ناصر ارباب/صبا، «باغ فردوس» برای برخی هنرمندان، فراتر از یک برنامه فرهنگی، تجربه‌ای از همراهی و همدلی میان مردم و اهالی هنر بود؛ رویدادی که با حضور هنرمندان در کنار مردم و اجرای پرفورمنس‌های مفهومی، فضایی متفاوت از ارتباط مستقیم و بدون واسطه ایجاد کرد. محیا دهقانی در گفت‌وگو با صبا درباره ویژگی‌های این رویداد، از نقش هنر در نزدیک‌تر شدن جامعه و هنرمندان گفت.

محیا دهقانی درباره تفاوت «باغ فردوس» با دیگر گردهمایی‌ها و برنامه‌های فرهنگی و میدانی گفت: «این رویداد خیلی نزدیک به برنامه‌های مردمی بود. تلفیق هنرمندان با مردم باعث شده بود این بافت یکی شود و جذابیت خاص خودش را داشته باشد. اینجا دیگر تافته جدابافته‌ای وجود نداشت؛ همه کنار هم بودند و یک حس مشترک شکل گرفته بود.»
او ادامه داد: «درست است که هنرمندان و مردم از نظر جایگاه و تجربه متفاوت هستند، اما اینکه در این مراسم کنار هم قرار گرفتند و یک‌پارچه شدند، اتفاق قشنگی بود. این همدلی و کنار هم بودن، نه حالت شوآف داشت و نه شعارزده بود؛ بیشتر یک اتفاق دلی بود.»
این بازیگر با اشاره به اتفاقات هنری شکل‌گرفته در حاشیه این رویداد بیان کرد: «قبل از اینکه مراسم برگزار شود، موزیسین‌ها می‌آمدند و برای دل خودشان، به شکل نمادین برای کودکان مینابی پرفورمنس اجرا می‌کردند. همین اتفاق‌ها خیلی جذاب بود و نشان می‌داد هنر چطور می‌تواند میان مردم و هنرمندان ارتباط ایجاد کند.»
دهقانی درباره تأثیر این نوع رویدادها در ایجاد همدلی میان جامعه و هنرمندان گفت: «این تلفیق هنر و مردم باعث شد یک تسکین و ارتباطی بین این دو شکل بگیرد؛ بین مردم و هنرمندان. هنر وقتی از دل جامعه می‌آید، می‌تواند حرف‌هایی را منتقل کند که شاید با زبان دیگری نتوان بیان کرد.»
او درباره اینکه آیا «باغ فردوس» می‌تواند به پاتوقی برای گفت‌وگوی هنرمندان و مردم تبدیل شود، گفت: «بله، این گنجایش را دارد که یک پاتوق حضوری باشد؛ جایی که حضور هنرمندان در کنار مردم را بدون هیچ واسطه‌ای ایجاد کند. هنرمندان در چنین فضایی حتی می‌توانند صدای مردم باشند.»
وی افزود: «به نظر من این یک سکوی مردمی برای هنرمندان است؛ برای هنرمندانی که دغدغه مردم را دارند، نه فقط کسانی که ظاهر هنر را دنبال می‌کنند.»
دهقانی همچنین درباره پرفورمنس‌ها و آئین‌های نمادین که در این رویداد اجرا شد، اظهار کرد: «همین پرفورمنس‌هایی که انجام شد، شمع روشن کردن‌ها، کوله خونین و آن نیمکتی که برای کودک مینابی گذاشته شده بود، نشان می‌دهد هنر چقدر می‌تواند تأثیرگذار باشد. اگر این اتفاق‌ها اثر نداشتند، دیگر اسمشان پرفورمنس هنری نبود.»
او ادامه داد: «خوشبختانه به نظر می‌رسد مردم و هنرمندان بیشتر دارند یاد می‌گیرند که چطور از این زبان هنری استفاده کنند. این اتفاق‌ها تأثیر خودشان را دارند و این تأثیر را حتی در نسل جوان هم می‌توان دید.»
محیا دهقانی در پایان تأکید کرد: «وقتی هنر بتواند مردم را کنار هم قرار دهد و باعث شود صداها شنیده شوند، می‌تواند فراتر از یک اجرا یا برنامه فرهنگی، تبدیل به یک جریان اجتماعی شود.»