مهدیه مالکی/صبا: با نگاهی مادرانه و بازی‌هایی که نسل‌های مختلف با آن‌ها خاطره دارند، آزیتا حاجیان یکی از چهره‌های ماندگار سینمای کودک و نوجوان ایران است. از «دزد عروسک‌ها» و «سفرجادویی» تا سریال «دبیرستان خضراء»، او همواره در نقش‌هایی ظاهر شده که نه‌تنها سرگرم‌کننده، بلکه تربیتی و تأثیرگذار بوده‌اند. در این گفت‌وگو، حاجیان از تجربه‌هایش در مواجهه با سینمای کودک، مسئولیت‌های هنرمندان در شکل‌گیری جهان ذهنی نسل آینده، و ضرورت بازنگری در سینمای کودک امروز سخن می‌گوید.

شما سال‌ها در کنار کودکان و برای کودکان بازی کرده‌اید؛ چه چیزی در سینمای کودک برایتان خاص و ماندگار است؟

اینکه برای نسلی که بعدا ساختار یک جامعه را به دست خواهد داشت ازطریق فیلم‌هایی که ساخته می‌شود بتوان انسانیت را تقویت کرده و دنیا را از سرآشیبی وحشتناکی که به دشمنی و جنگ ختم می‌شود، نجات داد.

در کارهایتان بیشتر دوست دارید چه موضوعی را به بچه‌ها منتقل کنید؟

محبت به یکدیگر و انسانیت، انسان در این دنیا رسالتی دارد، در دنیایی که ویژگی‌های منفی و مثبت توامان وجود دارد به جای اینکه ویژگی‌های مثبت توسط انسان تقویت شود گویی ویژگی‌های منفی تقویت می‌شود و ما باید انسان را به سمت ویژگی‌های مثبت او رهنمون کنیم.

به نظر شما، کودک در سینما باید چگونه دیده شود؟ به عنوان مخاطب، قهرمان یا آینه‌ای از جامعه؟

در سینما باید واقعیت کودک و دغدغه‌های او منعکس شود.

بزرگ‌ترین مانع برای ساخت فیلم‌های کودک با کیفیت چیست؟ بودجه، نگاه مدیران یا کم‌توجهی به مخاطب؟

بزرگترین مانع برای رشد هنر این است که باید در چهارچوب تفکرات یک سری از افراد شکل بگیرد و این فاجعه است چون وقتی هنر قرار است در محدوده تفکرات عده‌ای شکل گیرد، از آزادی خلع می‌شود و نمی‌تواند ذات خود را منعکس کند.