به گزارش خبرگزاری صبا، حمید اندرزچمنی کارشناس سینما و تلویزیون و دبیر وقت شورای فیلم و سریال معاونت اجتماعی ناجا در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری صبا قرار داده است، حضور پلیس را در مجموعه تلویزیونی «بوی باران» مورد نقد و بررسی قرار داده است.

متن یادداشت حمید اندرزچمنی به شرح زیر است:

«با وجود پتانسیل های عظیمی که در هنر و آثار هنری جهت تمدن سازی و شکل دهی به رفتار اجتماعی و فرهنگ زندگی مردم یک سرزمین وجود دارد و در بسیاری از کشورها، ارکان حاکمیتی آن را در مسیر خدمت به منافع ملی، افزایش قدرت ملی، ترسیم وجهه بین المللی و دیپلماسی عمومی به کار گرفته و می گیرند، ولی متاسفانه در بسیاری جهات  ما چنین مسئولیتی را برای جامعه و مردم قایل نشده و احساس تکلیفی در این باره  نمی کنیم.

در سینما و تلویزیون ما هر ساله  مضمون های  اجتماعی زیادی هستند  که  با طیف گسترده ای از رفتار و آداب و گفتار و کردار  دستمایه تولیدات  نمایشی  قرار می گیرند که اگر درست به آنها پرداخته شود، می توان جامعه و افکار مردمان آن را هدایت و مدیریت کرد ولی متاسفانه با فلسفه بافی های سطحی و تراکمی از عشق و شور و حال، ترویج روحیه جامعه گریزی با رسوبات حسی برگرفته از نگاه های نهیلیستی در فضای اگزیستانسیالیستی  اکثریت آثار سینما و تلویزیون کشور را شامل و با ترسیم بحران های فزاینده در ساختار ضد اجتماعی  و عشق های مدفونی افکار عمومی را تحت تاثیر پاره ای از تکانه های عاطفی قرار داده و به تسخیر خود درآورده است. اما عمده تولیدات نمایشی  در این دسته، نه تنها  خدمتی به فرهنگ و آداب  جامعه نداشته که بعضا با ترسیم غلط ساحت مثلث عاطفی، پارادوکس های جدای از عرف و شرع، سیاه نمایی، قباحت زدایی، پرده دری، تزریق ناامیدی، گرفتن باورهای الهی و ارزشی مخاطب ایرانی را به سمت ناکجاآباد و برهوتی دهشتناک سوق داده اند. آثاری که بعضا نتیجه آن با  نواختن شیپور از سر گشاد آن هم با چند فقره لوس بازی های احساسی به ولنگاری فرهنگی رسیده و رواج پلشتی در مناسبات اجتماعی را دامن می زنند و چه بسا  بعید هم نیست در آینده ای نه چندان دور به اضمحلال فرهنگی بیانجامد.

نظریه های علمی زیادی وجود دارد که تاکید و تایید دارند بر این مهم که بخش زيادي از شناخت‌ها، هيجانات و رفتارهاي آدمي از طريق «مشاهده» الگوها و مدل‌هاشكل مي گيرند. نيازي به حجت نيست كه فیلم و سریال های تلویزیونی بيش‌ از هر عامل ديگری امكان الگوگيری  فوری و سريع را فراهم مي سازند. به ويژه، مخاطبان اغلب به صورت ناهشيارانه با بازيگران محبوب خود، همانندسازی مي نمايند و كنش ها و هيجانات خود را با آنان  همانند  و  منطبق مي سازند.

بروز و ظهور غم و اندوه و افسردگي و ترس، گسست نسلي و «كژروی های اجتماعي» همه و همه نشان مي دهند که تولید آثار نمایشی گل درشت و مقوایی نرخ وقوع هر يك از اين رفتارها و خلقيات و كنش های ناپسنديده و نكوهش شده فردي و اجتماعي را فزوني بخشیده  و ناامني و واهمه را در ميان جماعات انساني بسط و  گسترش مي دهند. بدون تردید در سایه مدیریت توام با نظارت و هدایت می توان موضوعات و مضمون هایی را دستمایه تولید فیلم و سریال ها قرار داد تا هماره  نقش بي بديل و شگرفی در پرورش و تقويت اخلاقياتي همچون  نوع دوستي، راستگويي، همدلي، مهرباني، شجاعت و احترام به ديگران داشته باشند و از همه مهمتر اثرات ژرف و ماندگاري  در بهبود پيوندهاي اجتماعي، تقويت روحيه جمعي، نزديك شدن  اذهان و قلوب ملت ها  و گروه‌های اجتماعی به يكديگر، بسط فرهنگ گفتگو ( ديالوگ ) و در ارائه راهكار براي گره گشودن از تعارضات اجتماعي و بين فردي بگذارند.

قتل، خشونت، خیانت، دورویی، طلاق عاطفی، ازدواج سفید، اعتیاد، قاچاق در کنار تصویر اگزجره ای از مردی که از شدت خوب بودن مانند یک قدیس ناجی یک زن افغان می‌شود و پزشک فداکاری که برای آزادی برادر لات و آشوبگرش محقانه خود را به آب و آتش می‌زند و با ریاکاری و تشویق خانم وکیل به تجسس در خانه و پلیس هایی که با رفتار و کردار فانتزی خود موقعیت های پر مضیقه ای را برای نیروی انتظامی در بحث اعتمادسازی بوجود آورده است…

سریال با خلق موقعیت های سرگردان خود پلیس را در سکانس باسمه ای در کمین مجرمین قرار داده و به کشتن می دهد و و و، مجموعه ای از انواع حماقت و رذالت هاست که در شصت و اندی قسمت به خورد مخاطبان داده است و  من سال ها خواهد گذشت تا پاسخ سوال خود را بگیرم که واقعا چرا مضمون های اجتماعی مناسب  در هنر هنرمندان این مرز و بوم به صورت نامناسب در ساختار ضداجتماعی تولید می شوند؟»

انتهای پیام/