امیل زولا رمان نویس مشهور یک جمله طلایی دارد. «هنرمند بدون استعداد هیچ چیز نیست، ولی استعداد بدون تلاش هیچ است».

در واقع اگر هنرمندی هم استعداد داشته باشد و هم شبانه روز برای ارتقای خود و هنرش تلاش کند نتیجه بی نظیر است.

بهرام افشاری از آن دسته افرادی است که هم استعداد بازیگری دارد و هم مصداق عبارت «خاک صحنه خوردن» است.

از ۱۶ سالگی و تئاتر همدان شروع کرد. رویای بازیگری او را در ۲۲ سالگی به تهران کشید. در کلاس‌های استاد سمندریان آب دیده شد و گام‌های نخست در مسیر تاتر حرفه ای را برداشت. افشاری نه تنها مرعوب قد بلندش نشد بلکه  این ویژگی‌اش را تبدیل به یکی از مولفه‌های بازیگری‌اش کرد. پاییز، مرد بالشی، شایعات و… از مهم‌ترین اجراهایی است که او بازی کرده است. کسب جوایز متعدد در تئاتر و حضور در بیش از ۳۰ نمایش، افشاری را در معرض دید بسیاری از کارگردانان سینما و تلویزیون قرار داد. سال ۹۲ را شاید نقطه عطف زندگی حرفه‌ای بهرام دانست.

در «عصبانی نیستم» درمیشیان نقش کوتاهی را ایفا کرد و با شیرافکن «پایتخت دو» قاب تلویزیون را هم تجربه کرد. افشاری با ۳ کارگردان ۹ اثر را بازی کرده است. و این یعنی تجربه کار با او آنقدر شیرین است که در آثار بعدی کارگردان هم حضور دارد. اگر «جوجه تیغی» را تاتری بدانیم که نمایش آن در نمایش خانگی هم موفق بوده است، در باقی موارد بر خلاف تئاتر و سینما در پلتفرم نمایش خانگی خوش اقبال نبوده و هنوز نقش آفرینی خاطره انگیزی از او ندیدیم.

رشد بهرام افشاری به لحاظ کمیت و کیفیت در سال گذشته قابل توجه بود. او سال ۱۴۰۱ را با «سگ بند» در سینماها شروع کرد با «راز بقا» در نمایش خانگی ادامه داد و در نهایت «فسیل» را در روزهای پایانی سال روی پرده داشت. به عقیده بسیاری فروش قابل توجه «فسیل» در اکران نوروزی را باید پای حضور درخشان افشاری در این کمدی دانست.

بهرام افشاری بدون شک یکی از استعدادهای سینمای ایران است. استعدادی که پشت موفقیت اکنونش سالها رنج زیر پوست همراهش بوده است. او در مرز بین کمدی و درام قدم می‌زند و در هردوی اینها به گواه منتقدین و گیشه موفق بوده است. با تلاشی که از او سراغ داریم فاصله چندانی تا سوپراستار شدن در سینمای ایران ندارد. انتخاب‌های بعدی افشاری می‌تواند از او جایگاهی ویژه بسازد و یا برعکس مشابه خیلی از بازیگران مستعد و پر تلاش اما کم هوش در انتخاب فیلمنامه او را به ورطه فراموشی بکشاند.