یادداشت مهمان/صبا،سعید الهی کارشناس فرهنگ و رسانه نوشت: مستند «رئیس سازمان» به تهیه‌کنندگی سیدعلی صدری‌نیا و کارگردانی سجاد بلوکات، از جمله تجربه‌های قابل توجه در حوزه مستندسازی تاریخی است که با واکاوی دوران مدیریت رؤسای سازمان صداوسیما پس از انقلاب اسلامی، به سراغ موضوعی مهم و کمتر بررسی‌شده رفته است؛ موضوعی که اهمیت آن فراتر از تاریخ یک سازمان رسانه‌ای، به شناخت بخشی از تاریخ مدیریتی و فرهنگی کشور بازمی‌گردد.
صدری‌نیا که پیش از این نیز با ساخت مستندهایی با رویکرد تاریخی، توانایی خود را در روایت مقاطع و موضوعات مهم تاریخ معاصر نشان داده، در «رئیس سازمان» سراغ نهادی رفته است که همواره یکی از بازیگران اصلی عرصه فرهنگ، سیاست و ارتباط با افکار عمومی بوده است. صداوسیما را نمی‌توان صرفاً یک دستگاه اجرایی دانست؛ این سازمان در دوره‌های مختلف، آینه‌ای از تحولات سیاسی و اجتماعی کشور و در عین حال، یکی از نهادهای اثرگذار بر شکل‌گیری فضای فرهنگی جامعه بوده است. بنابراین، بررسی تاریخ مدیریت آن می‌تواند به درک بهتر تحولات رسانه‌ای و مدیریتی ایران کمک کند.

یکی از ویژگی‌های ارزشمند چنین آثاری، عبور از روایت صرف رویدادها و ورود به لایه‌های مدیریتی و سازمانی تاریخ است. تصمیم‌ها چگونه گرفته شده‌اند؟ مدیران با چه محدودیت‌ها و ملاحظاتی روبه‌رو بوده‌اند؟ سیاست‌های کلان چگونه شکل گرفته‌اند و چه تأثیری بر عملکرد سازمان گذاشته‌اند؟ پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند تجربه‌های مدیریتی را از حافظه محدود افراد خارج کند و به بخشی از حافظه تاریخی جامعه تبدیل سازد.

اهمیت این رویکرد به صداوسیما نیز محدود نیست. بسیاری از دستگاه‌های حاکمیتی و نهادهای عمومی کشور، به دلیل ارتباط مستقیم با زندگی مردم و تأثیرگذاری بر روندهای اجتماعی، نیازمند چنین بازخوانی‌هایی هستند. مستندسازی تاریخ مدیریت این نهادها می‌تواند علاوه بر روشن کردن ابعاد کمتر شناخته‌شده گذشته، زمینه‌ای برای ارزیابی عملکردها، انتقال تجربه‌ها و حتی اصلاح سیاست‌ها و روش‌های مدیریتی در آینده فراهم آورد.
البته برای آنکه این آثار به منابعی ماندگار و قابل اتکا تبدیل شوند، توجه به چند اصل ضروری است: بهره‌گیری از اسناد معتبر، بازسازی دقیق شرایط سیاسی و اجتماعی هر دوره، شنیدن روایت‌های متنوع و بررسی هم‌زمان دستاوردها، ناکامی‌ها و محدودیت‌های مدیران. مستند تاریخی زمانی بیشترین اثرگذاری را دارد که به جای هدایت مخاطب به سوی یک قضاوت از پیش تعیین‌شده، امکان شناخت ابعاد مختلف واقعیت و داوری آگاهانه را برای او فراهم کند. چنین رویکردی نه از جذابیت روایت می‌کاهد و نه مانعی برای نقد است؛ بلکه به اعتبار و ماندگاری اثر می‌افزاید.
«رئیس سازمان» را می‌توان تلاشی ارزشمند در مسیر گشودن این باب دانست؛ تجربه‌ای که ظرفیت آن را دارد تا به الگویی برای پرداختن به تاریخ مدیریت در دیگر سازمان‌های مهم کشور تبدیل شود. استمرار چنین رویکردی، با تکیه بر پژوهش دقیق و روایت منصفانه، می‌تواند به تقویت فرهنگ پاسخ‌گویی و شکل‌گیری نگاهی واقع‌بینانه‌تر به تجربه‌های مدیریتی منجر شود.
تاریخ فقط شرح وقایع و معرفی چهره‌ها نیست؛ تاریخ زمانی به سرمایه‌ای برای آینده تبدیل می‌شود که بتوان از دل آن، منطق تصمیم‌ها، دشواری انتخاب‌ها و پیامدهای سیاست‌ها را شناخت. از این منظر، اهمیت «رئیس سازمان» تنها در روایت گذشته صداوسیما خلاصه نمی‌شود؛ این مجموعه یادآور ضرورتی بزرگ‌تر است: اینکه تجربه مدیریت در کشور باید ثبت، بررسی و نقد شود تا از حافظه تاریخی به سرمایه‌ای برای تصمیم‌گیری‌های آینده تبدیل شود.