پگاه زارعی/ صبا، فرزاد جمشیدی از جمله مجریانی بود که نامش با اجرای برنامه‌های سحرگاهی ماه مبارک رمضان گره خورده است؛ اجرایی که بیش از آن‌که صرفاً بر حضور مقابل دوربین متکی باشد، بر قدرت روایت، انتخاب واژه و ارتباط عاطفی با مخاطب بنا شده بود. رضا پورحسین در گفت‌وگویی درباره ویژگی‌های اجرایی این مجری فقید، از توانایی او در بهره‌گیری هنرمندانه از زبان فارسی و تبدیل واژه‌ها به عنصری زنده در اجرا سخن گفت.

رضا پورحسین درباره آغاز فعالیت حرفه‌ای فرزاد جمشیدی بیان کرد: فرزاد جمشیدی کار اجرای حرفه‌ای خود را از شبکه چهار تلویزیون آغاز کرد. او با تسلطی که به ادبیات فارسی داشت و با توانایی در تخیل ناب، بازسازی ذهنی و برخورداری از خزانه لغات گسترده، به سرعت در اجرای تلویزیونی رشد کرد؛ رشدی که اوج آن را می‌توان در اجراهای سحرهای ماه مبارک رمضان دید.

وی ادامه داد:یکی از توانایی‌های فرزاد جمشیدی که کمتر در افراد دیده می‌شود، استفاده دقیق و کریستالی از واژه‌ها همراه با دراماتیزه کردن آن‌ها بود؛ بدون اینکه گرفتار لفاظی شود. بسیاری از سخنوران هنگام برونسازی واژه‌ها از ذهن خود دچار ضعف می‌شوند و به همین دلیل به تکرار و لفاظی روی می‌آورند، اما جمشیدی هیچ‌گاه چنین رویکردی نداشت.

این مدیر فرهنگی افزود: کلام او اطناب ممل نداشت و از واژه‌های مترادف و تکراری استفاده نمی‌کرد. او در انتخاب درست واژه‌ها، همراه با بازسازی ذهنی و تخیل، مهارتی داشت که نمونه دیگری از آن کمتر دیده‌ام و اکنون نیز سراغ ندارم.

پورحسین با اشاره به اهمیت مطالعه و دانش در شکل‌گیری چنین توانایی‌هایی گفت: توانایی سخن گفتن، اکتسابی است و بدون مطالعه مستمر و گسترده به دست نمی‌آید، اما ذهن خیال‌انگیز فرزاد جمشیدی نیز در کنار این دانش، به کمک او می‌آمد و به اجراهایش ویژگی خاصی می‌بخشید.

وی در پایان درباره فقدان این مجری تلویزیون اظهار کرد: او در سن جوانی رو به میانسالی به نشئه‌ای دیگر رفت و این اتفاق موجب تأثر شد. مرگ فرزاد جمشیدی به ما یادآوری کرد که باید بیش از این‌ها قدر سرمایه‌های فرهنگی و هنری خود را بدانیم و به آن‌ها توجه کنیم.

پورحسین در پایان برای آن مرحوم طلب آرامش کرد و گفت: از خدای بزرگ مسئلت دارم روح لطیف و معنوی او را با روح بزرگ اباعبدالله الحسین (ع) و در جوار خودش قرین و محشور بدارد.