باران کنگرلو/صبا: در روزگاری که برخی فیلم‌ها صرفا برای کسب درآمد ساخته‌ می‌شوند هنوز فیلم‌هایی هم هست که به معنای واقعی سینماست، دغدغه دارد، قصه تعریف می‌کند و به مخاطب چیزی می‌افزاید. هرچند که ممکن است نفس این دست فیلم‌ها در چرخه اکران گرفته‌شود و در رقابتی نه چندان عادلانه کمتر از آنچه استحقاق‌شان است دیده شوند.
بچه‌مردم از همین فیلم‌هاست. فیلم برای ادای دین به شهدای برخواسته از پرورشگاه ساخته شده اما سیری هوشمندانه طی می‌کند. قهرمانان این قصه قرار نیست فرسنگ‌ها از انسان‌های معمولی دور باشند و با ویژگی‌های اغراق شده و غیرقابل باورشان از دیگران متمایز شوند. بچه‌مردم قهرمانانی ساخته که مثل باقی افراد اشتباه می‌کنند، ناامید می‌شوند، احساسات روزمره را تجربه می‌کنند و این ویژگی‌ها باعث شده مخاطب با آنها همراه شود و قصه‌شان را با صبوری همراهی کند.
پرورشگاه در این فیلم یک فضای تاریک و سرد و پر از معضل با انسان‌هایی عبوس و کودکانی غمگین نشان داده نمی‌‌شود. اتفاقا در طراحی صحنه پرورشگاه بیش از باقی صحنه‌ها از رنگ استفاده شده، کودکان شاد هستند و افرادی کنار کودکان قرار گرفته‌اند که حتی پس از خروج آنها از این محیط هم برایشان خانواده هستند. شروع قهرمانان قصه از اینجاست. جایی که به دلایل مختلف زندگی در خانواده را از دست داده‌اند و قرار است در فضایی که تلاش می‌کند به مثابه خانواده باشد، زیست کنند.
فیلم از پیش از انقلاب داستانش را شروع می‌کند و به جنگ ایران و عراق می‌رسد. در خلال داستان شخصیت‌ها، گریزی به وقایع مهم از جمله تظاهرات پیش از وقوع انقلاب، تغییر حکومت و تصرف سفارت آمریکا زده‌می‌شود. این‌ رویداد‌ها هیچ‌کدام روایت اصلی را به حاشیه نمی‌برد اما باعث می‌شود که داستان زندگی این شخصیت‌ها از متن جامعه دور نباشد.
فیلم بر روی مرز باریکی حرکت می‌کند. در لحظات فانتزی باعث نمی‌شود که مخاطب آن را غیرقابل باور بپندارد و اتفاقا از این نوع نگاه حداقل در سینمای ایران متفاوت، استقبال می‌کند و با آن همراهی می‌کند.
بخشی از داستان در دوره جنگ می‌گذرد اما قرار نیست که فیلم را به ژانر دفاع مقدس الصاق کند هرچند که شهدای این جنگ سبب شکل‌گیری قصه شده‌اند. مخاطب اگر پیش از شروع فیلم اطلاعاتی نداشته‌ یا مصاحبه عوامل را نخوانده باشد، امکان ندارد که حدس بزند قرار است در انتهای فیلم شاهد صحنه‌هایی از جنگ و رزمندگان و حتی شهادت دو شخصیت اصلی باشد. فیلم در این بخش هم گرفتار شعارزدگی نشده و تصویری به اندازه از این دوره به نمایش می‌گذارد.
دیدن فیلمی که به معنای واقعی قصه تعریف می‌کند و فرم مناسب و متفاوتی هم دارد بر پرده سینما قطعا برای دوستداران سینما لذت‌بخش خواهد بود و بچه مردم از این‌گونه فیلم‌هاست که بعید می‌دانم کسی از دیدن آن پشیمان شود. به‌خصوص در شرایطی که فیلم قصه‌گو بر پرده سینما به آسانی یافت نمی‌‌شود.