چرا سن و سالی از آدم‌ها می‌گذرد و آنها تنها باقی می‌مانند؟ چه دلایلی باعث می‌شود عده‌ای تن به ازدواج ندهند؟ پاسخ این سوالات آنقدر مفصل است که یک برنامه تلویزیونی می‌تواند ماه‌ها به آن بپردازد، کما اینکه برنامه‌سازانی در شبکه نسیم این کار را کرده‌اند اما چند شب قبل، برنامه «وقتشه» به شکل جالبی به چند دلیل از دلایل موجود برای میل به تنهایی اشاره کرد و تضاد جالبی را به نمایش گذاشت که آن قسمت از برنامه به شدت دراماتیک شد.

مهمانان این برنامه به رغم هر شب که یک زوج بودند، عبارت بودند از یک آقای جوان و یک خانم جوان که هر یک به طور جداگانه رو به روی کامران تفتی نشستند و درباره دلایل تجردشان صحبت کردند. مهمان اول به خاطر جبر روزگار و شرایط کاملا ناخواسته‌ای که برایش پیش آمده بود به ناچار در تنهایی فرو رفته بود و مهمان دوم، به میل قلبی و با اراده خودش ازدواج را در ردیف پنجم الویت زندگی خود هم قرار نمی‌داد.

مهمان آقا، مردی سی و چند ساله بود که ده سال قبل در جریان به سرقت رفتن ماشینش، قربانی اسیدپاشی می‌شود و بخشی از زیبایی چهره و هفتاد درصد از بینایی خود را از دست می‌دهد و به این ترتیب، فرصت ازدواجش را نیز. غمناک‌تر آن که، بعد از سالها وقتی با کسی پیمان زناشویی می‌بندد تنها با گذشت یک ماه از زندگی مشترک، آن خانم نگاه‌های دیگران را تحمل نمی‌کند و توافقی جدا می‌شوند. مهمان بعدی برنامه که در نیمه پایانی به استدیو وارد شد، خانمی متولد سال ۶۱ و مجرد بود اما شور و اشتیاقی که در معرفی خود از خودش نشان داد، تضاد به شدت محسوسی با مهمان گوشه‌گیر قبلی داشت. او، خانم ورزشکاری بود که در شنا و پرواز با گلایدر و رانندگی، صاحب مدال قهرمانی بود و اعتقاد داشت هیچ مردی پیدا نمی‌شود که با این حجم از فعالیت اجتماعی او و البته خطرات جانی‌اش کنار بیاید و از آنجا که این ورزش‌ها، اولویت زندگی او هستند، تا امروز ازدواج نکرده است.

مرور دو زندگی از دو فرد متفاوت حس به خصوصی را برای مخاطب به وجود آورد. هر دو شخص، در تنهایی به زندگی ادامه می‌دادند اما دلایل این انتخاب بسیار متفاوت بود و جالب آن که هیچ یک پاسخ روشنی برای این سوال مجری برنامه نداشتند: «در چند دهه آینده و آن هنگام که دوره اوج جوانی را پشت سر گذاشته باشید، با روزهای بی کسی خود چه می‌کنید؟».

در یک نگاه کلی شاید بتوان گفت در جامعه ما عده‌ای به خاطر بیشتر دیده شدن و در نقطه مقابل آن، عده‌ای از هراس دیده شدن، تن به ازدواج نمی‌دهند و غافل از آن که زندگی مشترک، مأمنی بی‌نظیر برای نگریستن به جهان با یک جفت چشم اضافه است!