یونس بهرامی/صبا؛ یکی از همین افراد عزام علواش است. مهندسی که بابت خرابی هزاران کیلومتر مربع از مرداب‌های عراق که قدمت‌شان به کتب عهدین [تورات و انجیل] برمی‌گردد و زادگاهش است گله می‌کند. پرندگان، ماهی‌ها و دیگر حیوانات در این زمین‌های خیس می‌زیستند تا اینکه صدام حسین کل منطقه را برای نابودی دشمنانش خشکاند. تصور می‌شد این مرداب‌ها در داغ‌ترین نقطه‌ی زمین دیگر قابل احیا نباشند.

وایزمن می‌نویسد به نظر علواش «وقتی می‌گوییم فلان چیز غیرممکن است معمولا داریم می‌گوییم قوه‌ی تخیل‌مان ضعیف است». او منابع زیادی صرف این مرداب‌ها کرد تا بالاخره معجزه رخ داد: حیات وحش به این منطقه برگشت.

بعضی از فصلهای کتاب وایزمن باعث می‌شود خواننده با خود فکر کند کاش در دبیرستان به درس‌های علوم و شیمی بیشتر توجه می‌کرد تا از اصطلاحاتی که امروز اینجا می‌خواند سردربیاورد.

دانشمندان در موسسه‌ی تکنولوژی ماساچوست (MIT) در توسعه‌ی انرژی هم‌جوشی هسته‌ای در سطح تجاری که بتواند مقدار زیادی انرژی پاک تولید کند، پیشرفتهای خیره‌کننده‌ای داشته‌اند. چنین پیشرفت‌هایی برای سیاره‌ای که وابسته به سوخت‌های فسیلی است و از دلش کربن دی‌اکسیدهایی که گرما را در اتمسفر نگه می‌دارد بیرون می‌آید، بسیار حیاتی است.

برای کسانی که فجایع محیط‌زیستی به دست بشر را دروغ یا اخبار تقلبی می‌دانند شاید نگاه به فهرست منابع و کتابهایی که وایزمن آخر کتابش ردیف می‌کند بد نباشد:‌ فهرستی ۷۴ صفحه‌ای که تازه با فونت ریز تایپ شده. او سال‌ها برای این کتاب تحقیق کرده، درباره‌اش گزارش تهیه کرده و به ده‌ها کشور سفر کرده است.

وایزمن درباره‌ی این ملاقت‌ها می‌نویسد «تا زمانی که بگذاریم آنها به کارشان برسند پس امیدی برای این سیاره هست».

اخباری که مصادف با انتشار این کتاب به گوش می‌رسند نگران‌کننده‌اند. پرزیدنت ترامپ تهدید کرده بودجه‌ی هاروارد و دیگر دانشگاه‌ها را قطع می‌کند، و این تاثیر مخربی خواهد داشت چون تعدادی از درخشان‌ترین دانشجویان جهان برای تحقیق و تفحص وارد دانشگاه‌های آمریکایی می‌شوند و به جریان پیشرفت‌های علمی در آمریکا پیوسته کمک می‌کنند.

وایزمن دنبال انسان‌هایی الهام‌بخش می‌گردد که برای نجات این سیاره کارهای شگرفی می‌کنند. و حالا آنها را پیدا کرده و کار آنها می‌تواند ما را از اینکه فصل بعدی کتاب تاریخمان را با فجایع محیط‌زیستی پر کنیم خلاص کند.

آنها که گرمایش جهانی را با شک و تردید نگاه می‌کنند معمولا ادعا می‌کنند این افرادی که وایزمن آنها را روشن‌بین و آینده‌نگر می‌خواند صرفا عاشقان طبیعت‌اند که این عشق کورشان کرده. به فرض که این ادعا درست باشد، اما با تلاش برای ساخت سیاره‌ای پاک‌تر و سبزتر چه از دست خواهیم داد؟

هیچ، و چه بسا فرزندان و نوه‌هایمان هم قدردان این تلاش‌ها خواهند بود.