مهدیه مالکی/صبا: نوشین مسعودیان ، بازیگر ایرانی، به تازگی برای بازی در فیلم سینمایی «تابستانی که برف آمد» جایزه بهترین بازیگر زن در جشنواره بین‌المللی فیلم مادرید را از آن خود کرده است، با او درباره حس و حال خود پس از دریافت جایزه، عوامل موفقیتش و چالش‌های فیلمسازی مستقل صحبت کرده‌ایم.

با وجود کوتاه بودن نقش، تاثیرگذاری آن بسیار چشمگیر بود، به نظرشما چه شاخصه‌ای باعث دیده شدن این نقش در جشنواره مادرید شد؟

سکانس‌ها از نظر بازیگری سکانس‌های پرباری بود که صرفا برای پیشبرد قصه طراحی نشده بودند بلکه هر سکانس درباره کاراکتر و رابطه کاراکترها با هم حرف می‌زد ضمن اینکه دیالوگ‌ها پیچش‌های زیادی داشت و حس و حال کاراکتر در هر دیالوگ تغییر می‌کرد و همه این موارد علی‌رغم کم بودن سکانس‌ها موجب کیفیت بالای یک نقش می‌شود.

چرا این فیلم آن طورکه باید در اکران عمومی داخل کشور مورد استقبال قرار نگرفت؟

عوامل زیادی در این موضوع نقش دارد که یکی از دلایل آن اکران فیلم در گروه هنر و تجربه بود چون گروه هنر و تجربه مخاطبان خاص و محدودی دارد از طرفی این فیلم یک اثر مستقل است که با بوجه شخصی ساخته شده و طبیعتا بودجه زیادی برای تبلیغات نداشتند و فکر می‌کنم به طور کلی امروزه چون مخاطب سینما کم شده، فیلم‌ها بیشتر درزمان اکران‌های آنلاین و پلتفرم‌ها دیده می‌شوند.

فکر می‌کنید این جایزه باعث شود فیلم در داخل کشور بیشتر دیده شود؟

قطعا تاثیرگذار است چون این فستیوال‌ها شناسنامه‌ای برای یک اثر هستند و مخاطب قبل از تماشای یک فیلم به بازخوردهای آن نگاه می‌کند و اگر بازخوردهای افراد حرفه‌ای نسبت به فیلم خوب باشد که جشنواره‌ها بخشی از آن بازخوردها هستند، راحت‌تر انتخاب می‌کند که چه فیلمی را تماشا کند ضمن اینکه نظر تماشاگران فیلم بهترین تبلیغ برای یک فیلم است.

فکر می‌کنید یک فیلمنامه خوب چقدر در دیده شدن بازی یک بازیگر موثر است؟

فیلمنامه قسمت اصلی و شروع  تولید یک اثر است و اولین مواجه یک بازیگر برای پذیرش یک نقش و تنها متریال بازیگر برای ایفای یک نقش، فیلمنامه است و هرچقدر فضاسازی و جزئیات شخصیت‎‌پردازی در فیلمنامه درست، دقیق و کامل‌تر باشد، هم تصمیم‌گیری بازیگر برای پذیرش نقش راحت‌تر است و هم در پروسه تولید راهنمایی و بستر بیشتری برای خلاقیت بازیگر وجود دارد چون هرچقدر فیلمنامه متریال بیشتری به بازیگر بدهد، ذهن او بیشتر به تکاپو می‌افتد تا کاراکتر را شاخ و برگ دهد.

در این فیلم، نقش پدر (با بازی رضا اخلاقی) برخلاف بسیاری از آثار سینمای امروز، یک پدر کاملاً دلسوز و معمولی است، تحلیل شما از کاراکترهای پدری که امروز در فیلم‌ها شاهد آن هستیم، چیست؟

من فکر می‌کنم تصویر منفی از پدر و خانواده در سینمای ایران این سال‌ها بیشتر شده و به نظرم این  رویکرد، پاسخ و واکنش نسل جدید به نسل قبلی است که جایگاه پر از تقدس، بدون اشتباه و غیرقابل نقدی را برای پدر و خانواده به تصویر کشیده بود، به نظرم  این تصویر اغراق آمیز یک دوره گذرا است و در طول زمان به یک تصویر واقعی و منطقی از پدر و خانواده تبدیل خواهد شد که وجوه مثبت و منفی را در کنار هم به تصویر خواهد کشید،  بسیاری از پدرها، همچون کاراکتر فیلم «تابستانی که برف آمد» نسبت به فرزندان خود مسئولیت پذیرند و همین پدرها هستند که ما را بزرگ کردند ولی باید بپذیریم که بسیاری از پدرهای مسموم وجود دارند که مسئولیت خود را در برابر خانواده و فرزندانشان به درستی انجام نمی‌دهند و باید این واقعیت را بپذیریم.

