشاره به خاطره‌ای از پدرش در زمان جنگ آبادان اظهار کرد: پدرم تعریف می‌کرد که در آن دوران هواپیماهای دشمن می‌آمدند و ما عملاً کاری از دستمان برنمی‌آمد. حالا بیش از چهار دهه از آن زمان گذشته و اگرچه دوباره هواپیماهایشان می‌آیند، اما این بار ما می‌توانیم پاسخ بدهیم.

باشه‌آهنگر افزود: وقتی تصاویر موشک‌های ما را می‌بینم که به سمت دشمن می‌روند، اگر کسی اندکی حس وطن‌دوستی داشته باشد، طبیعی است که احساس غرور کند، با این حال در مجموع، در این روزها احساس می‌کنم ایران مظلوم واقع شده است، در عین حال بسیار امیدوارم و مطمئنم که در نهایت موفق خواهیم شد.

وی درباره اینکه سینما چگونه می‌تواند بدون گرفتار شدن در شعارزدگی، روایتگر اتحاد ملی باشد، گفت: شاید یکی از موهبت‌هایی که اکنون برای ما وجود دارد این است که از سوی خانه سینما امکان حضور در فضاهایی را پیدا کرده‌ایم که اتفاقات واقعی در آن رخ داده است.

او ادامه داد: به نظر من ضرورت مستندسازی این وقایع در سینمای ما بسیار احساس می‌شود؛ اینکه روایت‌ها بر اساس واقعیت شکل بگیرند، نه صرفاً شنیده‌ها یا برداشت‌های غیرمستقیم. تصور می‌کنم پس از این جنگ، هر کدام از ما وظیفه سنگینی داریم تا موج تازه‌ای در سینمای ایران ایجاد کنیم.

باشه‌آهنگر درباره سکوت برخی هنرمندان در این شرایط نیز اظهار داشت: کشور ما در طول تاریخ چند هزار ساله خود فضایی برای انواع تفکرها داشته است. این فضای باز فرهنگی بی‌دلیل نیست که باعث شده واژه «تمدن» در کنار نام ایران قرار بگیرد.

وی افزود: شاید بتوان از برخی دوستانی که از ترس سکوت کرده‌اند گلایه داشت؛ به‌ویژه با توجه به فضای دوقطبی‌ای که از ماه‌ها قبل ایجاد شده است. این فضا تا حدی ناجوانمردانه است.

او در پایان گفت: با این حال احساس می‌کنم طرف درست تاریخ در این مقطع کاملاً روشن است، اگر کسی هم سکوت می‌کند، می‌توانیم بگوییم هر کس آزاد است انتخاب خودش را داشته باشد، اما موضع ما در این زمینه کاملاً مشخص است

باشه‌آهنگر در ادامه درباره انتظار مردم از هنرمندان و افراد مشهور برای واکنش نشان دادن گفت: باید به این نکته هم توجه کنیم که معمولاً انتظار واکنش از هنرمندان در قالب فعالیت‌های اینستاگرامی یا توییتری مطرح می‌شود؛ در حالی که اکنون عملاً اینترنت در دسترس نیست، بنابراین طبیعی است که بسیاری از واکنش‌ها دیده نشود یا به دست مخاطب نرسد.

او توضیح داد: بسیاری از دوستان و همکاران ما اینجا نیستند، نه به این دلیل که بی‌تفاوت‌اند؛ بلکه برخی مشغول کارند، برخی امکان حضور ندارند و برای خیلی‌ها هم زندگی و مسئولیت‌های خانوادگی وجود دارد و نمی‌توان انتظار داشت همه بتوانند کاملاً جهادی حضور پیدا کنند.

باشه‌آهنگر افزود: با این حال معتقدم آن‌قدر مهر و محبت در این سرزمین وجود دارد که بتوانیم از این بزنگاه سخت عبور کنیم، همین روحیه باعث می‌شود که کنار هم بمانیم و این دوره را پشت سر بگذاریم.