به گزارش خبرنگار صبا، در میز نقد برنامه «هفت»، ویژه‌برنامه چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر، فیلم «دختر پری‌خانم» به کارگردانی علیرضا معتمدی مورد نقد و بررسی قرار گرفت. رامتین شهبازی درباره این فیلم گفت: فیلم «دختر پری‌خانم» ساخته علیرضا معتمدی، در ادامه دو فیلم دیگر این کارگردان است؛ یعنی شباهت‌های بسیار زیادی به دو فیلم دیگرش دارد و به نظر می‌رسد علیرضا معتمدی دارد یک جنس خاصی از تفکر شخصی‌اش را به یک زبان عمومی ترجمه می‌کند و ما آن را می‌بینیم.

وی ادامه داد:  علیرضا معتمدی روی جهان شخصی‌اش ایستاده و به آن جهان شخصی‌اش پافشاری می‌کند. این موضوع ممکن است برای مخاطب سلیقه‌ای شود؛ یعنی جدا از بحث فنی، ممکن است مخاطبی این جهان را دوست داشته باشد یا دوست نداشته باشد.

 ترجمه جهان شخصی بر روی تیغ دو لبه

شهبازی با اشاره به نمونه‌های مشابه افزود: مثلاً سروش صحت هم همین‌طور است؛ او هم جهان شخصی خودش را تبدیل به کمدی می‌کند و آن را ادامه می‌دهد. این رویکرد هم سختی‌هایی دارد و هم آسانی‌هایی. آسانی‌اش این است که مخاطب می‌داند شما در چه مداری حرکت می‌کنید و بر اساس آن  انتخاب می‌کنید که او را دنبال کنید و یا نه.

این‌جاست که مؤلف بودن کارگردان خودش را نشان می‌دهد؛ یعنی کارگردانی که به اجزای تفکری خودش فکر می‌کند و سعی دارد جهان شخصی‌اش را ارائه دهد. سختی‌اش هم این است که اگر این جهان به‌درستی به زبان سینما ترجمه نشود، منجر به قطع ارتباط با مخاطب می‌شود.

دختر پری خانم یک فیلمِ مود و حال‌وهواست

او درباره کیفیت فیلم «دختر پری‌خانم» گفت: این فیلم جهان ذهنی کارگردان را خوب تصویر می‌کند. من فیلم را دوست داشتم. فیلم یک فیلمِ مود است؛ یک حال‌وهواست. در فضاسازی شلخته برخورد نمی‌کند، قاب‌های خوبی دارد، طراحی صحنه خوب است و بازی‌ها هم خوب هستند؛ منظورم از خوب، در خدمت داستان و فضای فیلم بودن است.

دیالکتیک بامزه با ریشه ضدیت

این منتقد سینما در پایان به ویژگی‌های روایی آثار معتمدی اشاره کرد و گفت: علیرضا معتمدی در آثارش یک دیالکتیک بامزه دارد؛ جایی که یک شخصیت با شور و علاقه درباره موضوعی صحبت می‌کند و فکر می‌کند طرف مقابل هم همراه است، اما طرف مقابل شروع به ضدیت می‌کند و این موقعیت، طنز کلامی ایجاد می‌کند. در عین حال، وجه سوررئال و ذهنی آثار او در جهان فیلم‌سازی‌اش نشسته و حتی در موقعیت‌هایی مثل حضور یک فرشته، به تصنع نمی‌رسد. البته در این فیلم، تمایل به رسیدن سریع به پایان‌بندی باعث شده کمی از حال‌وهوای معماگونه و تعلیق کاسته شود، اما در مجموع، فضای فیلم دوست‌داشتنی است و من با آن ارتباط برقرار کردم.