به گزارش صبا، پریسا ساسانی درباره فیلم سینمایی «نه» که هم اکنون از پلتفرم فیلم نت در حال اکران و پخش است نوشت: ژانر وحشت معمولاً بر پایه مؤلفه‌هایی چون تعلیق مداوم، فضاهای ناامن، تهدیدی ناشناخته یا انسانی، روایت مبتنی بر ابهام، استفاده از صداهای دیررس و مبهم، و نقش فضا به‌عنوان کاراکتر بنا می‌شود. «نُه» در امتداد همین ویژگی‌ها تلاش می‌کند نمونه‌ای بومی از این ژانر را در سینمای ایران شکل دهد.

فیلم سینمایی «نُه»  به نویسندگی و کارگردانی شاهین رشیدی، با توجه به کمبود نمونه‌های جدی در ژانر وحشت، کوشیده است لحظه‌هایی آمیخته با ترس و اضطراب برای مخاطب ایرانی خلق کند.

داستان این فیلم درباره عکاس جوان و مرموزی است که با توجه به لذت بیمارگونه‌ای که از فعل کشتن می‌برد، هر سال هشت جوان که هیچ یک دیگری را نمی‌شناسد، انتخاب می‌کند و به منطقه‌ای دورافتاده می‌برد تا آیین سالانه‌اش را با طرح یک بازی روان پریش به جای آورد؛ غافل از اینکه شخصیت‌های قصه از سرنوشت هولناکی که انتظارشان است بی‌خبر هستند. همین بی‌خبری و ماجراهایی که در پی هم می‌آید، درام، تعلیق و وحشت را برای مخاطب به همراه دارد.

رشیدی در «نُه» تلاش دارد به ژانر وحشت، که در سینمای ایران کمتر مورد توجه بوده، جان تازه‌ای بدهد. چیدمان کاراکترها، روایت معماگونه و افشای تدریجی اطلاعات، بستری فراهم کرده تا مخاطب در تجربه‌ای متفاوت از این ژانر همراه فیلم شود. انتشار فیلم در پلتفرم «فیلم‌نت» نیز به دیده شدن آن کمک کرده و امکان مواجهه مخاطبان بیشتری با این تجربه را به وجود آورده است.

یکی از  ویژگی‌های فیلم، استفاده از لوکیشن جنگل است؛ فضایی بکر، تاریک و دست‌نخورده که خود به عنصر اصلی ایجاد ترس بدل شده است. جنگل در این فیلم نه تنها یک پس‌زمینه، بلکه کاراکتری تأثیرگذار است که بر حس ناامنی و وهم حاکم بر فیلم می‌افزاید؛ انتخابی که در بسیاری از آثار این ژانر نیز نقش مهمی دارد.

فیلم از نریشن برای معرفی شخصیت‌ها بهره می‌گیرد و با استفاده از صدای مبهم، موسیقی در لحظه‌های پرتنش و انتخاب «عکاس بودن» شخصیت اصلی، تلاش کرده است ساختار روایت را به فضای ذهنی کارگردان نزدیک کند. حرفه عکاسی در این فیلم تنها ویژگی شخصیت نیست، بلکه ابزاری برای ثبت خشونت و پیشبرد روایت است.

بستر داستانی فیلم با اشاره به جنگ جهانی دوم شکل می‌گیرد؛ روایتی که آمیزه‌ای از تخیل و ذهنیت نویسنده است. رشیدی در لایه‌های زیرین قصه، به حضور نازی‌ها در ایران اشاره می‌کند و تلاش دارد نشان دهد اثرات جنگ— پس از نزدیک به صد سال—همچنان در ذهن انسان باقی می‌ماند.

حضور بازیگران تئاتری همچون سارینا ترقی، حامد ناوشکی، مایا غضنفری، نصیر محمد رضایی، شقایق فتحی، ادیب وکیلی، سارینا رزاق، امیرمحمد رجبی، مهدی دراج، مهدی باقری فارسانی، ریحانه جمشیدی، هلیا و هستی باقری فارسانی و همچنین خود شاهین رشیدی، نوعی بیان متفاوت در بازی‌ها ایجاد کرده که با فضای پرتنش و معماگونه فیلم همخوانی دارد.

«نُه» که در ابتدا و همزمان با دوران کرونا در «هنروتجربه» اکران محدودی داشت، چندان دیده نشد؛ اما اکنون در فضای پلتفرمی، فرصت بیشتری یافته تا مخاطبان این ژانر را با تجربه‌ای متفاوت در سینمای ایران روبه‌رو کند.