
مهدیه مالکی/صبا: علیرضا نجفزاده، کارگردان و بازرس خانه سینما، درباره شکلگیری «ستاد همیاری خانه سینما» گفت: ایده شکلگیری این ستاد از اینجا آغاز شد که ما معتقدیم وطن فقط یک جغرافیا نیست؛ بلکه حافظه، خاطره و فرهنگ مشترک یک ملت است. ایران نیز سرزمینی متشکل از ملیتها، قومیتها، مذاهب و ادیان مختلف است و در زمان خطر، همه باید در کنار یکدیگر قرار بگیریم و برای وطن کاری انجام دهیم.
وی افزود: پیشنهاد اولیه تشکیل این ستاد از سوی آناهید آباد، فیلمساز و از فعالان صنفی سینما که خود نیز از اقلیتهای دینی است، مطرح شد، او با توجه به تجربه فعالیت در ستاد ارامنه پیشنهاد داد که سینماگران و اعضای خانه سینما نیز در این شرایط نقشآفرین باشند و به سهم خود کاری انجام دهند.
نجفزاده با اشاره به گستردگی نقش اقشار مختلف در شرایط جنگی اظهار کرد: در زمان جنگ امدادگران، آتشنشانان، کادر درمان، رفتگران شهرداری، کارکنان اداره برق، آب و گاز و بسیاری از افراد دیگر شبانهروز در کنار نیروهای مسلح تلاش میکنند تا چراغ زندگی مردم روشن بماند، ما هم در خانه سینما تصمیم گرفتیم در کنار این عزیزان باشیم و هر کاری که از دستمان برمیآید انجام دهیم؛ حتی اگر کوچکترین کمک باشد.
وی ادامه داد: گاهی همین که به یک امدادگر انرژی بدهیم یا لیوان آبی دست او بدهیم نیز میتواند ارزشمند باشد، هدف ما این است که در این شرایط اضطراری و در وضعیت جنگ، در کنار کسانی باشیم که برای حفظ جریان زندگی در کشور تلاش میکنند.
این کارگردان با اشاره به روند شکلگیری رسمی این ستاد گفت: پس از طرح این پیشنهاد در خانه سینما و با همراهی مدیرعامل و هیئتمدیره، تصمیم گرفته شد ستاد همیاری تشکیل شود و خوشبختانه بسیاری از سینماگران نیز از این ایده استقبال کردند، چرا که گاهی افراد مایل به کمک هستند اما نمیدانند چگونه باید اقدام کنند و وجود یک ستاد میتواند این فعالیتها را ساماندهی کند.
وی افزود: با هماهنگیهایی که میان هیئترئیسه خانه سینما، معاونت سینمایی و جمعیت هلالاحمر انجام شد، قرار شد فعالیتهای این ستاد در کنار نیروهای امدادی شکل بگیرد تا ضمن کمکرسانی، مزاحمتی هم برای روند کار امدادگران ایجاد نشود.
نجفزاده درباره تفاوت این ستاد با سایر فعالیتهای حمایتی نیز توضیح داد: در زمان بحران ما مثل یک خانواده هستیم، وقتی بخشی از خانه یا یکی از اعضای خانواده دچار حادثه میشود، دیگر مرزها کنار میرود و هر کسی هر کاری از دستش برمیآید برای حفظ بنیان خانواده انجام میدهد، در چنین شرایطی مهم نیست که چه کاری انجام میدهیم؛ مهم این است که در کنار هم باشیم.
وی اضافه کرد: ممکن است یک نفر لیوان آبی به دست یک امدادگر بدهد، فردی دیگر از زحمات یک رفتگر که در شرایط سخت زیر بمباران و موشکباران مشغول کار است قدردانی کند. این اقدامات در قالب یک ستاد هماهنگ میشود تا هم کمکها هدفمند باشد و هم مزاحمتی برای نیروهای عملیاتی ایجاد نشود.
بازرس خانه سینما همچنین درباره برنامههای این نهاد در ادامه مسیر گفت: طبیعی است وقتی کشور در شرایط جنگی قرار میگیرد، همه اقشار باید در کنار یکدیگر باشند البته ممکن است هر یک از ما دیدگاهها یا انتقاداتی داشته باشیم، اما در چنین شرایطی که کشور با هجمه قدرتهای بزرگ نظامی روبهرو است، لازم است همه در کنار هم بایستیم و سینماگران نیز به عنوان بخشی از جامعه از این قاعده مستثنا نیستند.
نجفزاده درباره نقش سینماگران در چنین شرایطی بیان کرد: خانواده سینما جدا از جامعه نیست. بخش هنر باید امید تزریق کند و روایت درستی از شرایط داشته باشد. بهویژه بچههای سینماگر و مؤلفان وظیفه دارند این روزها را به درستی ثبت و برای تاریخ ماندگار کنند.
وی افزود: خانه سینما کار تولیدی انجام نمیدهد، بلکه یک چتر حمایتی برای اصناف است؛ اما بسیاری از همکاران ما به دلیل تعطیلی سینماها و توقف فعالیتهای فرهنگی، با مشکلات جدی معیشتی مواجهاند. حوزه فرهنگ معمولاً اولین بخشی است که در بحران آسیب میبیند.
این کارگردان ادامه داد: بچههای خانه سینما در تلاشاند با همکاری معاونت سینمایی بخشی از این فشارها را کم کنند، اما واقعیت این است که در شرایط جنگ همه باید تحملپذیریشان را بالا ببرند و در کنار یکدیگر باشند.
نجفزاده درباره وضعیت تولیدات سینمایی و خسارات واردشده گفت: در ماه اخیر، که معمولاً اکران نوروز یکی از دورههای طلایی سینما است، مجموع فروش فیلمها به سه تا چهار میلیارد تومان رسیده است؛ در حالی که هزینه تولید یک فیلم میانگین ۳۰ تا ۴۰ میلیارد تومان است، این عدد عملاً هیچ است و طبیعتاً بر تولیدات امسال تأثیر جدی میگذارد.
وی افزود: وقتی فروش پایین میآید، سرمایه برنمیگردد و تولید متوقف میشود این فقط مشکل ستارهها نیست؛ یک پروژه سینمایی ۶۰ تا ۷۰ نفر را درگیر میکند و این یعنی ۶۰ تا ۷۰ خانوار تحت فشار قرار میگیرند.
بازرس خانه سینما در پایان گفت: حوزه فرهنگ همانند دیگر بخشها آسیب جدی دیده، اما مهم این است که حتی زیر صدای آژیرها و انفجارها، بتوانیم کنار هم بمانیم، زندگی کنیم و به یکدیگر امید بدهیم تا کشور سرپا بماند.