به گزارش خبرنگار صبا،فیلم «دختر پری‌خانم» با حضور علیرضا معتمدی (نویسنده، کارگردان، تهیه‌کننده و بازیگر نقش اصلی)، سهند مهدی‌زاده (آهنگساز)، کامبیز دارایی (تهیه‌کننده اجرایی) و با اجرای وحید رونقی، پس از نمایش فیلم در پردیس گالری ملت و با حضور اصحاب رسانه برگزار شد

درد را به رسمیت بشناسیم

در ابتدای این نشست، علیرضا معتمدی با اشاره به شرایط اجتماعی و وقایع اخیر، از جمله جنگ دوازده‌روزه، با خواندن قطعه شعری گفت: «شبی چون شبه، روی شسته به تیغ؛ نه کیوانش پیدا، نه بهرام، نه تیر. در این روزها حقیقت و دروغ به هم پیوند خورده‌اند و مردم ما به نقطه‌ای رسیده‌اند که احساس بی‌چاره‌بودن می‌کنند؛ در حالی‌ که این حس نمی‌تواند نجات‌بخش باشد. در این اوضاع، تنها چیزی که می‌تواند ما را نجات دهد احترام به فردیت یکدیگر است. فکر می‌کنم در این زمانه تنها کاری که از ما برمی‌آید این است که دردهای هم را به رسمیت بشناسیم و اجازه دهیم هر کسی آن‌گونه که درست می‌داند عمل کند. هر فردی به اندازه وسع و توان خود باید کار کند و فیلمسازی هم از این قاعده مستثنی نیست. من پنج سال درگیر ساخت این فیلم بودم و با دشواری‌های بسیار مجوز ساخت را گرفتم تا به مرحله تولید رسیدیم.»

میخواستم جهان فانتزی را تجربه کنم 

او در ادامه درباره ایده اولیه و دغدغه ساخت فیلم توضیح داد:  «سه فیلمی که ساخته‌ام در واقع ادامه جست‌وجوی من برای فیلم اولم، رضا، است که درباره تنهایی بود. چرا گریه نمی‌کنی نیز به اتفاقاتی می‌پرداخت که رها شده بودند. من مادرم را در سنین جوانی از دست دادم و این برایم یک ترومای بسیار سخت بود و تلاش کردم این فقدان را به فیلم تبدیل کنم. نیازی درونی داشتم به اینکه کسی به من بگوید مادرت می‌تواند زنده شود و برگردد. فکر نمی‌کنم این فیلم دیده نشود؛ چرا که در دو فیلم قبلی نیز این شیوه روایت را تجربه کرده بودم. جهان فیلم برای من جایی میان رویا و واقعیت است. بر اساس داستان، نقش اصلی تصویر مادر را شبیه خودش حفظ می‌کند تا همان‌گونه بازگردد. می‌خواستم مخاطب ابتدا با جهانی فانتزی روبه‌رو شود و به‌تدریج این فانتزی پررنگ‌تر شود.»

در ادامه نشست، سهند مهدی‌زاده آهنگساز فیلم اظهار کرد: «در این فیلم موسیقی را در سه بخش پیش بردیم؛ یک بخش مبتنی بر موسیقی سنتی ایرانی، بخشی کلاسیک و بخشی اساطیری. این تنوع از همان فیلمنامه شکل گرفت و برای ما چالشی جدی بود. به نظرم موسیقی متن کار، موسیقی باشکوهی از آب درآمد و حتی تصنیفی بر اساس اشعار حافظ داشتیم. در میان چهارده ـ پانزده فیلمی که تاکنون کار کرده‌ام، این پروژه برایم تجربه‌ای دلنشین بود.»

جشنواره فجر یک نمایشگاه فصلی است
علیرضا معتمدی در پاسخ به پرسشی درباره دلیل حضورش در این دوره از جشنواره، با وجود موضع متفاوتش در دوره چهل‌ویکم، گفت: «من جشنواره فیلم را نه جشن می‌بینم و نه رقابت؛ بیشتر شبیه یک نمایشگاه فصلی سینما به آن نگاه می‌کنم. این جشنواره تنها فرصتی است که داریم و می‌تواند روزنه‌ای برای ادامه کار حرفه‌ای ما باشد.»

پروانه ساخت را حذف کنید

او در ادامه از مسئولان خواست روند دریافت پروانه ساخت را تسهیل کنند و افزود: «حذف یا اصلاح این فرآیند می‌تواند امکان فیلمسازی را برای افراد بیشتری فراهم کند، چرا که همین مسئله باعث می‌شود بسیاری اساساً امکان حضور در جشنواره را پیدا نکنند.»

امید به زنده شدن و بازگشت مادر

معتمدی درباره پیوند تجربه زیسته خود با «دختر پری‌خانم» نیز توضیح داد: «امید به زنده شدن و بازگشت مادر و آرزویی که زمانی داشتم و امروز ندارم، از تجربه شخصی خودم می‌آید و باقی داستان پیرامون همین محور شکل گرفت.» او در پاسخ به این پرسش که چرا اغلب شخصیت‌های فیلم زن هستند، گفت: «دوست داشتم جهان این فیلم، جهانی زنانه باقی بماند و از همان ابتدا رمز و راز فانتزی و رویایی بودن این فضا کدگذاری شود.»
کامبیز دارایی تهیه‌کننده اجرایی فیلم نیز درباره بازگشت سرمایه اظهار کرد: «فیلم زمانی می‌تواند هزینه‌هایش را جبران کند که با مخاطب ارتباط برقرار کند. بازخورد تماشاگرانی که تاکنون فیلم را دیده‌اند امیدوارکننده بوده، اما در ادامه باید دید چه اتفاقی می‌افتد.»

فارابی این فیلم را آوانگارد دید
معتمدی در بخش دیگری از نشست درباره دریافت حمایت فارابی گفت: «فیلم در پیچینگ فارابی پذیرفته شد و ما تنها ده دقیقه فرصت داشتیم تا طرح را ارائه و آن‌ها را قانع کنیم. پیش از آن به‌دنبال سرمایه‌گذار داخلی و خارجی بودیم که به نتیجه نرسید. در نهایت پروژه به عنوان اثری آوانگارد و خاص پذیرفته شد و سهم مشارکت فارابی و گروه ما پنجاه ـ پنجاه بود.»
او درباره مضمون سرگشتگی در آثارش نیز بیان کرد: «هر سه فیلم من برداشتی از حضور فردی سرگشته در جامعه است؛ شخصیتی که احساس می‌کند توان انجام هیچ عملی را ندارد.»

این مدل قصه گویی را دوست دارم
معتمدی در پاسخ به پرسش خبرنگار صبا درباره پررنگ بودن جنبه‌های ماورایی و روایت ساده فیلم افزود: «این شیوه قصه‌گویی را دوست دارم. در دو فیلم قبلی کمرنگ‌تر بود اما اینجا تصمیم گرفتم آن را پررنگ‌تر و آشکارتر اجرا کنم.»