به گزارش صبا، فاطمه شاه‌حسینی، گوینده شبکه رادیویی ورزش، از سال ۱۳۸۷ با بازیگری در نمایش‌های رادیویی وارد این عرصه شد و امروز تجربه اجرا در شبکه‌های متعدد رادیویی و تلویزیونی را در کارنامه دارد. او معتقد است رادیو فراتر از یک رسانه، دانشگاهی زنده برای یادگیری و رشد است. در ادامه گفت‌وگوی صبا با شاه‌حسینی را می‌خوانید.

چطور وارد دنیای رادیو شدید؟

کارم را در رسانه با رادیو شروع کردم و از همان ابتدا این فضا برایم چیزی فراتر از یک شغل بود؛ رادیو شد همه زندگی من. سال ۸۷، وقتی وارد دانشگاه شدم، علاقه‌های هنری‌ام که از کودکی با من بودند، رنگ و بوی جدی‌تری گرفتند. همان سال، به طور اتفاقی یکی از معلم‌های تربیتی و هنری دوران مدرسه‌ام را دیدم. چون از علاقه‌ام به اجرا و هنر خبر داشت، پیشنهاد داد برای تست بازیگری در نمایش‌های رادیویی اقدام کنم. رفتم، تست دادم و قبول شدم. از آن لحظه به بعد، مسیر حرفه‌ای‌ام شکل گرفت.

آموزش‌ها و تجربه‌های اولیه‌تان چطور بود؟

دوره‌های بیان و گویندگی را گذراندم، اما بیشتر از آموزش‌های کلاسیک، تلاش کردم تجربه کسب کنم. اولین فعالیت حرفه‌ای‌ام با نمایش‌های کودک در رادیو سلامت شروع شد. بعد از آن، در شبکه‌های مختلف از جمله صدای آشنا، خانواده، کتاب، فصلی، جوان، اقتصاد و ورزش فعالیت کردم.

چطور از بازیگری به گویندگی رسیدید؟

کم‌کم در کنار بازیگری رادیویی وارد گویندگی شدم و متوجه شدم که مهارت‌های بازیگری در اجرا بسیار به من کمک می‌کند. این مهارت‌ها باعث شدند بتوانم اجرایی متفاوت، پویا و پرانرژی داشته باشم.

در اجرای برنامه‌ها چه رویکردی دارید؟

همیشه تلاش کردم با اطلاعات و آگاهی پشت میکروفن بروم. باور دارم مخاطب باهوش است و خیلی زود تشخیص می‌دهد که یک اجرا صمیمی و صادقانه هست یا نه. برای همین هیچ‌وقت سعی نکردم تقلید کنم یا صرفاً صداسازی داشته باشم؛ همیشه خودم بودم، با صدای خودم و حس واقعی خودم.

ورودتان به تلویزیون چگونه اتفاق افتاد؟

سال ۹۰، اجرای برنامه در رادیو باعث شد وارد تلویزیون شوم. از همان زمان در شبکه دو سیما مجری برنامه‌های نوجوان شدم و بعد اجرای برنامه‌های مختلف تلویزیونی را ادامه دادم.

با وجود تجربه‌های تلویزیونی، چرا همچنان رادیو برایتان جایگاه ویژه‌ای دارد؟

با همه این تجربه‌ها، هنوز معتقدم رادیو برای من مثل یک دانشگاه است؛ جایی که همیشه در حال یادگیری، تجربه و رشد هستم. رادیو فقط یک رسانه نیست؛ برای من، یک کلاس درس دائمی و یک فضای واقعی برای ارتباط با مخاطب است، جایی که همیشه دلیلی برای بهتر شدن دارم.