به گزارش خبرنگار صبا؛  علی نصیریان، از مهم‌ترین چهره‌های تئاتر و سینمای ایران، در گفت‌وگویی با شبکه بی‌بی‌سی، درباره تجربه مهاجرت و امکان زندگی خارج از ایران سخن گفت. او در پاسخ به پرسشی درباره اینکه آیا هرگز به خروج از ایران و زندگی در خارج فکر کرده است، گفت:  «اَبداً… من دو بار تصمیم گرفتم خارج از ایران زندگی کنم، اما نتوانستم. هر جایی غیر از ایران برایم کوچک است. به دلیل اینکه من نمی‌توانم بیکار باشم.»

نصیریان با اشاره به اینکه در زمان تصمیم‌گیری انرژی و توان کار فراوانی داشته است، به تجربه کاری خود در  در آمریکا اشاره کرد و گفت: «اتفاقا مدتی در آمریکا و در دو بخش کار کردم، بخشی از کارها را خود به‌تنهایی پیش برده و بخشی را با همکاری فرهاد آئیش انجام دادم. اما ،مسیرهای حرفه‌ای در آن کشور برای یک هنرمند ایرانی محدود و عملاً بسته است، به سینمای آمریکا که اصلاً نمی‌شود راه پیدا کرد.»

او شرایط فعالیت در تئاتر مهاجران را نیز چنین توصیف کرد: اجراها عمدتاً برای ایرانیان مقیم آمریکا و فقط در روزهای تعطیل و آخر هفته برگزار می‌شود و این اجراها معمولاً دو شکل بیشتر ندارند: «یا باید کمدی باشد که مخاطب بخندد، یا سیاسی باشد که به حکومت فعلی بد و بیراه بگویی.» نصیریان تأکید کرد که چنین چارچوبی برای او «سیاست‌گذاری تحمیلی» و محدودکننده به شمار می‌آمد.

نصیریان یکی از آزاردهنده‌ترین تجربه‌های خود در آمریکا را شکل عرضه و فروش اجراها دانست و افزود: بلیت نمایش‌ها باید در فروشگاه‌های کوچک ایرانی فروخته می‌شد—از بقالی‌ها و سوپرمارکت‌ها گرفته تا قصابی‌ها.

او گفت: «این نوع ارائه کار هنری برای من بسیار موهن بود و سرشکستگی داشت.»

همین مجموعه تجربه‌ها باعث شد نصیریان تصمیم بگیرد ادامه مسیر حرفه‌ای خود را در خارج از ایران دنبال نکند؛ تصمیمی که به گفته خودش «فکرِ کار کردن در وطن را دوباره همان‌جایی گذاشت که از آغاز بود».

او در جمع‌بندی علت بازگشتش می‌گوید: «همه این‌ها باعث شد فکر زندگی و کار در خارج را برای همیشه از ذهنم بیرون کنم.»