وی افزود: این اثری مشترک بین کارگردان، خواننده و هنرمند تجسمی است. هر کدام از نمایش ها یک هنرمند تجسمی هم داشت. مثلثی بود که شکل گرفت و در دل آن اجرا تولید شد. مهدی ساکی یک متن تک گویی از ۲۰ سال قبل داشت به اسم «مهود و قصه های جنگ» که براساس زندگی شخصی خودش بود. این متن در واقع بیس نمایشنامه بود و حتی متن هم از قبل انتخاب شده بود. متن ساکی  را وارد ساختار دراماتیک کرده و شخصیت ها را اضافه کردم. موسیقی در این کار بسیار پررنگ است. تلاش کردم موسیقی و تئاتر از هم جدا نبوده و در هم تنیده باشد. با اینستالیشنی که بهرنگ صمدزادگان به عنوان هنرمند تجسمی خلق کرد، سعی کردیم این سه ضلع با یکدیگر همپوشانی داشته باشند که کار هر هنرمند جدا جدا نباشد و در نهایت یک محصول واحد ایجاد شود.
او درباره قصه نمایش گفت: «بال پنجم» قصه یک پسر جنوبی است که زمان جنگ ایران و عراق در اهواز بوده و موشکی به خانه این شخصیت اصابت می کند و می خواهد این شخصیت را بکشد. به طرز عجیبی دو- سه ثانیه قبل از اینکه موشک منفجر شود، زمان می ایستد و ما مثل یک کابوس گذشته و آینده شخصیت را در این زمان می بینیم. انگار گفت و گویی بین مرگ و زندگی در می گیرد.
وی درباره ویژگی بارز «بال پنجم» توضیح داد: یکی از ویژگی های بارز این نمایش فضاسازی صوتی است که سعی کردم پیچیده و عمیق باشد. در یک مقاطعی از کار موسیقی نواخته می شود که ابراهیم علوی نوازندگی آن را برعهده دارد و مهدی ساکی آواز می خواند. تلاش کردم جاهایی که موسیقی به صورت مستقیم نیست، بازهم فضای موسیقیایی در اثر حاکم باشد و تماشاچی در زمان ۵۰-۵۵ دقیقه ای که مخاطب کار است، حتی یک لحظه هم از فضای موسیقی بیرون نیاید و لذت شنیداری که در آن لحظات همراه اوست تا مدت ها در خاطرش بماند.