مهدیه مالکی/صبا: محیا دهقانی بازیگر نقش نجلا   در خصوص تأثیر ایفای نقش در سریال «نجلا» بر دیدگاه شخصی‌اش نسبت به آدم‌های دوران جنگ به صبا گفت: بازی در این پروژه باعث شد نگاه من به زندگی افرادی که آن دورانِ پرالتهاب، ناامن و سخت را تجربه کرده‌اند، بسیار عمیق‌تر شود.

وی افزود: پیش از این تجربه، شاید جنگ و فضای آن سال‌ها را بیشتر از زاویه روایت‌های رسمی و تاریخی می‌دیدم، اما با ورود به جزئیات زندگی کاراکتر و لمسِ جهانِ او، متوجه شدم که مردم عادی چگونه در میانِ دایره‌ای از عشق، ترس، امید و فقدان، به زندگی خود ادامه می‌دادند.

بازیگر نقش اصلی «نجلا» تصریح کرد: این نقش‌آفرینی باعث شد احترام و همدلی بسیار بیشتری نسبت به نسل آن دوران در من شکل بگیرد؛ نسلی که با وجود تحمل تمامی فشارها و سختی‌های ناشی از جنگ، همچنان امید و احساسات انسانی‌اش را زنده نگاه داشته بود.

سینما؛ پلِ ارتباطی نسل جدید با احساساتِ دوران جنگ

محیا دهقانی در پاسخ به پرسشی درباره توانایی سینما در انتقال تجربه‌های دوران دفاع مقدس به نسل‌های بعدی، این مدیوم را یکی از کلیدی‌ترین ابزارها دانست و خاطرنشان کرد: سینما این قدرت را دارد که تجربه‌های آن دوران را برای نسل‌های جدید ملموس کند. بسیاری از جوانان، جنگ و حال‌وهوای آن سال‌ها را صرفاً از طریق کتاب‌ها یا روایت‌های رسمی شناخته‌اند، اما سینما فراتر از اعداد و ارقام، قادر است «احساس» آن روزها را منتقل کند.

وی افزود: ترس، دلتنگی، عشق، اضطراب و حتی امیدی که در میان مردم جریان داشت، از طریق قاب سینما و تلویزیون قابل درک می‌شود.

این بازیگر تأکید کرد: وقتی مخاطب با یک شخصیت همذات‌پنداری می‌کند، تاریخ برای او از یک اتفاقِ دور، سرد و خشک، به یک تجربه انسانی و زنده تبدیل می‌شود؛ تجربه‌ای که مخاطب می‌تواند آن را با تمام وجود لمس کند.

روایتِ غیرکلیشه‌ای؛ کلیدِ ارتباطِ نسل جوان با تاریخ

محیا دهقانی درباره ویژگی‌های روایی و شخصیت‌پردازی‌های اثرگذار برای مخاطب امروز اظهار کرد: به عقیده من، مخاطب جوانِ امروز بیش از هر چیز با روایت‌های انسانی و واقعی ارتباط برقرار می‌کند؛ آثاری که از شعارزدگی و نگاهِ یک‌بعدی به آن دوران فاصله گرفته باشند.

وی افزود: شخصیت‌ها در این نوع قصه‌ها باید خاکستری، ملموس و شبیه به آدم‌های واقعی ترسیم شوند؛ افرادی که در عینِ داشتنِ نقاط قوت، ضعف، تردید، عشق و ترس را نیز در وجود خود حمل می‌کنند.

دهقانی تصریح کرد: اگر داستان‌ها صرفاً به بازنمایی قهرمان‌های دست‌نیافتنی و اسطوره‌ای بپردازند، شاید برای نسل امروز باورپذیر نباشد. اما زمانی که دریچه‌ی نگاه ما به آن دوران، زندگیِ روزمره، روابط انسانی و احساساتِ بی‌آلایشِ آدم‌ها باشد، مخاطب جوان راحت‌تر با اثر همذات‌پنداری کرده و آن را نه یک رویدادِ غریبه، بلکه بخشی از هویت و متعلق به خود می‌داند.