به گزارش صبا، حمیرا فراتی، گزارشگر باسابقه رادیو فرهنگ، ۲۱ سال است که در این عرصه فعالیت می‌کند. او می‌گوید: «همیشه باورم این بوده که گزارشگر باید از جنس مردم باشد، از رگ جان و خون مردم. باید سختی‌ها و شادی‌هایشان را بفهمد، لمس کند و صدای واقعی‌شان باشد. من این راه را با علاقه و عشق به وطن انتخاب کردم؛ عشقی که با ایمان به خداوند بزرگ، اعتمادبه‌نفس، مهارت و حمایت همکاران و مدیران دلسوز همراه شد.»

فراتی گزارشگری را شغلی آسان نمی‌داند، بلکه رسالتی بزرگ معرفی می‌کند: «گزارشگر باید همیشه آماده باشد، در هر شرایطی. این کار یعنی خودتان را وقف کنید؛ چه در آرامش، چه در بحران. یادم هست زمانی که کشور درگیر دفاع مقدس ۲ بود، من و همکارانم مصمم‌تر از همیشه وظیفه‌مان را انجام دادیم. باور داشتیم که حتی در دشوارترین روزها، باید صلح و آرامش در صدایمان جاری باشد تا مردم امیدشان را از دست ندهند.»

او علاوه بر گزارشگری، تجربه‌های ارزشمندی در گویندگی هم دارد: «همیشه سعی کرده‌ام با هم‌زبانانم به زبان مادری‌شان سخن بگویم. این ارتباط، برای من حس آرامش عمیقی به همراه دارد؛ انگار باری از دوشم برداشته می‌شود. وقتی مردم می‌شنوند که به زبان خودشان با آن‌ها حرف می‌زنم، احساس نزدیکی بیشتری دارند. این همان لحظه‌ای است که فاصله میان گزارشگر و شنونده از بین می‌رود.»

فراتی تأکید می‌کند که گزارشگر تنها خبرگو نیست: «گزارشگر با مردم زندگی می‌کند، در خواب و بیداری، در شادی و غم. او خودش را جدا از مردم نمی‌بیند، بلکه جزئی از آن‌هاست. این صمیمیت باعث می‌شود روایت‌ها واقعی‌تر و تأثیرگذارتر باشد. من همیشه تلاش کرده‌ام در هر کلمه‌ای که می‌گویم، این نزدیکی و همدلی را منتقل کنم.»

در کنار همه سختی‌ها و لحظات جدی، خاطرات شیرین و بانمکی هم در ذهن این گزارشگر مانده است. او با لبخند یکی از آن‌ها را تعریف می‌کند: «روزی برای تهیه گزارش به یک رودخانه پرورش ماهی در قفس رفته بودیم. باید مسیری باریک را روی طناب طی می‌کردیم. ناگهان تعادلم به‌هم خورد و نزدیک بود به داخل آب بیفتم. اما نه نگران خودم بودم، نه حتی افتادن در آب؛ فقط به این فکر می‌کردم که وای اگر این ویس‌ریکوردر — اموال بیت‌المال — بیفتد داخل رودخانه! خوشبختانه همه‌چیز به خیر گذشت و ضبط هم سالم ماند.»

او معتقد است این خاطره کوچک یادآور نکته‌ای مهم است: «گزارشگر باید امانت‌دار خوبی باشد. ما نه تنها صدای مردم را به امانت حمل می‌کنیم، بلکه ابزار کارمان هم امانتی است که باید با دقت و وسواس از آن محافظت کنیم.»

برای حمیرا فراتی، گزارشگری تنها یک حرفه نیست؛ بلکه مسیری است برای خدمت به مردم، تقویت امید و رساندن حقیقت. او می‌گوید: «هر بار که پشت میکروفون می‌نشینم، به این فکر می‌کنم که صدای من، صدای مردم است. این مسئولیت بزرگی است که با عشق به وطن و ایمان به خدا، همچنان ادامه می‌دهم.»