پگاه زارعی / صبا؛ در یادداشت اختصاصی که محمد قاسمی در اختیار صبا قرار داد، آمده‌است:

« بنام خدا و به نام ایران و به نام مردم این سرزمین. هیچ زمانی مانند اکنون نتوانستم مفهوم میهن را با جان خود بفهمم. دروغ چرا روزهای اول جنگ با خودم گفتم: حتما خیلی ها از تهران یا ایران خواهند رفت، اما نرفتند و ماندند و هر میدان سنگر و رسانه ای شد برای ایران.

ساختمان ساخته می‌شود . جای سربازی را سربازی دیگر می‌گیرد. فرزندانی جای پدرانشان خواهند نشست. این‌ها درد نیست. درد همزبان بودن با کسانی است که دست دشمن را می‌بوسد و برای چیدن شکوفه‌های بهاری‌ شجره طیبه و آتش زدن باغ امید خانواده‌های میناب شادی می‌کند. ما ایستاده‌ایم تا در صفحات کتاب تاریخ آینده ناممان کنار رئیس‌علی دلواری و تنگسیری، ستارخان و باقر خان و سپهبد سلیمانی، کاوه و رستم و همت و باکری و حاجی‌زاده طهرانی مقدم نوشته شود. تا خلیج فارس همیشه بماند، تا تنگه هرمز همیشه جایی باشد که رشادت ایران در شکستن زانوی امریکا را به‌یاد بیاورد و ایران تا همیشه بماند. ما برای آینده می‌جنگیم، برای آینده می‌گوییم و برای آینده خواهیم ماند.»