در مراسم خاک‌سپاری که روز شنبه، سیزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ برگزار شد، مژده شمسایی بر مزار همسرش بخش‌هایی از نمایشنامه «سیاوش‌خوانی» را قرائت کرد. او با خواندن جمله «فغان خون سیاوش به ایران رسد، و خروش از ایرانیان برخیزد» یاد و اندیشه‌های بیضایی را گرامی داشت.

بیژن بیضایی، برادر این هنرمند نیز در این مراسم سخن گفت و بخش‌هایی از شعری سروده پدرشان را خواند؛ شعری که به گفته او در سوگ دوستی نوشته شده بود، اما بخش‌هایی از آن با زندگی و سرنوشت برادرش شباهت داشت.

عباس میلانی، رئیس بخش ایران‌شناسی دانشگاه استنفورد، دیگر سخنران این مراسم بود. او در سخنان خود به مفاهیم کلیدی آثار بهرام بیضایی و تأثیر عمیق او بر فرهنگ، ادبیات و هنر نمایشی ایران پرداخت.

در بخشی دیگر از مراسم، تابوت بهرام بیضایی توسط جمعی از نزدیکان و شاگردانش از جمله حمید احیا حمل شد. احیا از شاگردان او در دانشگاه تهران بود.

بهرام بیضایی در سال‌هایی که خارج از ایران زندگی می‌کرد، به تدریس در دانشگاه استنفورد مشغول بود و برخی از نمایشنامه‌های خود را نیز در همان‌جا روی صحنه برد. او پیش‌تر گفته بود که به دلیل نداشتن امکان فیلم‌سازی و محدودیت در اجرای و انتشار آثار نمایشی‌اش، ناچار به ترک ایران شده است.

مراسم خاک‌سپاری بهرام بیضایی، بیش از آنکه وداعی ساده باشد، به پاسداشتی از زندگی، اندیشه و میراث هنرمندی بدل شد که آثارش جایگاهی ماندگار در فرهنگ معاصر ایران دارند.