شما از معدود بازیگران خانمی هستید که در جشنواره‌های خارجی موفق به دریافت جایزه شدید گمان می‌کنید علت دیده نشدن بازیگران خانم ایرانی در جشنوارهای خارجی چیست؟

ما بازیگران خانم درجه یک و تاپ لول بسیاری داریم که در بزرگترین جایزه‌ها را در بهترین فستیوال‌های جهانی گرفته‌اند  و نسبت به بسیاری از کشورهای دیگر به عنوان کشوری که بازیگران خوبی داریم که  جایزه‌های جهانی دریافت کرده مطرح هستیم خاصه بازیگران خانم با وجود تمام محدودیت‌هایی که دارند ولی اینکه چرا بیشتر از این نیست دلایل مختلفی دارد ولی ما فیلم‌ها و بازیگران زن درخشانی داریم که جزو تاپ لول‌های بازیگری در سطح جهانی هستند و اینکه تاکنون این اتفاق برایشان رخ نداده به معنای پایین بودن سطح بازیگری آنها نیست بلکه بسیاری از فیلم‌های ما به دلایل گوناگون وارد فستیوال‌های خارجی نمی‌شوند یا اینکه برخی از فستیوال‌ها فیلم‌های ایرانی یا آن محتوای خاص را قبول نمی‌کنند چون هر فستیوالی خاصه فستیوال‌های درجه یک، خط فکری خاص خود را دارند که خارج از آن را خیلی نمی‌پذیرند، به نظر من دیده شدن بازی یک بازیگر در فستیوال‌های خارجی به شانس آن فیلم برای حضور در فستیوال‌های مختلف خارجی بستگی دارد.

این موفقیت در انتخاب پروژه‌های بعدی شما چقدر تاثیرگذار خواهد بود؟

من از ابتدا در انتخاب نقش‌های پیشنهادی حساس بودم و انتخاب من تغییری نخواهد کرد و همچون گذشته تا زمانی که نقش من را درگیر نکند آن را نخواهم پذیرفت چون به تجربه برایم ثابت شده که نتیجه خوبی ندارد، اصلی که همواره برای من مهم بوده این است که عجله‌ای برای به دست آوردن چیزی ندارم و فقط می‌خواهم از کاری که انجام می‌دهم لذت ببرم که لازمه آن این است که کاراکتر را دوست داشته باشم و کم و زیاد بودن نقش خیلی برایم اهمیت ندارد چون تجربه کار در هر دو مدل را داشته‌ام و فقط ترجیح می‌دهم کاری را به اجبار بازی نکنم و احساس نکنم عمرم را هدر می‌دهم، می‌خواهم اشتیاق به بازی در همه کارهایم وجود داشته باشد و به نظرم این الگو همیشه جواب می‌دهد.

همبازی شما رضا اخلاقی راد چقدر در این نقش‌آفرینی موفق به شما کمک کرد؟

آقای اخلاقی در مقایسه با من تجربه بیشتری در بازیگری دارند و بازیگر درجه یکی هستند، من همیشه شانس این را داشتم که با بازیگرانی خیلی خوبی همبازی شوم، کارکردن با بازیگران باتجربه و حرفه‌ای مثل گذراندن یک دوره بازیگری رایگان است چون تمام تجربیات بازیگری آنها را مشاهده می‌کنی، تجربیاتی که ممکن است برای هر یک از آنها بهای زیادی داده باشند، آقای اخلاقی حساسیت زیادی در همه وجوه بازی‌شان مثل ریتم دیالوگ‌ها، حس‌ها و … داشتند و هرگز به سکانسی که دوست نداشت رضایت نمی‌داد،  دیدن حساسیت و پافشاری ایشان روی جزئیات کاراکتر و اینکه از این پافشاری خسته نمی‌شدند یک تجربه ارزشمند و موتور محرک قوی برای من بود و به واسطه تلاشی که ایشان برای نقش خود انجام می‌دهند من نیز تلاش بیشتری برای ایفای خود انجام می‌دادم و واقعا بازی ایشان در ایفای نقش من موثر بود.

حرف پایانی؟

یک بار دیگر از مریم بحرالعومی، نسیم فروغ و رضا اخلاق راد به خاطر اعتماد و محبت‌شان تشکر می‌کنم چون این شانس و خوشبختی که برای من رقم خورد نتیجه لطف و محبت  دوستان در پروسه پیش‌تولید، تولید و اتفاقات این روزها است، خودم به شخصه توقع این ماجرا را نداشتم  و تا مدتی شوک بودم ولی به قول یکی از دوستانم اگر یک جهان مقابل انسان باشد ولی اگر خدا بخواهد کسی نمی‌تواند کاری کند و آن اتفاق رقم خواهد خورد، این اتفاق برای من نقطه مهمی شد تا بدانم همان‌طور که اتفاق‌های بد را نمی‌توان پیش‌بینی کرد و برای آن آماده بود، اتفاقات خوب و بزرگ این‌چنینی را نیز نمی‌توان پیش‌بینی کرد و امیدوارم این اتفاق خوب برای بقیه دوستان هم رخ دهد و خسته نشده و ادامه دهند.

«نوشین مسعودیان» که برای نقش‌آفرینی در فیلم سینمایی «تابستانی که برف آمد» به کارگردانی نسیم فروغ و تهیه‌کنندگی مریم بحرالعلومی، نامزد بهترین بازیگر زن (فیلمهای بلند خارجی) در پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مادرید شده بود، موفق به کسب این جایزه معتبر جهانی شد.